สวัสดีค่ะ สมมุติว่าเราชื่อซีนะคะ
ซีเรียนอยู่นประจำจังหวัดค่ะ
ตั้งแต่วันแรกที่ซีเข้าโรงเรียน จนถึงตอนนี้ซีจะถูกจับตามองเป็นพิเศษค่ะ ทั้งด้านการเรียน ฐานะทางบ้าน เรื่องหน้าตาค่ะ การเรียนซีเรียนอยู่ห้องเรียนพิเศษ ส่วนฐานะทางบ้าน พ่อก็มีตำแหน่งที่ดีค่ะ มีContactติดต่อเกือบทั้งประเทศ ส่วนแม่ก็เป็นหมออันดับต้นๆของจังหวัดด้วย ทุกคนเลยจับตามองเป็นพิเศษ ส่วนซีไปเรียนที่ต่างประเทศมาด้วย ซีเลยจะชอบถูกจับเข้าทำกิจกรรมนู่นนั่นนี่เสมอค่ะ แทบจะเด่นที่สุดในชั้นเดียวกัน
พ่อซีจะเป็นคนที่ค่อนข้างยึดติดกับprofileมากๆค่ะ เขาเลยค่อยจัดการดูแลเรื่องต่างๆให้ซีเสมอ ซีเป็นนักเรียนห้องเรียนพิเศษที่หัวค่อนข้างอ่อนค่ะ
ซีเลยจะถูกจับเรียนที่นู่นตลอดเวลา ตอนแรกซีมีเรียน พุธกับพฤหัสเวลา 17.00-18.30 แล้วก็เสาร์อาทิตย์ถึง12.00ค่ะ หลังจากเรรียนเสร็จซีต้องกลับมาอ่านหนังสือพร้อม rap upก่อนนอนค่ะ แต่พอหมดครึ่งเทอมแรกโรงเรียนได้มีการประชุมผู้ปกครอง แล้วคะแนนซีออกมาไม่ดี ซีเลยถูกจับเรียนพิเศษ จันทร์ถึงศุกร์ค่ะเวลา 16.00-18.30 ทุกๆวัน กลับมาก็ต้องอ่านหนังสืออีก ช่วงนั้นป๊าไม่ได้อยู่ที่บ้านค่ะ ป๊าต้องไปทำงานต่างจังหวัด ตอนเช้าซีจะถูกคุณปู่พูดเรื่องนี้ค่ะ2ครั้ง
ระหว่างวันพ่อจะดทรหาซี3ครั้งแล้วก็จะพูดเรื่องนี้เสมอค่ะ ส่วนแม่ก็จะมาพูดเรื่องนี้ก่อนนอนอีกค่ะ มันกดดันมากจริงๆ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากเจอคนในบ้าน ไม่อาจจะคุบกัยคนในบ้าน มันเหนื่อย มัยนอยด์มากจริงๆค่ะ จนบางทีอยากจะตายๆไปค่ะ
ซีเป็นความหวังที่ทุกคนในตระกูลรอดูค่ะ เพราะซีเป็นผู้หญิงด้วย ซีเด็กที่สุดในบรรดาตระกูลใหญ่แล้วค่ะ ตอนเด็กๆซีจะถูกมองว่าเป็นเด็กดื้อ
เป็นหัวโจ่กของห้อง ครูเลยจะชอบเพ่งเล็งมาที่ซีค่ะ เค้าจะค่อยพูดกับลีบหลังว่า ซีไปไหนได้ไม่ไกลหรอก ดตไปเอาตัวไม่รอดหรอก ทุกๆคนก็เลยอยากให้ซีได้ดีเพื่อลบล้างคำดูถูกนั้นค่ะ ซีถูกปูทางไปไกลขนาดแต่งงานแล้วค่ะ ทั้งเรื่องการเรียนใน ม.ปลาย ในมหาวิทยาลัย และไปเรียนเมืองนอกค่ะ ซียังไม่ขึ้นม.ปลายเลยค่ะ แต่มันไกลเกิน เขาจะคอยมาพูดกรอกหูทุกวันว่า นี่youโตไปyouต้องทำแบบนี้แบบนี้นะ เขาเข้ามาเป็นกรอบในชีวิตเราค่ะ จะคอยขีดเส้นทุกๆอย่าง ในบางทีถ้าเราอยู่กับเพื่อนนานเกิน หรือบ่อยเกินเขาก็จะว่าค่ะ ว่ามันบ่อยเกินละนะ นานเกินละนะ เลิกเรียนแล้วรีบกลับ จะไปไหนมาไหนกับเพื่อนทำไม อะไรอย่างงี้ค่ะ มันกดดันมากๆเลยค่ะ ทำอะไรก็ไม่ถูก ทุกวันนี้ไม่อยากกลับบ้านเลยค่ะ
พ่อแม่กดดันมากเลยค่ะ รู้สึกอีดอัด ทำยังไงดีคะ?
ซีเรียนอยู่นประจำจังหวัดค่ะ
ตั้งแต่วันแรกที่ซีเข้าโรงเรียน จนถึงตอนนี้ซีจะถูกจับตามองเป็นพิเศษค่ะ ทั้งด้านการเรียน ฐานะทางบ้าน เรื่องหน้าตาค่ะ การเรียนซีเรียนอยู่ห้องเรียนพิเศษ ส่วนฐานะทางบ้าน พ่อก็มีตำแหน่งที่ดีค่ะ มีContactติดต่อเกือบทั้งประเทศ ส่วนแม่ก็เป็นหมออันดับต้นๆของจังหวัดด้วย ทุกคนเลยจับตามองเป็นพิเศษ ส่วนซีไปเรียนที่ต่างประเทศมาด้วย ซีเลยจะชอบถูกจับเข้าทำกิจกรรมนู่นนั่นนี่เสมอค่ะ แทบจะเด่นที่สุดในชั้นเดียวกัน
พ่อซีจะเป็นคนที่ค่อนข้างยึดติดกับprofileมากๆค่ะ เขาเลยค่อยจัดการดูแลเรื่องต่างๆให้ซีเสมอ ซีเป็นนักเรียนห้องเรียนพิเศษที่หัวค่อนข้างอ่อนค่ะ
ซีเลยจะถูกจับเรียนที่นู่นตลอดเวลา ตอนแรกซีมีเรียน พุธกับพฤหัสเวลา 17.00-18.30 แล้วก็เสาร์อาทิตย์ถึง12.00ค่ะ หลังจากเรรียนเสร็จซีต้องกลับมาอ่านหนังสือพร้อม rap upก่อนนอนค่ะ แต่พอหมดครึ่งเทอมแรกโรงเรียนได้มีการประชุมผู้ปกครอง แล้วคะแนนซีออกมาไม่ดี ซีเลยถูกจับเรียนพิเศษ จันทร์ถึงศุกร์ค่ะเวลา 16.00-18.30 ทุกๆวัน กลับมาก็ต้องอ่านหนังสืออีก ช่วงนั้นป๊าไม่ได้อยู่ที่บ้านค่ะ ป๊าต้องไปทำงานต่างจังหวัด ตอนเช้าซีจะถูกคุณปู่พูดเรื่องนี้ค่ะ2ครั้ง
ระหว่างวันพ่อจะดทรหาซี3ครั้งแล้วก็จะพูดเรื่องนี้เสมอค่ะ ส่วนแม่ก็จะมาพูดเรื่องนี้ก่อนนอนอีกค่ะ มันกดดันมากจริงๆ ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากเจอคนในบ้าน ไม่อาจจะคุบกัยคนในบ้าน มันเหนื่อย มัยนอยด์มากจริงๆค่ะ จนบางทีอยากจะตายๆไปค่ะ
ซีเป็นความหวังที่ทุกคนในตระกูลรอดูค่ะ เพราะซีเป็นผู้หญิงด้วย ซีเด็กที่สุดในบรรดาตระกูลใหญ่แล้วค่ะ ตอนเด็กๆซีจะถูกมองว่าเป็นเด็กดื้อ
เป็นหัวโจ่กของห้อง ครูเลยจะชอบเพ่งเล็งมาที่ซีค่ะ เค้าจะค่อยพูดกับลีบหลังว่า ซีไปไหนได้ไม่ไกลหรอก ดตไปเอาตัวไม่รอดหรอก ทุกๆคนก็เลยอยากให้ซีได้ดีเพื่อลบล้างคำดูถูกนั้นค่ะ ซีถูกปูทางไปไกลขนาดแต่งงานแล้วค่ะ ทั้งเรื่องการเรียนใน ม.ปลาย ในมหาวิทยาลัย และไปเรียนเมืองนอกค่ะ ซียังไม่ขึ้นม.ปลายเลยค่ะ แต่มันไกลเกิน เขาจะคอยมาพูดกรอกหูทุกวันว่า นี่youโตไปyouต้องทำแบบนี้แบบนี้นะ เขาเข้ามาเป็นกรอบในชีวิตเราค่ะ จะคอยขีดเส้นทุกๆอย่าง ในบางทีถ้าเราอยู่กับเพื่อนนานเกิน หรือบ่อยเกินเขาก็จะว่าค่ะ ว่ามันบ่อยเกินละนะ นานเกินละนะ เลิกเรียนแล้วรีบกลับ จะไปไหนมาไหนกับเพื่อนทำไม อะไรอย่างงี้ค่ะ มันกดดันมากๆเลยค่ะ ทำอะไรก็ไม่ถูก ทุกวันนี้ไม่อยากกลับบ้านเลยค่ะ