บันทึกความฝันวันครบรอบ3ปี

ฉากหนึ่งเริ่มต้นขึ้นในบ้านพักไม้เก่าๆมีห้องนอนเล็กๆกับเตียงแคบๆ ภาพของดาวนี่ที่กำลังเดินมาจ้องหน้าผมที่กำลังงัวเงียอยู่อยู่บนที่นอนพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆปนกวนๆของเธอ ความรู้สึกช่างอบอุ่นและเติมเต็มส่วนที่ขาดของชีวิตจริงๆ ทั้งที่บ้านแคบๆแต่กลับรู้สึกว่าพอแล้วกับชีวิต แต่แล้วก็ต้องเกิดแตกตื่นเมื่อประตูถูกพังเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับใครบางคน เธอคือแม่ของดาวนี่พร้อมกับแฝดของเธอซึ่งหน้าตาเหมือนกันมาก แต่เธอมักจะคอยขัดขวางผมกับดาวนี่อยู่เสมอ ดาวนี่ตกใจกลัวจนตัวสั่นดูเธอจะไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย ผมจึงรีบคว้ามือเธอและพาเธอวิ่งหนีไปในเมือง เราวิ่งกันอยู่นาน วิ่งเข้าไปในฝูงคน ในห้างในตลาด แม้ว่าจะเหนื่อยขนาดไหนผมก็ยังฝืนวิ่งฝ่าไปเรื่อยๆจนไม่ได้มองเลยว่าดาวนี่นั้นล้มลงที่ไหนซักแห่งในฝูงคนไปแล้ว รู้ตัวอีกทีเราก็คลาดกันเสียแล้ว ผมรีบวิ่งสวนทางกลับเพื่อไปตามหาเธอทันที แต่หาเท่าไหร่ผมก็หาไม่เจอผมรู้สึกใจสลายว่าจะต้องจากกันกับเธออีกแล้วหรือ ทำไมช่วงเวลาที่มีความสุขมันช่างสุดแสนจะสั้นเหลือเกิน เวลาผ่านไปพอสมควรผมหาเธอไม่เจอ ผมจึงถอดใจเดินทางกลับประเทศคนเดียว (เพิ่งรู้ตัวว่าที่ๆเราอยู่นั้นไม่ใช่ประเทศไทย) ผมเดินทางกลับมาที่เมืองไทย อยู่กับความอ้างว้างและเสียใจ ใจหนึ่งก็โทษตัวเองว่าน่าจะเดินหาเธอต่อ เผื่อจะเจอเธอที่ไหนซักแห่ง ใจหนึ่งก็แสนจะเหงาเพราะคิดว่าจะไม่ได้เจอเธออีก เวลาผ่านล่วงเลยไปหลายสัปดาห์ ผมเก็บเงินเพื่อเดินทางกลับไปยังที่นั่นอีกครั้ง ในใจแสนท้อแท้เพราะเวลาก็ผ่านมานานมากแล้ว คงจะไม่ได้เจอเธออีกเป็นแน่ แต่ก็ยังแอบหวังว่าอาจจะเจอเธอก็ได้ หลังจากที่ผมไปถึงผมตามหาเธอทุกๆที่ที่เธอไป สุดท้ายก็สูญสิ้นเวลาไปเป็นอาทิตย์แต่ก็ไม่มีวี่แววของเธอเลย ผมกลับไปที่บ้านพักไม้เก่าๆที่เคยอยู่กับเธอ ทำได้เพียงกอดผ้าห่มที่เธอเคยใช้ กลิ่นไอจางๆของเธอกำลังจะหายไปตามกาลเวลากลับได้กลิ่นไม้ชื้นๆปนเปื้อนบนผ้ามาแทน เป็นอีกครั้งที่ผมใจสลายและเสียใจมากๆ เห็นเพียงฉากเดิมๆวนไปวนมาในหัว ภาพที่เธอยิ้ม ภาพที่เราอยู่ด้วยกัน ผมตัดสินใจใหม่เพื่อที่จะไปตามหาเธอที่บ้านแม่ของเธอ แม้ว่าทางนู้นจะไม่ต้อนรับผมและอาจถูกไล่ตะเพิดออกมา แต่ผมก็คิดว่านั่นอาจจะเป็นที่สุดท้ายที่เธอจะอยู่และผมอาจจะได้พบเธออีก เอาวะสู้ๆจะต้องตามหาเธอให้เจอให้ได้.....

ดีน่าว/ดาวนี่ บันทึกฝัน 18/09/2557 1/2