อาจจะยาวสักนิด ใครอ่านจนหมดอาจได้ข้อคิดเพิ่มเติม
ความรักคืออะไร???
ใช่ บางคนตอบได้ บางคนตอบไม่ได้ ได้คำตอบมาก็จะตอบไม่เหมือนกัน
บางคนความรักสมหวัง บางคนไม่สมหวัง บางคนรักขม บางคนรักหวานซึ่ง
ความรักของผม ผมสัมผัสมาทุกอย่างแล้ว
ความรักผมเริ่มขึ้นเมื่ออายุได้15ปี เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งในวิทยาลัย ที่ผมไม่ได้สนใจเธอเลย ผมดันไปแอบชอบเพื่อนของเธอ ผมขึ้อายเกินไปจนไม่กล้าจีบตรงๆ ดังนั้นผมจึงหันไปหาเธอ
หญิงสาวผู้เงียบขึม แอบดื้อเงียบในสายตาของผม แต่ไม่รู้ทำไมถึงกล้าเผชิญหน้ากับเธอก็ไม่รู้ พอได้พูดคุย จึงตกลงกันว่า จะช่วยเป็นแม่สือให้ แต่ผมน่ะหรือแค่จะคุยกับหญิงที่ชอบ ยังไม่กล้า เธอหรือจะดันผมจนเกิดได้
จากการได้พูดคุยทางโทรศัพท์ จนเกิดความสนิทสนม ผมกับเธอก็เริ่มเย้าหยอกใส่กัน ชอบพูดกันว่า "ถ้าเป็นเธอนะผมจะเข้าไปจูบเสียจนให้ปากบวมเลย" จากคำพูเล่นๆในวันนั้น กลายมาเป็นความเกินเลย จากแม่สือกลายมาเป็นคนรัก จากคนรักกลายมาเป็นเมีย ใช่ผมกับเธอมีอะไรกัน
จากนั้นผมก็เริ่มเข้าสู่ช่วงข้าวใหม่ปลามัน หลงระเริงไปกลับเรื่องเพศ จนเธอท้อง ใช่ปัญหาใหญ่เลย ผมพึ่งจะ16 เธอ17 เป็นปัญหาขึ้นมาแล้วต้องแก้ปัญหา ในตอนแรก ผมกะคิดจะให้แท้ง ไม่งั้นชีวิตการเรียนจบแน่
แต่ใครจะรู้ ลูกผมคงอยากจะเกิด ความคิดนี้ถูก ความกลัวบาบกรรมของผม ทำให้ไม่ได้กระทำลงไป
ลูกคนแรกเกิดมาในสภาพที่ไม่พร้อม ตัวผม17 เธอ18 เธอหยุดเรียนไปก่อน ส่วนผมก็หยุดเรียนตามมา สุดท้ายก็ต้องมาค้าขาย อายุผมยังไม่สามารถทำงานได้ ได้แม่ยายช่วยเหลือมาโดยตลอด ฝึกผมค้าขาย แถมพาผมไปซื้อสินค้ามาขาย เป็นบุญคุณที่ผมต้องทดแทนให้ได้ในภายหลัง
ชีวิตช่วง17-20ปี เป็นช่วงที่ลำบากมาก ตอนอายุ18 ผมเข้าทำงานได้ ก็ไปเข้างานช่วงเช้า ตกบ่ายเลิกงานมา มานั่งเป็นช่างซ่อมมือถือที่ตลาดนัด แต่ด้วยเป็นตลาดเล็กๆ รายได้จึงไม่มากมายอะไร บางวันฝนตก ก็ต้องปิดร้าน ขายไม่ได้
พอเข้าอายุ21 ผมพอลืมตาอ้าปากได้ เพราะได้งาน เงินเดือนดี แถมไม่กระทบช่วงขายของ ตลาดก็มีการปรับปรุงจนมีหลังคา ทำให้ขยายร้านได้ ยอดขายเพิ่มขึ้น จนชีวิตอยู่ดีมาก เริ่มมีเงินเก็บ
แต่ช่วงเปลื่ยนชีวิตของผม ก็มาตอนน้ำท่วมปี54 เป็นปีที่ผมกับแฟนต้องแยกจากกัน เนื่องจากเธอเป็นห่วงแม่ จึงตามแม่หนีน้ำไปอยู่เชียงใหม่ ส่วนผมต้องทำงานต่อ เลยต้องมาอยู่บ้านพ่อที่ไม่โดนน้ำท่วม
ช่วงที่อยู่กับพ่อแม่ จึงได้คุยในเรื่องธุรกิจกัน จะลงทุนเปิดโรงงานแถวนครนายก ดังนั้นผมจึงต้องแยกจากเมียไปอีกแล้ว ในช่วงเวลานั้น บอกตรงๆเลยว่า ผมมุ่งแต่จะตั้งตัวมากเกินไป จนล่ะเลยเมียของตัวเองไปเลย ตอนน้ำท่วมเมียผมท้องลูกอีกคน ซึ่งพอผมรู้ ผมดีใจมาก เพราะผมตั้งใจให้เกิดหลังจากคุมมาตลอด
หลังจากเตรียมการมาตลอดจนผม22 ก็ได้เปิดโรงงาน พร้อมลูกคนที่2ที่คลอดออกมา ลูกคนนี้คลอดออกมาพร้อมรถยนต์คันแรกของบ้านด้วย เลยตั้งชื่อตามรุ่นรถยี่ห้อนึง แต่ลูกไม่ชอบ(งอแงเวลาเรียก) เลยตั้งชื่อ เป็นชื่อตึกที่สูงที่สุดในไทยแทน การเกิดของลูกคนเล็กต้องบอกว่าสมใจมาก เพราะหญิงคนชายคน สำหรับผมคือพอแล้ว จึงให้แฟนทำหมันไป
หลังจากเปิดโรงงานมาได้สักพัก การเป็นอยู่ก็ดีขึ้น แต่ผมเหนื่อยมากขึ้น จนเลิกดูแลตัวเอง ผิวดำขึ้น หน้าโทรมขึ้น อ้วนขึ้น จนเป็นเหตุที่บางครั้งกลับไปบ้าน แฟนก็จะเริ่มไม่ค่อยสนใจ แต่เวลานั้นผมก็ไม่นึกเอะใจเลยว่า ความรักที่ผมคิดว่าคงพอแล้วสำหรับผม มันพึ่งจะเริ่มต้น
จากวันนั้นก็ผ่านไป จนผมอายุ25ปี ซึ่งก็คือเมื่อ2ปีก่อน ในใจของผม ความรักชั่งชื่นบานยิ่งหนัก เงินก็ไม่ต้องห่วง และก็กำลังคิดจะหาบ้านเป็นของตนเอง รถก็ไม่ต้องซื้อ ดังนั้นเป็นปีที่ผมคิดว่ามีความสุขมาก แต่ความสุขก็เหมือนจะมาเตือนถึงความเจ็บปวดยากจะหายขาด
ผมได้รับรู้เรื่องราวที่คิดว่า ไม่น่าจะเกิดกับคนอย่างผมจะพึงคิดได้ ใช่ถึงผมจะไม่หล่อรวมขาวตี๋ก็ตาม แต่ความรักที่มอบให้ มีแต่บอกว่าเธอคือคนสุดท้าย ไม่คิดจะหาใครมาแทนแล้ว แต่นั้นล่ะผมคิดเองคนเดียว
เธอนอกใจผม ฮ่าๆๆๆ ได้ฟังที่แรกผมไม่อยากจะเชื่อ เราให้ทุกอย่างที่พึงจะหาได้ ให้เธอแล้ว ทำไมกัน ทำไม ถึงยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น 10ปีที่อยู่ด้วยกันมา คงจืดชืดเกินไป ผมเคยมองหญิงอื่น แต่ไม่เคยนอกกายสักครั้ง ถ้าจะบอกว่า ร่างกายนี้ให้เธอผู้เดียว เธอจะรู้ไหม
หลังจากนั้นก็รับรู้เรื่องอดีตอีกมากมาย ผมไม่อยากเล่า มันเจ็บปวดเกินจะเล่าได้ หลังจากนั้น ผมก็แยกทางกัน เป็นความรู้สึกที่เจ็บปวด ตัวผมทั้งโกรธเคือง ทั้งคิดถึงวันวาน ความเจ็บที่อยู่ในอกไม่สามารถบรรยายได้ คนที่เคยประสบ อาจพอเดาออกว่าช่วงนั้นคือช่วงหนึ่งของชีวิตที่จะจำไปจนวันตาย
หลังจากนั้น1ปี ความคิดผมก็กระจ่าง ผมเฝ้าถามมาตลอดหนึ่งปี ความรักคืออะไร คือร่างกาย หรือคือจิตใจ
การที่ผมต้องเลิกลากัน หาใช่ความขัดแย้งที่เกิดจากการอยู่ร่วมกันไม่ แต่เกิดจากความระแวง ซึ่งผมเป็นคนระแวงเธอ ที่จะทำให้ผมเจ็บช้ำอีก ความระแวงพัฒนาไปเป็นความกลัว ความกลัวพัฒนาไปเป็นความโกรธ
หลังจากคิดวิเคราะมาตลอด1ปี ทำให้ผมได้อะไรกลับมาคิดได้ขึ้นอีกมาก ความรักไม่ใช่ของใคร แต่เป็นของผม ความรักเกิดขึ้นมาเพราะผม เพราะผมเป็นผู้เริ่ม ความรักจึงมาจากผม จนผมกับเธอได้มารักกัน
ดังนั้นถ้าความรักนี้จะให้ผู้อื่นก็คงจะไม่ได้นอกจากตัวเอง
ดังนั้นหลังจากคิดได้ ผมก็เริ่มรักตัวเอง ดูแลตัวเอง เที่ยวในสิ่งที่ไม่เคยเที่ยว ออกกำลังกาย เข้าฟิตเน็ต แต่สิ่งที่ผมกำลังทำ ทำไมผมถึงคิดว่ามันไม่พอ ในเมื่อความรักที่ผมคิดมาตลอด1ปีกว่า ผมได้สรุปมันไปแล้ว แต่ทำไมมันจึงอ้างว้างเช่นนี้
ผมกำลังโหยหาความรักอีกครั้ง อ่า... ตอนนั้นผมอายุ26 กำลังจะไปจีบผู้หญิงคนนึง ซึ่งเธอไม่รู้ว่าโดนผมจีบอยู่ เวลาเธอพูด เธอมักไม่ค่อยคิดถึงผม เวลาเธอโกรธชั่งรุณแรงกับผมเสียจริงๆ การกระทำช่างตรงไปตรงมา พูดอย่างไม่ไว้หน้า ฮ่าๆ อะไรทำให้เธอเป็นแบบนั้น
ผมเฝ้าจีบเธอมาตลอดครึ่งปีจนผมอายุ27 จนทุกวันนี้ผมก็ยังจีบเธออยู่ ดูท่าความรักครั้งใหม่ของผมดูท่าจะไม่ค่อยสมหวังสักเท่าใด ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะผมจีบแฟนเก่าผมอยู่น่ะสิ
ฮ่าๆ หลายคนคงเริ่มคิดแล้วว่า จขกท ทำไมถึงกลับไปหาของเก่า ของเก่าที่ทำให้เจ็บปวด เอาจริงๆแล้ว สิ่งที่ผมโหยมาตลอด2ปี ไม่ใช่ผู้หญิงคนใหม่ แต่เป็นอะไรที่ยิ่งกว่านั้น ถึงใจจะรู้ว่าการกลับไปไม่ใช่เรื่องดี แต่ผมพิสูจน์ด้วยหัวใจของผมดวงนี้แล้ว มันเต้นเวลาอยู่ใกล้เธอ แต่มันเฉยชาเวลาอยู่กับคนอื่น
ผมให้โอกาสกับเจ้าหัวใจดวงนี้แล้ว ด้วยการคบหญิงคนอื่นจนเกินเลย หัวใจดวงนี้ก็ยังเฉยชาเวลามันอยู่ใกล้ผู้อื่น แต่หัวใจดวงนี้ดันเต้นแรงเวลาพูดคุยเล็กๆน้อยกับผู้หญิงที่ร้ายกาจของผม ในใจผม ความรักมันตอบกลับมาเพียงแค่ว่า
"พึงใจจะอยู่ที่ใดจะอยู่ยังไงหาใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อมไม่"
"แต่เลือกที่จะอยู่ให้เป็น ความรักไม่ใช่สิ่งที่กำหนดได้ แต่เรากำหนดชีวิตเราได้ ก็อย่าใส่ใจที่ความรักให้มันม่กนัก"
"ถ้าสบายใจก็จงทำต่อไป อย่าไปแคร์ผู้อื่น"
ใช่ผมได้คำตอบของความรักของผมแล้ว ความรักของคุณคงคงจะได้คำตอบที่ไม่เหมือนผมใช่หรือไม่ ฮ่าๆๆ
มาฟังความรัก12ปีของผมกันครับ ความรักคืออะไร???
ความรักคืออะไร???
ใช่ บางคนตอบได้ บางคนตอบไม่ได้ ได้คำตอบมาก็จะตอบไม่เหมือนกัน
บางคนความรักสมหวัง บางคนไม่สมหวัง บางคนรักขม บางคนรักหวานซึ่ง
ความรักของผม ผมสัมผัสมาทุกอย่างแล้ว
ความรักผมเริ่มขึ้นเมื่ออายุได้15ปี เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งในวิทยาลัย ที่ผมไม่ได้สนใจเธอเลย ผมดันไปแอบชอบเพื่อนของเธอ ผมขึ้อายเกินไปจนไม่กล้าจีบตรงๆ ดังนั้นผมจึงหันไปหาเธอ
หญิงสาวผู้เงียบขึม แอบดื้อเงียบในสายตาของผม แต่ไม่รู้ทำไมถึงกล้าเผชิญหน้ากับเธอก็ไม่รู้ พอได้พูดคุย จึงตกลงกันว่า จะช่วยเป็นแม่สือให้ แต่ผมน่ะหรือแค่จะคุยกับหญิงที่ชอบ ยังไม่กล้า เธอหรือจะดันผมจนเกิดได้
จากการได้พูดคุยทางโทรศัพท์ จนเกิดความสนิทสนม ผมกับเธอก็เริ่มเย้าหยอกใส่กัน ชอบพูดกันว่า "ถ้าเป็นเธอนะผมจะเข้าไปจูบเสียจนให้ปากบวมเลย" จากคำพูเล่นๆในวันนั้น กลายมาเป็นความเกินเลย จากแม่สือกลายมาเป็นคนรัก จากคนรักกลายมาเป็นเมีย ใช่ผมกับเธอมีอะไรกัน
จากนั้นผมก็เริ่มเข้าสู่ช่วงข้าวใหม่ปลามัน หลงระเริงไปกลับเรื่องเพศ จนเธอท้อง ใช่ปัญหาใหญ่เลย ผมพึ่งจะ16 เธอ17 เป็นปัญหาขึ้นมาแล้วต้องแก้ปัญหา ในตอนแรก ผมกะคิดจะให้แท้ง ไม่งั้นชีวิตการเรียนจบแน่
แต่ใครจะรู้ ลูกผมคงอยากจะเกิด ความคิดนี้ถูก ความกลัวบาบกรรมของผม ทำให้ไม่ได้กระทำลงไป
ลูกคนแรกเกิดมาในสภาพที่ไม่พร้อม ตัวผม17 เธอ18 เธอหยุดเรียนไปก่อน ส่วนผมก็หยุดเรียนตามมา สุดท้ายก็ต้องมาค้าขาย อายุผมยังไม่สามารถทำงานได้ ได้แม่ยายช่วยเหลือมาโดยตลอด ฝึกผมค้าขาย แถมพาผมไปซื้อสินค้ามาขาย เป็นบุญคุณที่ผมต้องทดแทนให้ได้ในภายหลัง
ชีวิตช่วง17-20ปี เป็นช่วงที่ลำบากมาก ตอนอายุ18 ผมเข้าทำงานได้ ก็ไปเข้างานช่วงเช้า ตกบ่ายเลิกงานมา มานั่งเป็นช่างซ่อมมือถือที่ตลาดนัด แต่ด้วยเป็นตลาดเล็กๆ รายได้จึงไม่มากมายอะไร บางวันฝนตก ก็ต้องปิดร้าน ขายไม่ได้
พอเข้าอายุ21 ผมพอลืมตาอ้าปากได้ เพราะได้งาน เงินเดือนดี แถมไม่กระทบช่วงขายของ ตลาดก็มีการปรับปรุงจนมีหลังคา ทำให้ขยายร้านได้ ยอดขายเพิ่มขึ้น จนชีวิตอยู่ดีมาก เริ่มมีเงินเก็บ
แต่ช่วงเปลื่ยนชีวิตของผม ก็มาตอนน้ำท่วมปี54 เป็นปีที่ผมกับแฟนต้องแยกจากกัน เนื่องจากเธอเป็นห่วงแม่ จึงตามแม่หนีน้ำไปอยู่เชียงใหม่ ส่วนผมต้องทำงานต่อ เลยต้องมาอยู่บ้านพ่อที่ไม่โดนน้ำท่วม
ช่วงที่อยู่กับพ่อแม่ จึงได้คุยในเรื่องธุรกิจกัน จะลงทุนเปิดโรงงานแถวนครนายก ดังนั้นผมจึงต้องแยกจากเมียไปอีกแล้ว ในช่วงเวลานั้น บอกตรงๆเลยว่า ผมมุ่งแต่จะตั้งตัวมากเกินไป จนล่ะเลยเมียของตัวเองไปเลย ตอนน้ำท่วมเมียผมท้องลูกอีกคน ซึ่งพอผมรู้ ผมดีใจมาก เพราะผมตั้งใจให้เกิดหลังจากคุมมาตลอด
หลังจากเตรียมการมาตลอดจนผม22 ก็ได้เปิดโรงงาน พร้อมลูกคนที่2ที่คลอดออกมา ลูกคนนี้คลอดออกมาพร้อมรถยนต์คันแรกของบ้านด้วย เลยตั้งชื่อตามรุ่นรถยี่ห้อนึง แต่ลูกไม่ชอบ(งอแงเวลาเรียก) เลยตั้งชื่อ เป็นชื่อตึกที่สูงที่สุดในไทยแทน การเกิดของลูกคนเล็กต้องบอกว่าสมใจมาก เพราะหญิงคนชายคน สำหรับผมคือพอแล้ว จึงให้แฟนทำหมันไป
หลังจากเปิดโรงงานมาได้สักพัก การเป็นอยู่ก็ดีขึ้น แต่ผมเหนื่อยมากขึ้น จนเลิกดูแลตัวเอง ผิวดำขึ้น หน้าโทรมขึ้น อ้วนขึ้น จนเป็นเหตุที่บางครั้งกลับไปบ้าน แฟนก็จะเริ่มไม่ค่อยสนใจ แต่เวลานั้นผมก็ไม่นึกเอะใจเลยว่า ความรักที่ผมคิดว่าคงพอแล้วสำหรับผม มันพึ่งจะเริ่มต้น
จากวันนั้นก็ผ่านไป จนผมอายุ25ปี ซึ่งก็คือเมื่อ2ปีก่อน ในใจของผม ความรักชั่งชื่นบานยิ่งหนัก เงินก็ไม่ต้องห่วง และก็กำลังคิดจะหาบ้านเป็นของตนเอง รถก็ไม่ต้องซื้อ ดังนั้นเป็นปีที่ผมคิดว่ามีความสุขมาก แต่ความสุขก็เหมือนจะมาเตือนถึงความเจ็บปวดยากจะหายขาด
ผมได้รับรู้เรื่องราวที่คิดว่า ไม่น่าจะเกิดกับคนอย่างผมจะพึงคิดได้ ใช่ถึงผมจะไม่หล่อรวมขาวตี๋ก็ตาม แต่ความรักที่มอบให้ มีแต่บอกว่าเธอคือคนสุดท้าย ไม่คิดจะหาใครมาแทนแล้ว แต่นั้นล่ะผมคิดเองคนเดียว
เธอนอกใจผม ฮ่าๆๆๆ ได้ฟังที่แรกผมไม่อยากจะเชื่อ เราให้ทุกอย่างที่พึงจะหาได้ ให้เธอแล้ว ทำไมกัน ทำไม ถึงยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น 10ปีที่อยู่ด้วยกันมา คงจืดชืดเกินไป ผมเคยมองหญิงอื่น แต่ไม่เคยนอกกายสักครั้ง ถ้าจะบอกว่า ร่างกายนี้ให้เธอผู้เดียว เธอจะรู้ไหม
หลังจากนั้นก็รับรู้เรื่องอดีตอีกมากมาย ผมไม่อยากเล่า มันเจ็บปวดเกินจะเล่าได้ หลังจากนั้น ผมก็แยกทางกัน เป็นความรู้สึกที่เจ็บปวด ตัวผมทั้งโกรธเคือง ทั้งคิดถึงวันวาน ความเจ็บที่อยู่ในอกไม่สามารถบรรยายได้ คนที่เคยประสบ อาจพอเดาออกว่าช่วงนั้นคือช่วงหนึ่งของชีวิตที่จะจำไปจนวันตาย
หลังจากนั้น1ปี ความคิดผมก็กระจ่าง ผมเฝ้าถามมาตลอดหนึ่งปี ความรักคืออะไร คือร่างกาย หรือคือจิตใจ
การที่ผมต้องเลิกลากัน หาใช่ความขัดแย้งที่เกิดจากการอยู่ร่วมกันไม่ แต่เกิดจากความระแวง ซึ่งผมเป็นคนระแวงเธอ ที่จะทำให้ผมเจ็บช้ำอีก ความระแวงพัฒนาไปเป็นความกลัว ความกลัวพัฒนาไปเป็นความโกรธ
หลังจากคิดวิเคราะมาตลอด1ปี ทำให้ผมได้อะไรกลับมาคิดได้ขึ้นอีกมาก ความรักไม่ใช่ของใคร แต่เป็นของผม ความรักเกิดขึ้นมาเพราะผม เพราะผมเป็นผู้เริ่ม ความรักจึงมาจากผม จนผมกับเธอได้มารักกัน
ดังนั้นถ้าความรักนี้จะให้ผู้อื่นก็คงจะไม่ได้นอกจากตัวเอง
ดังนั้นหลังจากคิดได้ ผมก็เริ่มรักตัวเอง ดูแลตัวเอง เที่ยวในสิ่งที่ไม่เคยเที่ยว ออกกำลังกาย เข้าฟิตเน็ต แต่สิ่งที่ผมกำลังทำ ทำไมผมถึงคิดว่ามันไม่พอ ในเมื่อความรักที่ผมคิดมาตลอด1ปีกว่า ผมได้สรุปมันไปแล้ว แต่ทำไมมันจึงอ้างว้างเช่นนี้
ผมกำลังโหยหาความรักอีกครั้ง อ่า... ตอนนั้นผมอายุ26 กำลังจะไปจีบผู้หญิงคนนึง ซึ่งเธอไม่รู้ว่าโดนผมจีบอยู่ เวลาเธอพูด เธอมักไม่ค่อยคิดถึงผม เวลาเธอโกรธชั่งรุณแรงกับผมเสียจริงๆ การกระทำช่างตรงไปตรงมา พูดอย่างไม่ไว้หน้า ฮ่าๆ อะไรทำให้เธอเป็นแบบนั้น
ผมเฝ้าจีบเธอมาตลอดครึ่งปีจนผมอายุ27 จนทุกวันนี้ผมก็ยังจีบเธออยู่ ดูท่าความรักครั้งใหม่ของผมดูท่าจะไม่ค่อยสมหวังสักเท่าใด ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะผมจีบแฟนเก่าผมอยู่น่ะสิ
ฮ่าๆ หลายคนคงเริ่มคิดแล้วว่า จขกท ทำไมถึงกลับไปหาของเก่า ของเก่าที่ทำให้เจ็บปวด เอาจริงๆแล้ว สิ่งที่ผมโหยมาตลอด2ปี ไม่ใช่ผู้หญิงคนใหม่ แต่เป็นอะไรที่ยิ่งกว่านั้น ถึงใจจะรู้ว่าการกลับไปไม่ใช่เรื่องดี แต่ผมพิสูจน์ด้วยหัวใจของผมดวงนี้แล้ว มันเต้นเวลาอยู่ใกล้เธอ แต่มันเฉยชาเวลาอยู่กับคนอื่น
ผมให้โอกาสกับเจ้าหัวใจดวงนี้แล้ว ด้วยการคบหญิงคนอื่นจนเกินเลย หัวใจดวงนี้ก็ยังเฉยชาเวลามันอยู่ใกล้ผู้อื่น แต่หัวใจดวงนี้ดันเต้นแรงเวลาพูดคุยเล็กๆน้อยกับผู้หญิงที่ร้ายกาจของผม ในใจผม ความรักมันตอบกลับมาเพียงแค่ว่า
"พึงใจจะอยู่ที่ใดจะอยู่ยังไงหาใช่ผู้หญิงที่เพียบพร้อมไม่"
"แต่เลือกที่จะอยู่ให้เป็น ความรักไม่ใช่สิ่งที่กำหนดได้ แต่เรากำหนดชีวิตเราได้ ก็อย่าใส่ใจที่ความรักให้มันม่กนัก"
"ถ้าสบายใจก็จงทำต่อไป อย่าไปแคร์ผู้อื่น"
ใช่ผมได้คำตอบของความรักของผมแล้ว ความรักของคุณคงคงจะได้คำตอบที่ไม่เหมือนผมใช่หรือไม่ ฮ่าๆๆ