เวลารักเวลาเจ็บ

แล้วมาวันนึงมันเป็นวันที่ไม่เคยลืม เป็นวันที่ผมมีความสุขมากที่สุดและเสียใจมากที่สุด ผมจำมันได้ดีที่สุดในความทรงจำของผมเลยครับ มันเป็นวันที่ผมได้ใช้เวลาอยู่กับเธอ บอกรักเธอ จับมือเธอ มองตาเธอ พูดคุยกับเธอ ซึ่งมันเป็นวันที่ผมมีความสุขมาก แล้วในเวลาเดียวกันนั้นเองเธอได้ใช้คำพูดที่ทำให้ผมเสียใจมากที่สุด

ดาว : ดิน! เรามีอะไรจะบอกแหละ ยิ้ม
ดิน :   ว่าไง  ???
ดาว : ดาวจะกลับกรุงเทพแล้วนะ...
ดิน : ทำไม ???

           ณ วินาทีนั้นผมตกใจมาก ผมเลยถามกลับด้วยความสงสัยและเสียใจ เศร้า   แต่คำตอบที่ผมได้กลับมาจากเธอนั้นคือ " ความเงียบและเธอได้เดินจากผมไป " มันเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้อยู่กับเธอ ได้ใช้ความรู้สึกที่ผมมีทั้งหมดให้กับเธอไป ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลย ผมน้ำตาคลอเบ้าและยืนนิ่งๆ ผมไม่รู้จะเอาคำพูดไหนมายื้อให้เธออยู่กับผมอีก เพราะแค่เธอเดินหันหลังจากผมไปมันก็เป็นคำตอบที่เธอบอกชัดเจนแล้วว่าเธอไม่อยากอยู่กับผม ผมไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกกับผมแบบที่ผมรู้สึกกับเธอไหม



เวลาผ่านไป1เดือน

           เดือนนึงผ่านไปแล้วครับผมยังคงคิดถึงเธออยู่ ในความทรงจำของผมยังมีเธออยู่อย่างชัดเจน ภาพของเธอ รอยยิ้มของเธอ แววตาของเธอ ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของผม ผมไม่มีวันลืมมันเลยครับ วันที่ 5 เมษายน มันเป็นอีกวันนึงที่ผมจำมันได้ดีอีกวันครับ มันเป็นวันที่ผมได้เห็นเธออีกครั้ง!!!! เธอมายืนอยู่ตรงหน้าของผม ซึ่งนาที่นั้นผมดีใจมากที่เธอกลับมา มันเป็นแววตาและรอยยิ้มที่ผมหลงรักเอามากๆ ในเวลาเดียวกันนั้นเองก็มีสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของผม ผมหัวร้อนมากที่มีคนโทรมาตอนนี้ ไม่ใช่ใครหรอกครับ มันคือไอตึ๋ง เพื่อนของผมเอง  ผมเลยกดรับสายมันไป

  


                                                                                                                               รักเธอเสมอดิน...
         




          นี่แหละครับก็คือเรื่องราวความรักของผม ผมคงจะจำรักครั้งนี้ไม่มีวันลืมเลยครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะครับ ^^