เรากับแฟนคบกันมา2ปีแล้ว ตัวเราเด็กกว่าเค้า 4 ปี เจอกันในเฟสบุ๊คส์เมื่อ2 ปีที่แล้ว เค้ากับเราเรียนอยู่ใกล้ๆกันแต่คนละที่ เราคุยกันได้1เดือนก็ตกลงเป็นแฟนกัน ตั้งแต่นั้นมาชีวิตเราก็มีความสุขมาโดยตลอด เค้าให้เกียรติเรามากๆ ไม่เคยพูดคำหยาบ ไม่อารมณ์ร้าย เอาใจใส่ เป็นผู้ชายที่อบอุ่น ดีกว่าแฟนที่เคยคบมา เรากับเค้านัดเจอกันครั้งแรกไปเที่ยวกัน ทานข้าวกันตามประสา พูดถึงนิสัยใจคอ คุยเรื่องที่บ้าน เปิดใจกันคุยเรื่องๆต่างๆ เรามีความสุข จนคบกันได้ครึ่งปี เค้าชอบมีการปวดขา ปวดหลัง ห้ามใครจับที่หลัง เดินช้ามาก เดินเหมือนคนไม่มีแรง สภาพร่างกายเค้าโทรมมาก เราถามเค้าตรงๆว่าเป็นอะไรกันแน่ เค้าบอกเรามาว่าเค้าเป็นคนพิการตั้งแต่อายุ16 แล้ว ตอนอายุ16 อยู่ดีๆก็เดินไม่ได้ (เค้าบวชไม่ได้ เป็นทหารไม่ได้ เป็นอะไรที่ผู้ชายปกติเค้าเป็นกันไม่ได้) ตอนนี้เค้าอายุ23 ส่วนเรา อายุ19 คือเราช็อคมากตอนนั้น เราถามเค้าว่าทำไมเค้าไม่บอกเราตั้งแต่แรก เค้าบอกกลัวเราเลิกกับเค้า เราบอกว่าถึงบอกแต่แรกก็ไม่เลิกหรอก มีอะไรก็คอยชวยกันเป็นแฟนกันนี่ หลังจากนั้นมาเราก็คอยดูแลเค้ามาตลอด เค้าผ่าตัดภายในทำให้ระบบภายในไม่สมบูรณ์ แต่เหตุการณ์ดันทำให้แย่ลงเมื่อเค้าเดินไม่ได้ ขาเค้าเล็กและลีบ เค้าเดินไม่ได้มา2ปีเต็ม กายภาพบำบัดก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยต้องเพิ่งปฏิหาร เค้าบอกเพิ่งมาเดินได้ตอนอายุ20 ขาอีกข้างเล็กลีบ อีกข้างนึงใหญ่นิดเดียว ต้องใส่ขายาวตลอด ซึ่งเราไม่เคยเห็นขาเค้าเลยจนเค้าเปิดให้ดู ผลจากการผ่าตัดทำให้น้ำอสุจิไม่แข็งแรง (เหมือนคนเป็นหมัน) หลังของเค้าก็ถูกเจาะกระดูกไขสันหลังนำไปตรวจทำให้เค้าเสียววูบตลอด เค้านอนบนเตียงไม่ได้ นอนแต่พื้นปูน พอเราเข้ามหาวิทยาลัย เค้าก็มาทำงานใกล้ๆกับเรา เลยอยู่หอพักเดียวกัน เรานอนบนเตียง เค้านอนบนพื้น เราเจ็บปวดมาก บางครั้งเราก็เศร้า เราลงไปนอนกับเค้าบ่อยๆ บางทีเค้าก็ขึ้นมานอนกับเรา พอเราหลับเค้าก็ลงไปนอนข้างล่าง ตอนคบกันแรกๆด้วยความที่เราเด็กเราก็ไม่ได้อะไร แต่พอหลังๆพอเราเริ่มโตขึ้น เรามองอะไรเยอะขึ้น เราพาเค้าไปไหว้พ่อแม่เรา ซึ้งคบกันแรกๆเราก็เกริ่นเรื่องของแฟนเราให้พ่อแม่ฟัง เค้าก็โอเคกับแฟนคนนี้กว่าคนที่ผ่านๆไปเพราะเค้าเป็นคนดีและเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด แต่พ่อแม่ไม่รู้เรื่องที่เค้าพิการ ภายนอกของแฟนเราดูปกติทุกอย่างนะ แต่ถ้าถอดเสื้อผ้าจะเห็นแต่รอยแผลผ่าตัดที่หลัง ส่วนระบบภายในก็พังยับ ไหนจะขาอีก วิ่งก็ไม่ได้ ยกของหนักก็ไม่ได้ ขนาดยกถุงขยะลงไปทิ้งยังไม่ค่อยไหว ยกตะกร้าผ้าไปซักยังไม่ไหว ทุกอย่างที่หนักๆเราเป็นคนทำหมด เรากลัวพ่อแม่จะรับไม่ได้ บ้านเราทำไร่สวน พ่อแม่ก็อยากให้เรามีคนที่ดูแลเราได้ ช่วยงานในไร่ได้ ซึ่งงานที่แฟนเราทำคือเค้าทำแผนกผู้ช่วยกุ๊กในโรงแรมแต่เป็นงานของคนพิการ เค้าเรียนไม่จบนะ เพราะว่าอาการเค้ากำเริบหนักจนต้องลาออกจากโรงเรียน เค้าจะกำเริบเดือนละครั้ง โดยเกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรง เราเคยคาสายคุยโทรศัพท์กับเค้าได้ยินเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน เรานอนร้องไห้สงสารเค้าจับใจ เราควรทำยังไงดี เราทิ้งเค้าไม่ได้ เค้าไม่เคยบอกเลิกเราเลย วันแรกเป็นแบบไหน ปัจจุบันเค้าก็ยังเหมือนเดิม เค้าดีทุกอย่าง ใครๆก็อยากมีแฟนที่ดูแลเรา ทุกวันเราต้องทำตัวให้แข็งแรงเพื่อดูแลเค้า ปัจจุบันอาการเค้ารุนแรงขึ้นทุกที ชอบมีโรคต่างๆเข้ามาบ่อยๆ ฐานะเค้ากับเราต่างกัน เราฐานะดีระดับนึง แต่ทางบ้านเค้าค่อนข้างไม่ดี เค้าอยู่คนเดียว ส่วนพ่อแม่เค้าเป็นพ่อแม่บุญธรรมอยู่อีกจังหวัดหนึ่ง นานๆจะส่งเงินมาให้ เค้าเข้มแข็งมาก ถึงเราจะอยู่ด้วยกันแต่เค้าก็ช่วยเราออกค่าใช้จ่ายทุกอย่าง เราจะกลับบ้านทุกอาทิตย์ ได้เงินมาอยู่หออาทิตย์ละ1500บาท อยู่กับแฟนเราเราไม่เคยอดเลย เค้าดูแลเราดีมาก ดีกว่าคนปกติซะอีก เค้าไม่เคยแสดงมุมอ่อนแอให้เราเห็นบางทีเรามองหน้าเค้าแต่ในใจเราร้องไห้ เราเครียดกับปัญหานี้มานานมาก เรานึกถึงอนาคตว่ามันจะเป็นยังไง ทุกครั้งที่เค้าเกิดอาการเจ็บป่วยเค้าก็ได้แต่ไปรักษาตามคลีนิค นั้นมันก็แค่รักษาตามอาการสิ่งที่เค้าเป็นมันไม่มีทางหายขาด เราสงสารเค้า และเราก็รักเค้า เราทิ้งเค้าไม่ลง มันเห็นแก่ตัวเกินไป เราไม่รู้จะทำยังไงดี อยากให้เค้าหาย ไม่อยากให้ทรมานเลย นี่เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกของเรา พิมพ์ไปร้องไห้ไป อย่าด่าอย่าว่าเราเลย ใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้โปรดให้คำแนะนำด้วยนะคะ