คือ เมื่อสมัยผมตอนยังเด็ก ขนหมออ้อยยังไม่งอก ผมมีโอกาสได้ไปบ้านลุงที่ต่างอำเภอ ซึ่งที่นี่ทำให้ผมได้พบกับเธอคนนั้น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี เธอก็ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของผม จากวันนั้นจนวันนี้เวลามันก็ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว ขอย้อนความไปเมื่อสิบปีก่อน ช่วงปิดเทอม ผมได้ไปเยี่ยมลุงที่ต่างอำเภอ ซึ่งทุกๆ ปิดเทอมใหญ่แกจะมารับผม จนกว่าจะเปิดเทอม ผมจึงได้กลับบ้าน ซึ่งเรื่องมันก็เกิดจากตรงนี้ครับ ข้างๆ บ้านของลุงผม มีบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งละแวกนี้จะเป็นบ้านจัดสรร ซึ่งคนข้างบ้านลุงผม มีลูกสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมเนี่ยแหละ ตอนนั้นผมอยู่ประมาณ ป.6 ซึ่งยังเด็กมากๆ ครั้งแรกที่ผมได้เจอกับเธอคนนั้น คือ เราบังเอิญหันมาสบตากัน แต่ห่างกันแค่กำแพงกั้น เธอคนนั้นเป็นคนน่ารัก รู้ตัวอีกที เธอก็เข้ามาอยู่ในความทรงจำของผมแล้ว จากวันนั้นเราก็เริ่มสนิทกัน ทุกๆ เย็นเราจะออกไปเล่น ตีแบต ปั่นจักรยานกันตามประสาเด็ก แต่ตอนนั้นด้วยความเป็นเด็ก แต่มีความรัก แถมผมเป็นคนขี้อายด้วย อย่าแม้แต่จะหวังที่จะบอกความในใจ วันไหนที่ผมไม่เห็นใครอยู่บ้านขอบเธอเลย ผมก็มักคิดในแง่ดีว่า "เค้าอาจจะออกไปกินข้าวละมั้ง" ผมก็นั่งรอ ว่าเมื่อไหร่เธอจะมาชวนผมไปเล่นด้วยกัน บางวันผมรอจนหลับก็มี วันไหนที่ตื่นมาแล้วได้เห็นเธอนั่งอยู่หน้าบ้าน หัวใจของผมมันช่างชุ่มช่ำ เธอคนนี้ทำให้ผมไม่อยากกลับบ้านเลย จนเวลาล่วงมาจนใกล้เปิดเทอม มันก็เป็นวันที่ผมจะต้องกลับบ้านที่ต่างอำเภอ จริงๆ มันแค่ 50 โลน่ะ แต่ด้วยวัยนั้น มันช่างใกลแสนใกล ก่อนวันที่ผมจะกลับบ้าน เราไปตีแบดด้วยกัน ในใจผมก็คืดว่า ไม่เป็นไร ปิดเทอมหน้าเดี๋ยวก็ได้เจอกันใหม่ ของชวัญสิ่งเดียวที่คนอย่างผม สามารถให้เธอได้ในตอนนั้น คือ ผ้าเช็ดหน้าสีขาวลายคิดตี้ ซึ่งผมซื้อด้วยตังค์ของผมเอง ราคา 20 บาท เพื่อที่จะมอบให้เธอคนนี้ วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่ผมต้องกลับบ้านแล้ว เธอมายืนอยู่หน้าบ้านแล้วโบกมือบ๊ายบายให้ผม พร้อมกับรอยยิ้มใสๆ บนใบหน้า แต่หารู้ไม่ นี่คือครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เจอกับเธออีก

หลังจากผมกลับบ้านไป ผมก็นั่งนับเดือนนับวัน ว่าเมื่อไหร่จะปิดเทอมใหญ่ซักทีน๊าา เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันปิดเทอมใหญ่ ผมก็รีบโทรหาลุงให้มารับผมได้แล้ว คืนนั้นผมแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับด้วยความตื่นเต้น แต่เมื่อวันที่มาถึงบ้านลุง ผมรีบกวาดสายตาไปยังบ้านหลังนั้นทั้นที ปรากฎว่า ไม่มีใครอยู่บ้าน !!
แป่วววว ... ผมก็คิดเหมือนเดิม เค้าไปข้างนอกรึเปล่าน๊าา ไปกินข้าวรึเปล่าา รอจนดึกก็ยังไม่กลับ จนผมเผลอหลับไปจนได้ ตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็รีบลุกขึ้นจากที่นอนวิ่งมาแอบดูที่หน้าต่างว่า เค้ากลับมารึยัง ก็ยังไม่เห็นใคร จนเวลาล่วงไปเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน ก็ยังไมกลับ ในใจผมเริ่มคิด รึว่าเธอไปเยี่ยมญาติ นั้นทำให้ผมมีหวังอีกครั้ง จนวันนึงมีรถคันสีขาวมาจอดตรงหน้าบ้านของเธอ ผมดีใจจนแทบเต้น แต่ด้วยชะตาฟ้ากลั่นแกล้ง คนที่ลงจากรถไม่ใช่เธอคนนั้น แต่เป็นคนที่มาดูบ้าน ใช่แล้วครับ ครอบครัวเธอขายบ้านทิ้งด้วยเหตุผลบางอย่าง ที่ผมก็ไม่รู้จนบัดนี้ ผมเคยถามลุงว่าพวกเค้าย้ายไปไหน แกบอกว่า เห็นว่าย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดตอนบน ตอนนั้นหัวใจผมแทบแหลกสลายลง มันเหมือนเจอรักแรก และ อกหักครั้งแรกพร้อมกันเลยอ่ะ มันทรมานเกินกว่าที่เด็กคนนั้นจะรับได้ไหว เวลาผ่านไป ผมขึ้น ม.1 ตั้งแต่นั้นมา ผมแทบไม่ไปบ้านลุงอีกเลย ผมยอมรับเลยว่า ผมลืมเธอไปแล้ว แต่ด้วยจิตใต้สำนึกของผม มันบอกว่าคนนี้แหละ คือคนที่ต้องตามหา แต่ด้วยวัยเพียงแค่นั้น กรูจะไปตามหาที่ไหน เวลาผ่านไปจนผมกำลังจะจบ ม.6 ผมเผอิญ ไปเจอเฟสบุคของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งไม่รู้ด้วยพรหมลิขิตหรืออะไร มันคือเฟสบุคของเธอคนนั้นล่ะครับ ผมเห็นแล้วผมก็ไม่รีรอ จัดการเข้าไปส่องเฟสทันที ปรากฎว่าเธอยังเรียนอยู่โรงเรียนเมือง แสดงว่าเธอไม่ได้ไปไหนใกลจากผม ซึ่งโรงเรียนเมือง อยู่ห่างจากโรงเรียนผมพอสมควร แต่ด้วยฟ้ากลั่นแกล้ง เธอไม่ได้เล่นเฟสนั้นแล้ว ตอนนั้นบอกตรงๆ ผมท้อมาก ทำไมต้องเล่นตลกกับผมอย่างงี้ จนเวลาผ่านไป ผมขึ้นมหาลัยแล้ว ผมได้ลงมือสืบหาเฟสเธออีกครั้ง เชื่อมั้ย ผมใล่หาเพื่อนแต่ละคนทั้งในของเพื่อนเธอ และเพื่อนของผม รวมแล้วเยอะมาก เพื่อที่จะหาเฟสใหม่เธอให้เจอ ในที่สุดฟ้าก็เป็นใจ แต่ก็กลับมีฝนตก เมื่อผมเจอเฟสของเธอแล้ว แต่มันขึ้นว่า อาศัยอยู่ที่ สกลนคร หัวใจผมแหลกรานลงตรงนั้นทันทีทันใด นี่เธอจากผมไปแล้วจริงๆ ผมตัดสินใจ แอดเฟสแล้วทักไปทันที เธอจะยังจำผู้ชายเมื่อ 10 กว่าปีได้หรือเปล่า
อยากจะบอกว่าผมคิดถึงเธอมากๆ แต่คือ..... เธอไม่ตอบเฟสผมครับ แป่วววว ผมรอวันแล้ววันเล่า เธอก็เงียบหาย ไม่ว่าเธอจะสมัครเฟสกี่เฟสผมก็ไล่ทักทุกเฟส แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ นี่เธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ หรอ เธอคนที่ตราตรึงในหัวใจ ผมต้องทำยังไงให้เราติดต่อกันได้ ถ้าเราคือคนที่ฟ้าบรรดาลมาให้เป็นคู่กัน เวลาแค่ 10 ปี มันพรากความรักจากผมที่มีต่อเธอไปไม่ได้หรอกครับ ช่วยบอกผมที ว่าผมต้องทำยังไง ผมคนนี้ยังรักยังคิดถึงเธอเสมอมา แต่จะรักเธอตลอดไป

(P)

นี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับตัวผม

ขอความคิดเห็นด้วยครับ