เคยคิดถึงคน ๆ นึงที่เราทำหายไปในอดีตกันไหมครับ ?
ก่อนอื่นต้องบอกว่าตอนนี้เราอายุได้ 23 ปีแล้วเป็นช่วงชีวิตกำลังเปลี่ยนแปลงอะไรหลาย ๆ อย่าง ทั้งการนึกถึงอนาคตอย่างจริงจัง และการดำเนินชีวิตในแต่วัน ประจวบเหมาะกับเพิ่งโดนบอกเลิกจากคนที่เรารู้สึกกับเขามาก ๆ ไป ทำให้มีเวลาทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง จนมานึกขึ้นได้ว่า เราได้ทำคน ๆ นึงที่สนิทมาก ๆ หายไป เราขอเริ่มเล่าเลยแล้วกันนะครับ
ย้อนไปเมื่อประมาณปี 2556-2557 โดยประมาณ ตอนนั้นยังเป็นช่วง fb ยังไม่ได้มีกันทุกคนหรือมีอิทธิพลเท่ากับตอนนี้(หรือเปล่า ไม่แน่ใจนะ แต่ของเราตอนนั้นยังไม่ค่อยแพร่หลายเท่าไหร่) มันมีจะมีเว็ปไซต์ เว็ปนึงคือ แชทหมากฮอส ตอนความที่ตอนนั้นยังเป็นช่วงเรียนอยู่เลยมีเวลาว่างเยอะ เวลาช่วงดึก ๆ หลังจากที่เราเล่นเกมส์จนเบื่อแล้ว เราก็จะเข้าไปเล่นหมากฮอสของเว็ปนั้น จุดประสงค์ไม่ได้คิดจะไปหาสาวหรือแชทคุยกับใครเลยนะ แค่อยากไปโชว์สกิลมาเล่นหมากฮอสเฉย ๆ 5555555555 ตอนนั้นจำได้แม่นเลยว่าเวลาประมาณ เที่ยงคืนกว่า ๆ ก็มียูเซอร์(คนเล่นหมากฮอสคนอื่น)เข้าห้องมา เราก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดไปหนึ่งดอกกับการเดินหมากหนึ่งตัวพร้อมกับกล่าวคำทักทายแบบคนมีมารยาท "สวัสดีครับ^^" แล้วก็รออีกฝ่ายเดิน (ในเว็ปถ้าจำไม่ผิดจะมีเวลาจำกัดถ้าอีกฝ่ายไม่เดินก็จะถูกปรับให้ฝั่งเราได้เดินแทนประมาณนั้นนะ) แต่ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายเขาไม่เดิน!! แต่กลับนั่งแชทอย่างเดียว - - แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันรู้สึกคุยถูกคอกับคน ๆ นี้มาก จากที่เราตั้งใจอยากจะเล่นก็กลายเป็นตั้งหน้าตั้งตาแชทกันแทนจนสุดท้ายในคืนนั้นจบลงด้วยการที่เราสองคนนั่งคุยกันตั้งแต่เที่ยงคืนกว่ายันเกือบตีสาม สิ่งที่ผมรู้เกี่ยวกับอีกฝ่ายคือ เธอเป็นผู้หญิง ชื่อว่า "นินิ" ซึ่งนั่นแหละ ผมก็ไม่รู้ว่านั่นใช่ชื่อจริงของเธอไหม เธออายุตอนนั้นประมาณ 16-17 ปี เธอบอกเธออยู่ ม.5 ของโรงเรียน บ้านฉางกาญจนกุลวิทยา ในจังหวัดระยอง เธอสูง 160+ เป็นคนผอมขาว เราจะเรียกเธอว่า "น้องนินิ" ส่วนน้องเขาจะเรียกเราว่า "พี่คีย์" เท่าที่เราจำได้ก็จะประมาณนี้แหละ วันนั้นเราได้ของ fb ของน้องไว้ แต่น้องบอกว่าไม่ได้เล่น เราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะตอนนั้นคนบางส่วนก็ยังไม่ได้เล่นกัน แต่น้องบอกว่ามีของพี่ชายอยู่ พี่ชายยกให้แล้ว แค่ไม่ค่อยได้เข้าไปเล่นเท่าไรห่ เราก็เลยขอแอดทิ้งไว้ จากวันนั้นเราก็เจอกันอีกครั้งในคืนวันต่อมาในแชทหมากฮอสเหมือนเดิม เป็นแบบนี้ได้สามถึงสี่วันเราเลยทักเฟสน้องเขาแล้วน้องเขาก็ตอบกลับมา แล้วก็วนเขาลูปเดิมคือ เราคุยกันตลอดในเฟส จะมีแค่ช่วงที่น้องไปเรียนพิเศษหรือทำการบ้านหรือไปเรียนเราจะไม่ได้ติดต่อกัน แต่จะใช้วิธีส่งข้อความ SMS หากันแทนวัน ๆ นึงเกือบจะร้อยข้อความ (ถ้าจำกันได้จะมีโปรส่งsmsอยู่ในสมัยนั้น) จนเวลาผ่านไปเราก็คุยกันแบบพี่น้องกันมาตลอด เวลาผ่านไปประมาณสี่ถึงห้าเดือน(หรืออาจจะน้อยกว่านั้น) น้องก็มาปรึกษา "พี่คีย์ มีคนมาจีบนิ นิไม่รู้ว่าจะบอกเขายังไงดี" ขอบอกก่อนว่าน้องเขาเป็นคนค่อนข้างที่จะวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์ซะส่วนใหญ่ มันก็เลยดูอ่อนต่อโลกงี้แหละ เราเลยบอกน้องไปว่า "น้องนิก็ลองดูสิ ถ้าเขาเป็นคนดีมันก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่นา" หลังจากนั้นน้องก็ตกลงคบกับคน ๆ นั้น ซึ่งโดยส่วนตัวเราแล้วรู้สึกยินดีกับน้องเขานะ ถ้าน้องได้เจอคนดี ๆ เข้ามาในชีวิต เพราะเราคุยกันทุกวันจนรู้สึกผูกพันธ์ุเหมือนเป็นพี่น้องกันจริง ๆ ไปซะแล้ว พอน้องมีแฟน เราก็ต้องลดความสัมพันธ์ุลง จากที่คุยกันทุกวันทั้งการคุยและการแชทก็เป็นนาน ๆ ทีหรือไม่ก็ไม่ได้คุยกันเลย ทั้งสัปดาห์ บางครั้งก็ทั้งเดือน จะมีบางครั้งที่โทรมาร้องไห้กับเรา (น้องเป็นคนอ่อนไหวมาก แค่โดนที่บ้านตวาดก็แอบมาร้องไห้กับเราบ่อย ๆ ) เราก็ได้แต่ปลอบน้องไป จนเวลาผ่านไปเราก็ห่างกันมากขึ้น เฟสที่น้องเคยให้ไว้ก็ปิดลงไปแล้ว ตอนนั้นเหลือแค่เบอร์โทรศัพท์อย่างเดียวที่มีอยู่แต่แล้วความซวยก็เข้ามาเยือน เพราะเราทำโทรศัพท์ของเราหาย ทำให้ทั้งเบอร์หรือข้อมูลอะไรในโทรศัพท์ได้หายไปด้วย หลังจากวันที่โทรศัพท์หายเราก็ไม่ได้ติดต่อกับน้องอีกเลยจนถึงวินาทีนี้ที่กำลังนั่งพิมพ์กระทู้นี้อยู่ ที่ผ่านมาเราก็พยายามตามหาน้องเขาจากที่เราพอทราบ จากชื่อและก็โรงเรียน เริ่มจากหาแอดคนจากโรงเรียนที่น้องเขาเรียนอยู่ แล้วก็ไล่แอดคนที่อยู่ระดับชั้นเดียวกัน ใช้เวลาเป็นเดือน ๆ ตามหา fb แต่สุดท้ายแล้วก็คว้าน้ำเหลว
จริง ๆ เราคิดมาหลาย ๆ ครั้งแล้วว่าจะตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้ว่าเราจะเล่าให้เข้าถึงความรุ้สึกของเราตอนนี้หรือเปล่า เราเพียงแต่รู้สึกว่าเราได้ทำคน ๆ นึงหายไปจากชีวิตเรานะ เราอยากจะรู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ยิ่งตอนนี้น้องขึ้นมหาลัยแล้ว น้องจะปรับตัวได้ไหม จะเข้ากับสังคมที่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า แล้วจะมีคนปลอบน้องไหมเวลาน้องไม่สบายใจ และที่สำคัญคือ น้องยังจำพี่คนนี้ได้หรือเปล่า
เรื่องทั้งหมดก็จะประมาณนี้แหละครับ ถ้าเกิดใครพอจะรู้จักคนชื่อนี้ลองให้เขาอ่านกระทู้ของเราดู ถ้าเป็นน้องคงจำได้ไม่มากก็น้อยแหละเราว่า
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ
อยากตามหาคน ๆ นึงจังครับ
ก่อนอื่นต้องบอกว่าตอนนี้เราอายุได้ 23 ปีแล้วเป็นช่วงชีวิตกำลังเปลี่ยนแปลงอะไรหลาย ๆ อย่าง ทั้งการนึกถึงอนาคตอย่างจริงจัง และการดำเนินชีวิตในแต่วัน ประจวบเหมาะกับเพิ่งโดนบอกเลิกจากคนที่เรารู้สึกกับเขามาก ๆ ไป ทำให้มีเวลาทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่าง จนมานึกขึ้นได้ว่า เราได้ทำคน ๆ นึงที่สนิทมาก ๆ หายไป เราขอเริ่มเล่าเลยแล้วกันนะครับ
ย้อนไปเมื่อประมาณปี 2556-2557 โดยประมาณ ตอนนั้นยังเป็นช่วง fb ยังไม่ได้มีกันทุกคนหรือมีอิทธิพลเท่ากับตอนนี้(หรือเปล่า ไม่แน่ใจนะ แต่ของเราตอนนั้นยังไม่ค่อยแพร่หลายเท่าไหร่) มันมีจะมีเว็ปไซต์ เว็ปนึงคือ แชทหมากฮอส ตอนความที่ตอนนั้นยังเป็นช่วงเรียนอยู่เลยมีเวลาว่างเยอะ เวลาช่วงดึก ๆ หลังจากที่เราเล่นเกมส์จนเบื่อแล้ว เราก็จะเข้าไปเล่นหมากฮอสของเว็ปนั้น จุดประสงค์ไม่ได้คิดจะไปหาสาวหรือแชทคุยกับใครเลยนะ แค่อยากไปโชว์สกิลมาเล่นหมากฮอสเฉย ๆ 5555555555 ตอนนั้นจำได้แม่นเลยว่าเวลาประมาณ เที่ยงคืนกว่า ๆ ก็มียูเซอร์(คนเล่นหมากฮอสคนอื่น)เข้าห้องมา เราก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดไปหนึ่งดอกกับการเดินหมากหนึ่งตัวพร้อมกับกล่าวคำทักทายแบบคนมีมารยาท "สวัสดีครับ^^" แล้วก็รออีกฝ่ายเดิน (ในเว็ปถ้าจำไม่ผิดจะมีเวลาจำกัดถ้าอีกฝ่ายไม่เดินก็จะถูกปรับให้ฝั่งเราได้เดินแทนประมาณนั้นนะ) แต่ผลปรากฏว่าอีกฝ่ายเขาไม่เดิน!! แต่กลับนั่งแชทอย่างเดียว - - แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันรู้สึกคุยถูกคอกับคน ๆ นี้มาก จากที่เราตั้งใจอยากจะเล่นก็กลายเป็นตั้งหน้าตั้งตาแชทกันแทนจนสุดท้ายในคืนนั้นจบลงด้วยการที่เราสองคนนั่งคุยกันตั้งแต่เที่ยงคืนกว่ายันเกือบตีสาม สิ่งที่ผมรู้เกี่ยวกับอีกฝ่ายคือ เธอเป็นผู้หญิง ชื่อว่า "นินิ" ซึ่งนั่นแหละ ผมก็ไม่รู้ว่านั่นใช่ชื่อจริงของเธอไหม เธออายุตอนนั้นประมาณ 16-17 ปี เธอบอกเธออยู่ ม.5 ของโรงเรียน บ้านฉางกาญจนกุลวิทยา ในจังหวัดระยอง เธอสูง 160+ เป็นคนผอมขาว เราจะเรียกเธอว่า "น้องนินิ" ส่วนน้องเขาจะเรียกเราว่า "พี่คีย์" เท่าที่เราจำได้ก็จะประมาณนี้แหละ วันนั้นเราได้ของ fb ของน้องไว้ แต่น้องบอกว่าไม่ได้เล่น เราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะตอนนั้นคนบางส่วนก็ยังไม่ได้เล่นกัน แต่น้องบอกว่ามีของพี่ชายอยู่ พี่ชายยกให้แล้ว แค่ไม่ค่อยได้เข้าไปเล่นเท่าไรห่ เราก็เลยขอแอดทิ้งไว้ จากวันนั้นเราก็เจอกันอีกครั้งในคืนวันต่อมาในแชทหมากฮอสเหมือนเดิม เป็นแบบนี้ได้สามถึงสี่วันเราเลยทักเฟสน้องเขาแล้วน้องเขาก็ตอบกลับมา แล้วก็วนเขาลูปเดิมคือ เราคุยกันตลอดในเฟส จะมีแค่ช่วงที่น้องไปเรียนพิเศษหรือทำการบ้านหรือไปเรียนเราจะไม่ได้ติดต่อกัน แต่จะใช้วิธีส่งข้อความ SMS หากันแทนวัน ๆ นึงเกือบจะร้อยข้อความ (ถ้าจำกันได้จะมีโปรส่งsmsอยู่ในสมัยนั้น) จนเวลาผ่านไปเราก็คุยกันแบบพี่น้องกันมาตลอด เวลาผ่านไปประมาณสี่ถึงห้าเดือน(หรืออาจจะน้อยกว่านั้น) น้องก็มาปรึกษา "พี่คีย์ มีคนมาจีบนิ นิไม่รู้ว่าจะบอกเขายังไงดี" ขอบอกก่อนว่าน้องเขาเป็นคนค่อนข้างที่จะวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์ซะส่วนใหญ่ มันก็เลยดูอ่อนต่อโลกงี้แหละ เราเลยบอกน้องไปว่า "น้องนิก็ลองดูสิ ถ้าเขาเป็นคนดีมันก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่นา" หลังจากนั้นน้องก็ตกลงคบกับคน ๆ นั้น ซึ่งโดยส่วนตัวเราแล้วรู้สึกยินดีกับน้องเขานะ ถ้าน้องได้เจอคนดี ๆ เข้ามาในชีวิต เพราะเราคุยกันทุกวันจนรู้สึกผูกพันธ์ุเหมือนเป็นพี่น้องกันจริง ๆ ไปซะแล้ว พอน้องมีแฟน เราก็ต้องลดความสัมพันธ์ุลง จากที่คุยกันทุกวันทั้งการคุยและการแชทก็เป็นนาน ๆ ทีหรือไม่ก็ไม่ได้คุยกันเลย ทั้งสัปดาห์ บางครั้งก็ทั้งเดือน จะมีบางครั้งที่โทรมาร้องไห้กับเรา (น้องเป็นคนอ่อนไหวมาก แค่โดนที่บ้านตวาดก็แอบมาร้องไห้กับเราบ่อย ๆ ) เราก็ได้แต่ปลอบน้องไป จนเวลาผ่านไปเราก็ห่างกันมากขึ้น เฟสที่น้องเคยให้ไว้ก็ปิดลงไปแล้ว ตอนนั้นเหลือแค่เบอร์โทรศัพท์อย่างเดียวที่มีอยู่แต่แล้วความซวยก็เข้ามาเยือน เพราะเราทำโทรศัพท์ของเราหาย ทำให้ทั้งเบอร์หรือข้อมูลอะไรในโทรศัพท์ได้หายไปด้วย หลังจากวันที่โทรศัพท์หายเราก็ไม่ได้ติดต่อกับน้องอีกเลยจนถึงวินาทีนี้ที่กำลังนั่งพิมพ์กระทู้นี้อยู่ ที่ผ่านมาเราก็พยายามตามหาน้องเขาจากที่เราพอทราบ จากชื่อและก็โรงเรียน เริ่มจากหาแอดคนจากโรงเรียนที่น้องเขาเรียนอยู่ แล้วก็ไล่แอดคนที่อยู่ระดับชั้นเดียวกัน ใช้เวลาเป็นเดือน ๆ ตามหา fb แต่สุดท้ายแล้วก็คว้าน้ำเหลว
จริง ๆ เราคิดมาหลาย ๆ ครั้งแล้วว่าจะตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้ว่าเราจะเล่าให้เข้าถึงความรุ้สึกของเราตอนนี้หรือเปล่า เราเพียงแต่รู้สึกว่าเราได้ทำคน ๆ นึงหายไปจากชีวิตเรานะ เราอยากจะรู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ยิ่งตอนนี้น้องขึ้นมหาลัยแล้ว น้องจะปรับตัวได้ไหม จะเข้ากับสังคมที่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า แล้วจะมีคนปลอบน้องไหมเวลาน้องไม่สบายใจ และที่สำคัญคือ น้องยังจำพี่คนนี้ได้หรือเปล่า
เรื่องทั้งหมดก็จะประมาณนี้แหละครับ ถ้าเกิดใครพอจะรู้จักคนชื่อนี้ลองให้เขาอ่านกระทู้ของเราดู ถ้าเป็นน้องคงจำได้ไม่มากก็น้อยแหละเราว่า
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ