สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่าน ฉันอยากมาระบายความทุกข์ที่เก็บไว้คนเดียวมาเกือบปีแล้ว อยากทราบว่าเพื่อนๆมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ แต่ด้วยความที่กระทู้นี้เป็นเรื่องแรกที่ฉันได้เขียนหากใช้คำผิดหรือคำที่ไม่เหมาะสมต้องขออภัยด้วยนะคะ
ตอนนี้ฉันเพิ่งเรียนจบอาศัยอยู่กับแม่สองคน พ่อฉันเสียไปตอนฉันอยู่ม.ต้น ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยอะไร พอกินพอใช้ ซึ่งปัจจุบันอาศัยอยู่บ้านเช่า ซึ่งแม่ทำอาชีพค้าขาย เรื่องที่ฉันเป็นทุกข์มากคือเมื่อก่อนที่จะย้ายออกมาอยู่บ้านเช่า ดิฉันเคยมีบ้านที่อยู่ซอยถัดไป เป็นบ้านและที่ดินของยายซึ่งได้มีการตัดขายข้างหน้าให้คนอื่นปัจจุบันด้านหน้าเป็นร้านขายของชำ แล้วฉันก็อาศัยอยู่ด้านหลังโดยเข้าออกทางเล็กๆ มีแต่รถมอไซต์กับซาเล้งเท่านั้นที่เข้าออกได้ แล้วด้านหลังบ้านฉันก็เป็นที่ของคนอื่นเห็นเขาว่าจะทำตลาดแต่ก็ปล่อยรกร้างมาหลายปี ฉันอยู่บ้านตรงนั้นตั้งแต่ม.สามย้ายมาไม่นานพ่อก็เสียไป ก็อยู่ช่วยแม่ขายของมาตลอดไม่มีเรื่องเดือดร้อนอะไร แต่พอฉันอยู่มหาลัยปีสุดท้ายใกล้จะเรียนจบก็ได้ทำการกู้เงินจากธนาคารเพื่อมาต่อเติมบ้านเพราะเดิมสภาพบ้านเก่ามากค่ะ เป็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้หลังคาสังกะสีประตูบ้านด้านนอกก็เป็นสังกะสี แม่เห็นว่าพอเขาไปขายของฉันอยู่บ้านจะอันตรายและบ้านก็เก่าพอฝนตกก็น้ำเข้าบ้านจึงตัดสินใจทำบ้านใหม่ และมีเพื่อนบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทางเล็กๆซึ่งเป็นทหารที่เกษียณอายุแล้วอาศัยอยู่กับภรรยาสองคนแล้วก็เลี้ยงหมาหลายตัว ฉันบอกตรงๆเลยว่าไม่ค่อยพอใจที่เวลาหมาลงมาเยอะๆทำให้เข้าออกลำบากมากทางก็เล็ก แล้วก่อนหน้านี้เคยมีปัญหากันมาก่อนค่ะคือทางมันก็หญ้าขึ้นรกมากต้องให้คนมาตัดอยู่บ่อยๆ แต่วันหนึ่งแม่ฉันเขาตัดเองใช้มีดตัดแล้วก็กองไว้และเผาแต่ขณะที่เผาไฟยังไม่ติดดีเลยมีแค่ควันซึ่งแม่ก็ยืนอยู่ตรงนั้นคอยดูไฟอยู่ ตาคนนั้น(เพื่อนบ้านที่เป็นผู้ชายเป็นทหารเกษียณแล้ว)ก็ลงมาบอกว่าห้ามมาเผาตรงนี้ไม่งั้นจะแจ้งความข้อหาวางเพลิง เท่านั้นค่ะบ้านเรากับบ้านเขาก็ทะเลาะกัน คืออยู่มาตั้งนานทะเลาะกันแค่เรื่องกองไฟนั้นก็ไม่มีอะไรมากแต่เมื่อทำบ้านใหม่ได้สองเดือน(ช่วงทำก็หาเช่าบ้านอยู่ไปก่อนเพราะไม่มีที่อยู่แล้วมีแค่บ้านหลังนี้ที่อยู่มาเป็นสิบปี) พอบ้านเสร็จตาคนนั้นก็ไม่รู้ไม่พอใจอะไรอีกแจ้งตัดน้ำตัดไฟบอกว่าเส้นสายไฟพาดผ่านบ้านเขา ท่อน้ำประปาที่ใช้มาเป็นยี่สิบกว่าปีที่อยู่ใต้ดินก็พาดผ่านที่เขา วันที่ฉันรู้แม่ก็อยู่บ้านคนเดียว ฉันก็กำลังเรียนอยู่กลับบ้านมาเห็นว่าบ้านไม่มีน้ำไม่มีไฟเลยถาม เท่านั้นค่ะเข่าอ่อนเลย คือทางเข้าออกนั้นเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นที่ดินของตาคนนั้นค่ะ เลยไปแจ้งความกับตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตำรวจบอกว่าเป็นที่คนอื่น แจ้งไฟฟ้าว่าโดนตัดน้ำตัดไฟง่ายจังทั้งๆที่ก็ไม่เคยมีประวัติค้างชำระแต่เขาก็บอกแค่ว่าที่คนอื่นเขามาแจ้งว่าเสาสายไฟผ่านที่เขาก็เลยทำอะไรไม่ได้ แจ้งเทศบาลเรื่องน้ำประปาก็เช่นกันค่ะบอกแต่ว่าที่คนอื่นให้ไปปรึกษาศาลยุติธรรม ด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้เลยไปแจ้งศาลยุติธรรมแล้วก็ปรึกษาทนายอาสา เรื่องก็เกือบปีแล้วค่ะแต่ทำอะไรไม่ได้เลย ทางก็เข้าออกมาตั้งนานคือใช้บ้านเดียวก็จริงแต่บ้านฉันทำอะไรผิดหรอค่ะ ค่าน้ำค่าไฟก็เสียไม่เคยมีประวัติค้างชำระเลย ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนด้วย ทางนั้นตาคนนั้นก็ไม่ได้มาใช้หญ้ารกบ้านฉันก็เป็นคนจัดการ ตัดหญ้าก็ไม่ได้ ถ้าจะให้ทำทางเพื่อผ่านไปที่ด้านหลังที่จะทำตลาดเขาก็คงไม่มีใครมาใช้หรอกทางเล็กขนาดนั้น อีกอย่างทางอื่นถ้าจะเข้าตลาดก็มีเยอะแยะที่ตั้งใหญ้ติดถนนก็ปล่อยรก นี่เรื่องก็จะเป็นปีแล้วค่ะและหลังบ้านฉันที่เป็นที่รกร้างที่ว่าจะทำตลาดก็ยังรกอยู่ คือลำบากมากค่ะนึกถึงเรื่องนี้ก็ได้แต่ร้องไห้ค่ะไม่มีใครช่วยอะไรได้เลย แล้วไม่พอค่ะตอนนี้มีป้ายมาปักขวางทางบอกว่าเป็นที่ส่วนบุคคลห้ามเข้าเป็นป้ายไม้ปักกลางทางเลยค่ะ ใครแถวนั้นเห็นก็คงคิดว่าบ้านฉันเป็นคนปักเพราะคนก็รู้กันอยู่ว่าบ้านฉันเข้าออกอยู่บ้านเดียว แต่จริงๆไม่ใช่เลยค่ะนี่ก็เข้าๆออกๆทุกวันพระไปดูบ้านนู้นไปเก็บกวาดสงสารบ้านค่ะปลูกได้สองเดือนเอง แต่ต้องมาเจอแบบนี้ ลำบากมากปลูกก็ไม่ได้อยู่ค่ะยังต้องมาผ่อนเงินกู้ที่เอามาซ่อมบ้านอีกและไหนจะค่าเช่าที่บ้านปัจจุบันอีกค่ะ บอกตรงๆตั้งแต่เกิดเรื่องแบบนี้สภาพจิตใจแย่มากค่ะไม่อยากคุยกับคนแถวนั้นเลยเอาแต่ถามแต่ไม่ช่วยอะไรเลย จากที่ฉันเคยเป็นคนมั่นใจในตัวเองชอบพูดคุยก็เก็บตัวค่ะเพราะทุกครั้งที่คนอื่นถามก็จะเก็บอาการไม่อยู่อาจก้าวร้าวบ้างบางทีก็เดินหนีเลยค่ะ ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเรื่องที่ฟ้องศาลก็ดูจะไม่มีความคืบหน้าเลยค่ะไม่ค่อยรู้เรื่องกฎหมายอย่างจริงจังด้วย สมัยตายายอยู่กันมาที่ดินกับบ้านก็ห้าสิบกว่าปีแล้วไม่เห็นมีปัญหาอะไรแล้วก็ไม่คิดด้วยว่าแค่ทางเล็กๆแบ่งให้กันไม่ได้หรอคะเป็นคนเก็บกวาดไม่เคยปล่อยให้รกด้วยซ้ำ ที่ของตัวเองก็จริงแต่บ้านตาคนนั้นก็หลังใหญ่โตไม่ได้มาผ่านทางนี้เลย เป็นเจ้าของทางก็จริงทำไมปล่อยรก ทำไมเขามีอำนาจสั่งคนมาตัดน้ำตัดไฟปิดทางได้คะ คิดอะไรอยู่คนอื่นเดือดร้อนค่ะไม่เห็นใจกันบ้างเลย ไม่อยากอ้างว่าเป็นผู้ชายชอบทำร้ายผู้หญิงหรอกค่ะแต่ไม่ไหวแล้วจริงๆ
แค่เผาหญ้าแค่นี้ก็ทำให้โกรธแค้นกันได้ขนาดนี้หรอถึงทำให้คนอื่นไม่มีที่อยู่เลย จิตใจทำด้วยอะไรอยู่อย่างมีความสุขใช่ไหมที่เห็นคนอื่นเดือดร้อนน่ะ ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยทั้งหมดเป็นเรื่องจริงที่ไม่มีใครช่วยได้แต่ขอพื้นที่นี้ไว้ได้ระบายหน่อยเถอะ ต้องขอโทษผู้อ่านด้วยที่ระบายออกมาเยอะนะคะทุกข์ใจจริงๆค่ะ
มีใครเห็นด้วยไหมคะว่าคนสมัยนี้จิตใจทำด้วยอะไรกันคะ ไม่มีความเมตตาต่อกันเลย
ตอนนี้ฉันเพิ่งเรียนจบอาศัยอยู่กับแม่สองคน พ่อฉันเสียไปตอนฉันอยู่ม.ต้น ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยอะไร พอกินพอใช้ ซึ่งปัจจุบันอาศัยอยู่บ้านเช่า ซึ่งแม่ทำอาชีพค้าขาย เรื่องที่ฉันเป็นทุกข์มากคือเมื่อก่อนที่จะย้ายออกมาอยู่บ้านเช่า ดิฉันเคยมีบ้านที่อยู่ซอยถัดไป เป็นบ้านและที่ดินของยายซึ่งได้มีการตัดขายข้างหน้าให้คนอื่นปัจจุบันด้านหน้าเป็นร้านขายของชำ แล้วฉันก็อาศัยอยู่ด้านหลังโดยเข้าออกทางเล็กๆ มีแต่รถมอไซต์กับซาเล้งเท่านั้นที่เข้าออกได้ แล้วด้านหลังบ้านฉันก็เป็นที่ของคนอื่นเห็นเขาว่าจะทำตลาดแต่ก็ปล่อยรกร้างมาหลายปี ฉันอยู่บ้านตรงนั้นตั้งแต่ม.สามย้ายมาไม่นานพ่อก็เสียไป ก็อยู่ช่วยแม่ขายของมาตลอดไม่มีเรื่องเดือดร้อนอะไร แต่พอฉันอยู่มหาลัยปีสุดท้ายใกล้จะเรียนจบก็ได้ทำการกู้เงินจากธนาคารเพื่อมาต่อเติมบ้านเพราะเดิมสภาพบ้านเก่ามากค่ะ เป็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้หลังคาสังกะสีประตูบ้านด้านนอกก็เป็นสังกะสี แม่เห็นว่าพอเขาไปขายของฉันอยู่บ้านจะอันตรายและบ้านก็เก่าพอฝนตกก็น้ำเข้าบ้านจึงตัดสินใจทำบ้านใหม่ และมีเพื่อนบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทางเล็กๆซึ่งเป็นทหารที่เกษียณอายุแล้วอาศัยอยู่กับภรรยาสองคนแล้วก็เลี้ยงหมาหลายตัว ฉันบอกตรงๆเลยว่าไม่ค่อยพอใจที่เวลาหมาลงมาเยอะๆทำให้เข้าออกลำบากมากทางก็เล็ก แล้วก่อนหน้านี้เคยมีปัญหากันมาก่อนค่ะคือทางมันก็หญ้าขึ้นรกมากต้องให้คนมาตัดอยู่บ่อยๆ แต่วันหนึ่งแม่ฉันเขาตัดเองใช้มีดตัดแล้วก็กองไว้และเผาแต่ขณะที่เผาไฟยังไม่ติดดีเลยมีแค่ควันซึ่งแม่ก็ยืนอยู่ตรงนั้นคอยดูไฟอยู่ ตาคนนั้น(เพื่อนบ้านที่เป็นผู้ชายเป็นทหารเกษียณแล้ว)ก็ลงมาบอกว่าห้ามมาเผาตรงนี้ไม่งั้นจะแจ้งความข้อหาวางเพลิง เท่านั้นค่ะบ้านเรากับบ้านเขาก็ทะเลาะกัน คืออยู่มาตั้งนานทะเลาะกันแค่เรื่องกองไฟนั้นก็ไม่มีอะไรมากแต่เมื่อทำบ้านใหม่ได้สองเดือน(ช่วงทำก็หาเช่าบ้านอยู่ไปก่อนเพราะไม่มีที่อยู่แล้วมีแค่บ้านหลังนี้ที่อยู่มาเป็นสิบปี) พอบ้านเสร็จตาคนนั้นก็ไม่รู้ไม่พอใจอะไรอีกแจ้งตัดน้ำตัดไฟบอกว่าเส้นสายไฟพาดผ่านบ้านเขา ท่อน้ำประปาที่ใช้มาเป็นยี่สิบกว่าปีที่อยู่ใต้ดินก็พาดผ่านที่เขา วันที่ฉันรู้แม่ก็อยู่บ้านคนเดียว ฉันก็กำลังเรียนอยู่กลับบ้านมาเห็นว่าบ้านไม่มีน้ำไม่มีไฟเลยถาม เท่านั้นค่ะเข่าอ่อนเลย คือทางเข้าออกนั้นเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นที่ดินของตาคนนั้นค่ะ เลยไปแจ้งความกับตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตำรวจบอกว่าเป็นที่คนอื่น แจ้งไฟฟ้าว่าโดนตัดน้ำตัดไฟง่ายจังทั้งๆที่ก็ไม่เคยมีประวัติค้างชำระแต่เขาก็บอกแค่ว่าที่คนอื่นเขามาแจ้งว่าเสาสายไฟผ่านที่เขาก็เลยทำอะไรไม่ได้ แจ้งเทศบาลเรื่องน้ำประปาก็เช่นกันค่ะบอกแต่ว่าที่คนอื่นให้ไปปรึกษาศาลยุติธรรม ด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้เลยไปแจ้งศาลยุติธรรมแล้วก็ปรึกษาทนายอาสา เรื่องก็เกือบปีแล้วค่ะแต่ทำอะไรไม่ได้เลย ทางก็เข้าออกมาตั้งนานคือใช้บ้านเดียวก็จริงแต่บ้านฉันทำอะไรผิดหรอค่ะ ค่าน้ำค่าไฟก็เสียไม่เคยมีประวัติค้างชำระเลย ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนด้วย ทางนั้นตาคนนั้นก็ไม่ได้มาใช้หญ้ารกบ้านฉันก็เป็นคนจัดการ ตัดหญ้าก็ไม่ได้ ถ้าจะให้ทำทางเพื่อผ่านไปที่ด้านหลังที่จะทำตลาดเขาก็คงไม่มีใครมาใช้หรอกทางเล็กขนาดนั้น อีกอย่างทางอื่นถ้าจะเข้าตลาดก็มีเยอะแยะที่ตั้งใหญ้ติดถนนก็ปล่อยรก นี่เรื่องก็จะเป็นปีแล้วค่ะและหลังบ้านฉันที่เป็นที่รกร้างที่ว่าจะทำตลาดก็ยังรกอยู่ คือลำบากมากค่ะนึกถึงเรื่องนี้ก็ได้แต่ร้องไห้ค่ะไม่มีใครช่วยอะไรได้เลย แล้วไม่พอค่ะตอนนี้มีป้ายมาปักขวางทางบอกว่าเป็นที่ส่วนบุคคลห้ามเข้าเป็นป้ายไม้ปักกลางทางเลยค่ะ ใครแถวนั้นเห็นก็คงคิดว่าบ้านฉันเป็นคนปักเพราะคนก็รู้กันอยู่ว่าบ้านฉันเข้าออกอยู่บ้านเดียว แต่จริงๆไม่ใช่เลยค่ะนี่ก็เข้าๆออกๆทุกวันพระไปดูบ้านนู้นไปเก็บกวาดสงสารบ้านค่ะปลูกได้สองเดือนเอง แต่ต้องมาเจอแบบนี้ ลำบากมากปลูกก็ไม่ได้อยู่ค่ะยังต้องมาผ่อนเงินกู้ที่เอามาซ่อมบ้านอีกและไหนจะค่าเช่าที่บ้านปัจจุบันอีกค่ะ บอกตรงๆตั้งแต่เกิดเรื่องแบบนี้สภาพจิตใจแย่มากค่ะไม่อยากคุยกับคนแถวนั้นเลยเอาแต่ถามแต่ไม่ช่วยอะไรเลย จากที่ฉันเคยเป็นคนมั่นใจในตัวเองชอบพูดคุยก็เก็บตัวค่ะเพราะทุกครั้งที่คนอื่นถามก็จะเก็บอาการไม่อยู่อาจก้าวร้าวบ้างบางทีก็เดินหนีเลยค่ะ ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเรื่องที่ฟ้องศาลก็ดูจะไม่มีความคืบหน้าเลยค่ะไม่ค่อยรู้เรื่องกฎหมายอย่างจริงจังด้วย สมัยตายายอยู่กันมาที่ดินกับบ้านก็ห้าสิบกว่าปีแล้วไม่เห็นมีปัญหาอะไรแล้วก็ไม่คิดด้วยว่าแค่ทางเล็กๆแบ่งให้กันไม่ได้หรอคะเป็นคนเก็บกวาดไม่เคยปล่อยให้รกด้วยซ้ำ ที่ของตัวเองก็จริงแต่บ้านตาคนนั้นก็หลังใหญ่โตไม่ได้มาผ่านทางนี้เลย เป็นเจ้าของทางก็จริงทำไมปล่อยรก ทำไมเขามีอำนาจสั่งคนมาตัดน้ำตัดไฟปิดทางได้คะ คิดอะไรอยู่คนอื่นเดือดร้อนค่ะไม่เห็นใจกันบ้างเลย ไม่อยากอ้างว่าเป็นผู้ชายชอบทำร้ายผู้หญิงหรอกค่ะแต่ไม่ไหวแล้วจริงๆ
แค่เผาหญ้าแค่นี้ก็ทำให้โกรธแค้นกันได้ขนาดนี้หรอถึงทำให้คนอื่นไม่มีที่อยู่เลย จิตใจทำด้วยอะไรอยู่อย่างมีความสุขใช่ไหมที่เห็นคนอื่นเดือดร้อนน่ะ ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยทั้งหมดเป็นเรื่องจริงที่ไม่มีใครช่วยได้แต่ขอพื้นที่นี้ไว้ได้ระบายหน่อยเถอะ ต้องขอโทษผู้อ่านด้วยที่ระบายออกมาเยอะนะคะทุกข์ใจจริงๆค่ะ