เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยม.ต้นจนวันนี้ยี่สิบปีแล้วค่ะต่างคนต่างใช้ชีวิตต่างมีครอบครัวกันไปแต่เราก็คุยกันเจอกันบ้าง ช่วงหลังๆที่เราว่าเค้าเปลี่ยนไปคือทักเราคุยกับเราบ่อยขึ้น มาเจอกันบ่อยขึ้น สายตาท่าทางที่แสดงกับเรามันแปลกไป..จนเรารู้สึกได้ว่ามันไม่ปรกติ เลยตัดสินใจนัดเจอเค้าเพื่อจะถาม เราถามเค้าว่าคิดกับเราเกินเพื่อนรึเปล่า..(เราคนตรงๆนะ)คำตอบที่ได้คือ..เค้ารู้สึกดีกับเรามากกว่าเพื่อน ก็ถามเค้าว่าเพราะอะไร เค้าบอกว่าเราดีกับเค้าห่วงเค้าเราก็พูดไปว่าเราก็ดีก็ห่วงกับเพื่อนทุกคนนะ แต่ลึกๆเราก็รู้สึกดีกับเค้านะ เค้ากอดเราชวนเราไปนอนกับเค้า เราก็บอกเค้านะว่าเราจะไม่ข้ามขอบเขตมากกว่านี้นะ เค้าก็พูดว่าถ้าเค้าจะทำเราเค้าทำได้แจ่เค้าไม่ทำเพราะกลัวว่าเราจะเสียใจ สรุปวันนั้นเราก็คุยกันว่าเราจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนั้นแหละ แต่หลังจากวันนั้นเค้าก็เงียบหายไป เราก็เลยทักเาไปว่าเป็นอะไรรึเปล่าโอเคไหม?เรื่องวันนั้นฉันโอเคไม่เป็นไรนะ คำตอบที่ได้จากเค้าคือ..เราคิดเยอะ เค้าไม่ได้คิดอะไร..เราก็เลย งง คือ?อะไรของแก ความรู้สึกตอนนั้นคือโกรธและเกลียดเลยนะ ทำไมพูดแบบนี้ไม่ต้องฐานะอะไรหรอกฐานะเพื่อนแกยังไม่รักษาน้ำใจฉันเลย หลังจากนั้นเราบล็อคทุกอย่างของเค้าเลยนะแต่แค่ไม่นานเราก็มาคิดดูว่าเรื่องแค่นี้เราจะยอมเสียเพื่อนที่นับว่าดีคนนึงไปเหรอ..ก็เลยปลดบล็อคทุกอย่าง หลังจากนั้นเค้าก็ทักมาบ้างนะ แบบถามว่าทำไรอยู่?แค่นั้น จะคุยกันสั้นๆเริ่มห่างเหินกันมากขึ้น ถ้าถามความรู้สึกตอนนี้เราเฉยๆนะทักมาก็คุยแต่เราไม่ทักไปก่อนนะ เอาจริง..ถ้าย้อนเวลากลับไปได้วันนั้นจะไม่ถามเค้าเลย มันทำให้ความรู้สึกที่มีกับคำว่าเพื่อนมันน้อยลงทุกที ..อยากรู้ว่าถ้าเป็นคุณ..คุณจะทำอย่างไงต่อไปค่ะ ก็อยากให้ทุกอย่างมันเป็นเหมือนเดิมนะ แต่คงอยู่เฉยๆแบบนี้แหละค่ะ