แก้ไข
เข้าเรื่องเลยนะครับ ผมกับเขาคบกันมาเกือบ4ปี ผมอายุน้อยกว่าหลายปี ปัจจุบันเรียนใกล้จบแล้ว เราอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะเกินกว่าที่จะอายุเท่านี้ครับ เราวางแผนอะไรต่างๆนาๆมากมาย อยากช่วยกันทำงานเก็บเงินเพื่ออนาคต แต่ข้อเสียของผมคืออารมณ์ร้อนง่ายชอบพูดไม่ดีกับเธอ(ไม่ใช่คำหยาบนะครับ) ชอบใส่อารมณ์แล้วเธอจะชอบร้องไห้ พอได้สติผมจะขอโทษเธอตลอดเพราะที่ทำไปเป็นเพราะอารมณ์ เธอเป็นคนเซ้นซิทีฟมากๆ อะไรสะกิดอารมณ์ก็จะร้องไห้ ทำให้ต้องระวังคำพูดมากๆ คบกันมาจน3ปีกว่า เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นด้วยเรื่องเล็กๆ โดยผมชอบงอนเธอเรื่องหยุมหยิม แบบว่าขี้หวงหรือห่วงเกินไป หรือผมอาจจะแสดงออกไม่ถูก เรารักกันมากๆวันพิเศษก็มีของให้กันตลอด เราพูดให้กันเสมอว่าเรารักกันจะไม่มีใครมีแต่เราเท่านั้น ผมเคยแอบคุยกับคนอื่นและแฟนรู้แต่ผมยอบรับโดยจริงใจ ว่าพลาดไปจริงๆแต่แค่คุยแล้วรู้สึกดีไม่เคยรู้สึกรักเพราะผมรักเธอคนเดียวจากใจ
จนมาวันนึงเราคุยกันแล้วเธอบอกเลิกผมเธอให้เหตุผลว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปไม่รู้ทำไม ผมร้องไห้เหมือนกับคนบ้าไปถามเธอว่าทำไม เธอบอกว่าเธอเผิดใจคุยกับคนใหม่ที่กำลังทำให้เธอรู้สึกดี มันเข้ามาตอนที่เราทะเลาะกันแรงๆแล้วคอยเข้ามาช่วยปลอบและมันก็ทำสำเร็จทำให้แฟนผมที่รักกันมากมายขนาดไหนยังเปลี่ยนใจไปคุยกับมันแทน วันที่เธอบอกเลิกมันโทรมาหาผมเหมือนกับจะตอกย้ำความผิดให้ที่ทำกับเธอ เธอบอกไม่อยากคบซ้อน เธอขอโทษผม ขอให้เราเป็นเพื่อนกันไปก่อน เธอเขียนไดอารี่ระบายความรู้สึกให้ผมบอกว่า ขอโทษตอนนี้สับสนไปหมด แต่ยังคิดถึงผม(ณ วันที่เธอเขียน) เธอบอกอยากให้ผมรอและบอกว่าถ้าวันนั้นผมไม่มีใครเราค่อยมาเริ่มกันใหม่ ผมขอโอกาสแค่ครั้งเดียวให้ได้ปรับปรุงตัวเองเพื่อผมและชีวิตคู่ของเรา เธอบอกยังไม่พร้อมและขอเวลาก่อน และเธอบอกจะไม่ไปที่ที่เราชอบไปด้วยกัน
ผมระลึกถึงเรื่องที่ทำด้วยกันมาและสำนึกถึงเรื่องที่ทำผิดต่อเธอต่างๆนาๆ สัญญากับตัวเองว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ให้เป็นผู้ใหญ่ขี้น ทำตัวให้ดีให้มีค่า ผมไม่อยากนำเรื่องที่ผิดพลาดไปแก้ไขกับคนใหม่ ผมบอกผมจะรอเธอนะเพราะใจผมรักเธอจริงๆรักอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทุกๆครั้งที่ทะเลาะกันผมโทษตัวเองให้เป็นความผิดผมที่ทำให้เธอร้องไห้บ่อยๆ โดยตอนนี้ผ่านไปเกือบเดือนผมยังห่วงเธอทุกเรื่องและเธอก็บอกว่าห่วงผมอยู่ แต่เธอกับมันก็เจอกันทุกวันเพราะว่าสบายใจ เธอไม่บล๊อคไม่ลบอะไรผมทั้งนั้น รูปในกระเป๋าตังยังอยู่ รูปถ่ายที่ห้องเธอก็วางไว้ที่เดิม ของทุกอย่างยังอยู่ เธอเลี่ยงเจอผมเพราะกลัวผมจะเครียด คนในครอบครัวเธอก็ยังดีกับผมเหมือนเดิม ผมรู้สึกผิดจริงๆและอยากพิสูจน์ให้เธอรู้ว่าผมทำได้ ผมอยากใช้เวลาที่ไม่มีเธอตอนนี้เปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น ถ้าหากอนาคตจะได้เริ่มใหม่ ซึ่งผมซื่อสัตย์กับเธอเพียงคนเดียว ผมนั่งร้องไห้แทบทุกวันแล้วยังเก็บไปฝัน ฟุ้งซ่านมากๆแม้ครอบครัวจะพาไปทำบุญไปดูดวงเพื่ออยากให้ผมหายผมก็เครียดคิดมากทุกวันจนจะไปหาจิตแพทย์ ผมอยากให้เธอกับผมช่วยกันแก้ปัญหาและผ่านมันไปด้วยกันได้อีก ผมพยายามมองให้มันสวยงามมองว่าคนที่ผมรักมีความสุขผมก็สุขไปด้วยแต่อยากให้คนนั้นเป็นผมเอง ที่สำคัญคือเธอเป็นโรคซึมเศร้ารักษามาได้พักนึงแล้วผมเลยคิดมาตลอดว่าที่เธอบอกเลิกมันจะมีส่วนด้วย
เลยอยากถามชาวพันทิปว่าควรทำอย่างไรดีครับ ควรนิ่งและปล่อยเธอให้มีความสุขหรือคุยกับเธออย่างเป็นเพื่อน แต่ในใจนั้นไม่คิดเป็นเพื่อนเลย คิดว่าเธอคิดกับผมยังไงอยู่ อย่างน้อยได้ระบายลงในนี้ ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย รายละเอียดเล็กๆน้อยๆมันยังมีอีกมากเลยแต่คงพิมพ์ไม่หมด
แชร์ประสบการณ์หน่อยครับ ถูกแฟนบอกเลิกโดยความรู้สึกเปลี่ยนไปและมือที่สาม!
เข้าเรื่องเลยนะครับ ผมกับเขาคบกันมาเกือบ4ปี ผมอายุน้อยกว่าหลายปี ปัจจุบันเรียนใกล้จบแล้ว เราอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะเกินกว่าที่จะอายุเท่านี้ครับ เราวางแผนอะไรต่างๆนาๆมากมาย อยากช่วยกันทำงานเก็บเงินเพื่ออนาคต แต่ข้อเสียของผมคืออารมณ์ร้อนง่ายชอบพูดไม่ดีกับเธอ(ไม่ใช่คำหยาบนะครับ) ชอบใส่อารมณ์แล้วเธอจะชอบร้องไห้ พอได้สติผมจะขอโทษเธอตลอดเพราะที่ทำไปเป็นเพราะอารมณ์ เธอเป็นคนเซ้นซิทีฟมากๆ อะไรสะกิดอารมณ์ก็จะร้องไห้ ทำให้ต้องระวังคำพูดมากๆ คบกันมาจน3ปีกว่า เราทะเลาะกันบ่อยขึ้นด้วยเรื่องเล็กๆ โดยผมชอบงอนเธอเรื่องหยุมหยิม แบบว่าขี้หวงหรือห่วงเกินไป หรือผมอาจจะแสดงออกไม่ถูก เรารักกันมากๆวันพิเศษก็มีของให้กันตลอด เราพูดให้กันเสมอว่าเรารักกันจะไม่มีใครมีแต่เราเท่านั้น ผมเคยแอบคุยกับคนอื่นและแฟนรู้แต่ผมยอบรับโดยจริงใจ ว่าพลาดไปจริงๆแต่แค่คุยแล้วรู้สึกดีไม่เคยรู้สึกรักเพราะผมรักเธอคนเดียวจากใจ
จนมาวันนึงเราคุยกันแล้วเธอบอกเลิกผมเธอให้เหตุผลว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปไม่รู้ทำไม ผมร้องไห้เหมือนกับคนบ้าไปถามเธอว่าทำไม เธอบอกว่าเธอเผิดใจคุยกับคนใหม่ที่กำลังทำให้เธอรู้สึกดี มันเข้ามาตอนที่เราทะเลาะกันแรงๆแล้วคอยเข้ามาช่วยปลอบและมันก็ทำสำเร็จทำให้แฟนผมที่รักกันมากมายขนาดไหนยังเปลี่ยนใจไปคุยกับมันแทน วันที่เธอบอกเลิกมันโทรมาหาผมเหมือนกับจะตอกย้ำความผิดให้ที่ทำกับเธอ เธอบอกไม่อยากคบซ้อน เธอขอโทษผม ขอให้เราเป็นเพื่อนกันไปก่อน เธอเขียนไดอารี่ระบายความรู้สึกให้ผมบอกว่า ขอโทษตอนนี้สับสนไปหมด แต่ยังคิดถึงผม(ณ วันที่เธอเขียน) เธอบอกอยากให้ผมรอและบอกว่าถ้าวันนั้นผมไม่มีใครเราค่อยมาเริ่มกันใหม่ ผมขอโอกาสแค่ครั้งเดียวให้ได้ปรับปรุงตัวเองเพื่อผมและชีวิตคู่ของเรา เธอบอกยังไม่พร้อมและขอเวลาก่อน และเธอบอกจะไม่ไปที่ที่เราชอบไปด้วยกัน
ผมระลึกถึงเรื่องที่ทำด้วยกันมาและสำนึกถึงเรื่องที่ทำผิดต่อเธอต่างๆนาๆ สัญญากับตัวเองว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ให้เป็นผู้ใหญ่ขี้น ทำตัวให้ดีให้มีค่า ผมไม่อยากนำเรื่องที่ผิดพลาดไปแก้ไขกับคนใหม่ ผมบอกผมจะรอเธอนะเพราะใจผมรักเธอจริงๆรักอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทุกๆครั้งที่ทะเลาะกันผมโทษตัวเองให้เป็นความผิดผมที่ทำให้เธอร้องไห้บ่อยๆ โดยตอนนี้ผ่านไปเกือบเดือนผมยังห่วงเธอทุกเรื่องและเธอก็บอกว่าห่วงผมอยู่ แต่เธอกับมันก็เจอกันทุกวันเพราะว่าสบายใจ เธอไม่บล๊อคไม่ลบอะไรผมทั้งนั้น รูปในกระเป๋าตังยังอยู่ รูปถ่ายที่ห้องเธอก็วางไว้ที่เดิม ของทุกอย่างยังอยู่ เธอเลี่ยงเจอผมเพราะกลัวผมจะเครียด คนในครอบครัวเธอก็ยังดีกับผมเหมือนเดิม ผมรู้สึกผิดจริงๆและอยากพิสูจน์ให้เธอรู้ว่าผมทำได้ ผมอยากใช้เวลาที่ไม่มีเธอตอนนี้เปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น ถ้าหากอนาคตจะได้เริ่มใหม่ ซึ่งผมซื่อสัตย์กับเธอเพียงคนเดียว ผมนั่งร้องไห้แทบทุกวันแล้วยังเก็บไปฝัน ฟุ้งซ่านมากๆแม้ครอบครัวจะพาไปทำบุญไปดูดวงเพื่ออยากให้ผมหายผมก็เครียดคิดมากทุกวันจนจะไปหาจิตแพทย์ ผมอยากให้เธอกับผมช่วยกันแก้ปัญหาและผ่านมันไปด้วยกันได้อีก ผมพยายามมองให้มันสวยงามมองว่าคนที่ผมรักมีความสุขผมก็สุขไปด้วยแต่อยากให้คนนั้นเป็นผมเอง ที่สำคัญคือเธอเป็นโรคซึมเศร้ารักษามาได้พักนึงแล้วผมเลยคิดมาตลอดว่าที่เธอบอกเลิกมันจะมีส่วนด้วย
เลยอยากถามชาวพันทิปว่าควรทำอย่างไรดีครับ ควรนิ่งและปล่อยเธอให้มีความสุขหรือคุยกับเธออย่างเป็นเพื่อน แต่ในใจนั้นไม่คิดเป็นเพื่อนเลย คิดว่าเธอคิดกับผมยังไงอยู่ อย่างน้อยได้ระบายลงในนี้ ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย รายละเอียดเล็กๆน้อยๆมันยังมีอีกมากเลยแต่คงพิมพ์ไม่หมด