คือต้องบอกก่อนว่าผมเป็นคนที่มีความสามารถหลายด้าน
ถึงแม้มันอาจจะไม่ได้เก่งขั้นเทพ แต่ก็ถือว่าทำได้ดี เพราะเป็นคนใส่ใจในงานมาก
ผมเคยสอนเต้น เคยขายของ เป็นพิธีกร พนักงานร้านขนม เป็นดีเจ แต่งหนังสือ และอีกหลายอย่าง
ซึ่งอันที่จริงผมผ่านงานมา 3 ที่แล้วนะครับ ปัจจุบันก็ว่างงาน เพราะเพิ่งลาออกมาหมาด ๆ
จะเล่าคราว ๆ ว่าทำอะไรมาบ้างนะครับ เพราะทั้ง 3 งานนี้ มันกอปรให้ผมรู้ว่าชอบทำอะไร
1. เป็น Call Center ของเครือข่ายโทรศัพท์
งานนี้มันเป็นงานแรกจึงทำให้ผมได้รู้ว่า ผมไม่ไหวกับสภาวะของการกดดันของยอดขาย
และตอนนั้นเองก็ยังไม่โตเท่าไร จึงมีความอดทนต่ำกับเนื้องาน ก็เลยลาออกมา
แต่ก็ได้ความรู้มาเยอะมาก ๆ เลยครับ นำมาปรับใช้กับชีวิตประจำวันได้ดีมาก ๆ เลย
สาเหตที่ออก : ตอนนั้นป่วยพอดีสถาวะจิตใจมีความอดทนต่ำ จึงลาออกครับ
2. พนักงานขายเครื่องสำอาง Counter Brand (BA)
งานนี้สอนให้ผมอดทน เพราะทำงานวันนึง 12 ชั่วโมงได้
10 โมง ถึง 4 ทุ่ม หยุด 1 วัน (บางทีก็เลิก 1 ทุ่มครับ)
หลังจากได้ทำงานนี้แล้ว ผมจึงรู้ว่า ผมไม่ชอบขาย
ผมชอบการให้บริการลูกค้า ได้สอนลูกค้าแต่งหน้า แนะนำสินค้านู่นนี่ให้ตรงความต้องการ
แต่ถ้าต้อง Up sale เพื่อให้ขายได้เยอะ ๆ บอกตรง ๆ ว่าไม่กล้ากดดันลูกค้าครับ
สาเหตุที่ออก : 9 เดือนผ่านไป ไม่ผ่านโปรสักที รายได้น้อย กดดันยอด
หัวหน้าก็พูดจาไม่ดี แย่งยอดขายก็มีครับ
3. ตัวแทนประกันชีวิตแบบทำเป็นงานประจำ
งานนี้ดีมาก ๆ นะครับ ด้วยระบบของบริษัท ด้วยคุณค่าของมัน จึงเป็นงานที่ดีมาก
หยุด เสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ บ่ายสาม บ่ายสี่ ก็กลับบ้านแล้วครับ
รายได้ก็เยอะมาก (ถ้าขยันหน่อย) เคยแตะหลักแสนครั้งแรกก็ที่นี่แหละครับ
ฟังดูดีใช่ไหมครับ...
แต่แน่นอนครับ สิ่งที่ไม่ใช่ ถ้ามันไม่ใช่ มันก็จะไม่มีวันใช่
ผมไม่ชอบงานขายเอาเสียเลย จึงจำเป็นต้องไต่เต้าขึ้นตำแหน่งเพื่อหนีงานขาย
สุดท้าย พอขึ้นมาได้ ก็ต้องพาทีมไปขายอยู่ดี มันจึงทำให้ผมอึดอัดใจมากครับ
อีกส่วนนึง ผมทำงานมา 3 ปีด้วยกัน (สำหรับหลาย ๆ คนคงเรียกว่าไม่นาน)
ที่นี่ไม่มีเงินเดือนให้นะครับ ต้องสร้างผลงานให้ถึงเป้าเสมอ
จึงจะมีเงินที่เป็นพื้นฐานให้ เช่น ต้องทำให้ได้เท่านี้ ถึงได้ 20,000 ประมาณนี้
ถ้าไม่ได้ก็ได้ลดหลั่นลงมาตามขั้นบันได ก็ยุติธรรมดีครับ
คนไม่ทำงานก็ไม่ได้เงิน คนที่ทำหนักก็ได้เยอะเป็นสัจธรรม
แต่มันก็มีคนที่ทำมากกกกกก แต่ไม่สำเร็จ มันก็ส่งผลให้ไม่ได้เงินอยู่ดี (เวรกรรมจริง ๆ)
ที่นี่เน่าในด้วยนะครับ ระบบดี ชื่อเสียงโด่งดัง แต่แทงกันเละครับ
ทั้ง ๆ ที่ผลงานก็ต่างคนต่างทำเพื่อตัวเอง ไม่ได้แข่งกัน แต่ทำไมไม่รู้ต้องอิจฉากัน งงมาก
ความสุขของงานนี้ที่ผมมีสิ่งเดียวเลยก็คือ การสอน
เวลาผมได้สอนเด็กใหม่ ได้สอนงานน้อง ผมรู้สึกว่าผมทำได้ดีมาก มีความสุขกับมันมาก
เนื้องานนอกจากนั้น... ไม่มั่นใจเลยครับ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็มีความรู้ความสามารถ
แต่มันไม่อยากทำเลย มันไม่เต็มใจจะทำ มันกดดันไปหมด (หรือเป็นที่ตัวผมเอง ที่ไม่เอาไหน ?)
แล้วก็ต้องขอบคุณงานที่นี่มาก ๆ นะครับ ที่สอนให้ผมโตขึ้นมาก ทัศนคติดี เป็นคนเก่งอีกคนไปเลย
สาเหตุที่ออก : รู้สึกไม่สนุกกับเนื้องานอีกต่อไป มันเครียดและกดดัน
ทั้งยังมีเหตุผลเป็นร้อยแปดที่ก็ช่างมันเถอะครับ ตอนนี้ออกมาแล้ว
จากที่เล่ามาทั้งหมด ผมพอจะสรุปความชอบของผมได้คร่าว ๆ ดังนี้ครับ
- ผมเป็นคนชอบสอน
ตั้งแต่เด็ก ๆ เคยสอนคนที่เต้นไม่เป็นเลยยยยยย
จนเต้นเก่งขึ้นมาได้ เราเห็นเราก็ดีใจ ทั้งยังเคยสอนเชียร์ลีดเดอร์ของต่างโรงเรียน
จนชนะ ได้รางวัลชนะเลิศ 3 ปีซ้อนอีกด้วย
- ผมชอบให้บริการ
เนื่องจากว่า ทำงานบริการมาตลอด
พอเวลาเราได้รับบริการที่ไม่ดี เราก็รู้สึกว่าเราอยากทำเอง
แล้วเมื่อให้บริการที่ดีกับลูกค้ากลับไป ลูกค้าจะจำเราได้
ซึ่งนั่นทำให้เรามีความสุขในการทำงาน
ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยอดขายเยอะ ๆ
แค่ลูกค้าชอบสิ่งที่เราทำ ชอบแบรนด์ที่เราสังกัด
เท่านี้ก็มีความสุขมาก ๆ แล้วครับ
- ผมชอบให้กำลังใจ
เวลาผมเห็นคนเศร้า หรือร้องไห้อยู่
ผมจะทนไม่ได้ จะชอบเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ เขา
เข้าไปพูด พูดอะไรก็ได้ ให้เขาพูดสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจออกมา
(ซึ่งก็ได้ผลเสียเป็นส่วนใหญ่ คลายความเศร้าใจให้กับคนที่ทุกข์ได้บ่อยครั้ง)
หรือเจอใครจิตตกมา ก็จะชอบเอาตัวเองเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ
หลอกถามเพื่อหาข้อมูล เพื่อที่จะให้กำลังใจเค้าทางอ้อม
คุยเป็นเพื่อนเค้า แนะนำเค้าจนเค้าหาย จากตาหมอง ๆ กลับมามีแววอีกครั้ง
ผมก็รู้สึกอิ่มใจเหลือเกินที่ได้ช่วยให้คนรอบตัวคลายทุกข์ได้
จากสิ่งเหล่านี้เองมันทำให้คนที่ผมเข้าไปคุยด้วย รักผมครับ
จากที่เล่ามาทั้งหมดนี้ทุกท่านคิดเห็นอย่างไรกันบ้างครับ
ผมอยากทำงานที่ได้พูด ที่ได้ให้กำลังใจ หรือได้สอนคน
ผมไม่อยากเห็นคนเศร้า ไม่อยากเห็นคนเป็นทุกข์
ผมควรทำงานอะไรดีครับ ? รบกวนแนะนำหน่อยครับ ว่าผมควรเริ่มจากตรงไหนดี
ปล. ติได้ แต่อย่าแรงนะครับ อยากได้แรงผลักดันมากกว่า แรงแ_กดันครับ
อายุ 28 แล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าชอบทำงานอะไรแน่เลย รบกวนขอคำแนะนำหน่อยครับ
ถึงแม้มันอาจจะไม่ได้เก่งขั้นเทพ แต่ก็ถือว่าทำได้ดี เพราะเป็นคนใส่ใจในงานมาก
ผมเคยสอนเต้น เคยขายของ เป็นพิธีกร พนักงานร้านขนม เป็นดีเจ แต่งหนังสือ และอีกหลายอย่าง
ซึ่งอันที่จริงผมผ่านงานมา 3 ที่แล้วนะครับ ปัจจุบันก็ว่างงาน เพราะเพิ่งลาออกมาหมาด ๆ
จะเล่าคราว ๆ ว่าทำอะไรมาบ้างนะครับ เพราะทั้ง 3 งานนี้ มันกอปรให้ผมรู้ว่าชอบทำอะไร
1. เป็น Call Center ของเครือข่ายโทรศัพท์
งานนี้มันเป็นงานแรกจึงทำให้ผมได้รู้ว่า ผมไม่ไหวกับสภาวะของการกดดันของยอดขาย
และตอนนั้นเองก็ยังไม่โตเท่าไร จึงมีความอดทนต่ำกับเนื้องาน ก็เลยลาออกมา
แต่ก็ได้ความรู้มาเยอะมาก ๆ เลยครับ นำมาปรับใช้กับชีวิตประจำวันได้ดีมาก ๆ เลย
สาเหตที่ออก : ตอนนั้นป่วยพอดีสถาวะจิตใจมีความอดทนต่ำ จึงลาออกครับ
2. พนักงานขายเครื่องสำอาง Counter Brand (BA)
งานนี้สอนให้ผมอดทน เพราะทำงานวันนึง 12 ชั่วโมงได้
10 โมง ถึง 4 ทุ่ม หยุด 1 วัน (บางทีก็เลิก 1 ทุ่มครับ)
หลังจากได้ทำงานนี้แล้ว ผมจึงรู้ว่า ผมไม่ชอบขาย
ผมชอบการให้บริการลูกค้า ได้สอนลูกค้าแต่งหน้า แนะนำสินค้านู่นนี่ให้ตรงความต้องการ
แต่ถ้าต้อง Up sale เพื่อให้ขายได้เยอะ ๆ บอกตรง ๆ ว่าไม่กล้ากดดันลูกค้าครับ
สาเหตุที่ออก : 9 เดือนผ่านไป ไม่ผ่านโปรสักที รายได้น้อย กดดันยอด
หัวหน้าก็พูดจาไม่ดี แย่งยอดขายก็มีครับ
3. ตัวแทนประกันชีวิตแบบทำเป็นงานประจำ
งานนี้ดีมาก ๆ นะครับ ด้วยระบบของบริษัท ด้วยคุณค่าของมัน จึงเป็นงานที่ดีมาก
หยุด เสาร์ อาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ บ่ายสาม บ่ายสี่ ก็กลับบ้านแล้วครับ
รายได้ก็เยอะมาก (ถ้าขยันหน่อย) เคยแตะหลักแสนครั้งแรกก็ที่นี่แหละครับ
ฟังดูดีใช่ไหมครับ...
แต่แน่นอนครับ สิ่งที่ไม่ใช่ ถ้ามันไม่ใช่ มันก็จะไม่มีวันใช่
ผมไม่ชอบงานขายเอาเสียเลย จึงจำเป็นต้องไต่เต้าขึ้นตำแหน่งเพื่อหนีงานขาย
สุดท้าย พอขึ้นมาได้ ก็ต้องพาทีมไปขายอยู่ดี มันจึงทำให้ผมอึดอัดใจมากครับ
อีกส่วนนึง ผมทำงานมา 3 ปีด้วยกัน (สำหรับหลาย ๆ คนคงเรียกว่าไม่นาน)
ที่นี่ไม่มีเงินเดือนให้นะครับ ต้องสร้างผลงานให้ถึงเป้าเสมอ
จึงจะมีเงินที่เป็นพื้นฐานให้ เช่น ต้องทำให้ได้เท่านี้ ถึงได้ 20,000 ประมาณนี้
ถ้าไม่ได้ก็ได้ลดหลั่นลงมาตามขั้นบันได ก็ยุติธรรมดีครับ
คนไม่ทำงานก็ไม่ได้เงิน คนที่ทำหนักก็ได้เยอะเป็นสัจธรรม
แต่มันก็มีคนที่ทำมากกกกกก แต่ไม่สำเร็จ มันก็ส่งผลให้ไม่ได้เงินอยู่ดี (เวรกรรมจริง ๆ)
ที่นี่เน่าในด้วยนะครับ ระบบดี ชื่อเสียงโด่งดัง แต่แทงกันเละครับ
ทั้ง ๆ ที่ผลงานก็ต่างคนต่างทำเพื่อตัวเอง ไม่ได้แข่งกัน แต่ทำไมไม่รู้ต้องอิจฉากัน งงมาก
ความสุขของงานนี้ที่ผมมีสิ่งเดียวเลยก็คือ การสอน
เวลาผมได้สอนเด็กใหม่ ได้สอนงานน้อง ผมรู้สึกว่าผมทำได้ดีมาก มีความสุขกับมันมาก
เนื้องานนอกจากนั้น... ไม่มั่นใจเลยครับ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็มีความรู้ความสามารถ
แต่มันไม่อยากทำเลย มันไม่เต็มใจจะทำ มันกดดันไปหมด (หรือเป็นที่ตัวผมเอง ที่ไม่เอาไหน ?)
แล้วก็ต้องขอบคุณงานที่นี่มาก ๆ นะครับ ที่สอนให้ผมโตขึ้นมาก ทัศนคติดี เป็นคนเก่งอีกคนไปเลย
สาเหตุที่ออก : รู้สึกไม่สนุกกับเนื้องานอีกต่อไป มันเครียดและกดดัน
ทั้งยังมีเหตุผลเป็นร้อยแปดที่ก็ช่างมันเถอะครับ ตอนนี้ออกมาแล้ว
จากที่เล่ามาทั้งหมด ผมพอจะสรุปความชอบของผมได้คร่าว ๆ ดังนี้ครับ
- ผมเป็นคนชอบสอน
ตั้งแต่เด็ก ๆ เคยสอนคนที่เต้นไม่เป็นเลยยยยยย
จนเต้นเก่งขึ้นมาได้ เราเห็นเราก็ดีใจ ทั้งยังเคยสอนเชียร์ลีดเดอร์ของต่างโรงเรียน
จนชนะ ได้รางวัลชนะเลิศ 3 ปีซ้อนอีกด้วย
- ผมชอบให้บริการ
เนื่องจากว่า ทำงานบริการมาตลอด
พอเวลาเราได้รับบริการที่ไม่ดี เราก็รู้สึกว่าเราอยากทำเอง
แล้วเมื่อให้บริการที่ดีกับลูกค้ากลับไป ลูกค้าจะจำเราได้
ซึ่งนั่นทำให้เรามีความสุขในการทำงาน
ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยอดขายเยอะ ๆ
แค่ลูกค้าชอบสิ่งที่เราทำ ชอบแบรนด์ที่เราสังกัด
เท่านี้ก็มีความสุขมาก ๆ แล้วครับ
- ผมชอบให้กำลังใจ
เวลาผมเห็นคนเศร้า หรือร้องไห้อยู่
ผมจะทนไม่ได้ จะชอบเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ เขา
เข้าไปพูด พูดอะไรก็ได้ ให้เขาพูดสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจออกมา
(ซึ่งก็ได้ผลเสียเป็นส่วนใหญ่ คลายความเศร้าใจให้กับคนที่ทุกข์ได้บ่อยครั้ง)
หรือเจอใครจิตตกมา ก็จะชอบเอาตัวเองเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ
หลอกถามเพื่อหาข้อมูล เพื่อที่จะให้กำลังใจเค้าทางอ้อม
คุยเป็นเพื่อนเค้า แนะนำเค้าจนเค้าหาย จากตาหมอง ๆ กลับมามีแววอีกครั้ง
ผมก็รู้สึกอิ่มใจเหลือเกินที่ได้ช่วยให้คนรอบตัวคลายทุกข์ได้
จากสิ่งเหล่านี้เองมันทำให้คนที่ผมเข้าไปคุยด้วย รักผมครับ
จากที่เล่ามาทั้งหมดนี้ทุกท่านคิดเห็นอย่างไรกันบ้างครับ
ผมอยากทำงานที่ได้พูด ที่ได้ให้กำลังใจ หรือได้สอนคน
ผมไม่อยากเห็นคนเศร้า ไม่อยากเห็นคนเป็นทุกข์
ผมควรทำงานอะไรดีครับ ? รบกวนแนะนำหน่อยครับ ว่าผมควรเริ่มจากตรงไหนดี
ปล. ติได้ แต่อย่าแรงนะครับ อยากได้แรงผลักดันมากกว่า แรงแ_กดันครับ