อยู่ห้องนี้มานานๆแล้วมันก็เห็นอะไรเยอะนะครับ
ราชดำเนินเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก
ความ"ปัจเจก" มันเหือดหาย
และได้กลายเป็นสังคมของการเล่นพรรค เล่นพวก
มีกลุ่ม มีก้อน บางทีมีกลุ่มเล็ก อยู่ในกลุ่มใหญ่ อีกที
มีขาใหญ่ มีขาเล็ก มีขาลายเป็นจุดๆ เอ๊ย...ขาจร อย่างกระผม เป็นต้น
มันได้กลายเป็น ระบบนิเวศน์ แบบแปลกๆแบบนึง ในโลกออนไลน์
ว่าไป มันก็ไม่แปลกหรอก
มันก็เหมือนป่าแอฟริกานั่นแหละ
สัตว์ป่านักล่า ที่รวมกลุ่มกัน ย่อมมีอานุภาพทำลายล้างสูง
สูง กว่าสัตว์ที่หากินโดดเดี่ยว
ไอ้พวกเดินเดี่ยวนี่ โดนรุมกินโต๊ะแป๊ปเดียวก็หงอยครับ
บางทีแค่ไป "สบตา" ขาใหญ่เข้า อาจซวยได้
และสัตว์ใหญ่ ก็กินสัตว์ที่เล็กกว่า ก็เป็นเรื่อง ธรรมดา
ประชาธิปไตยก็เหมือนกันครับ
ในความเห็นของผม ประชาธิปไตย เป็นระบบที่ปกครองสังคมอย่างสันติ
สังคมที่ประกอบไปด้วยความหลากหลายทางความคิด
สังคมประชาธิปไตยคือสังคมแห่งการยอมรับ ความต่าง อย่างมีอารยะ
โดย หากมีข้อโต้แย้ง หรือ การต้องเลือกอะไรขึ้นมาก็ตาม
ก็ให้เคารพเสียงส่วนใหญ่เป็นหลัก
ฟังดูง่ายๆ และ ตรงไปตรงมาดีครับ แต่
แต่ ความเป็นเสียงส่วนใหญ่ หรือ เสียงส่วนน้อย นั้น
มันก็เป็นเรื่องเรื่องหนึ่ง
ส่วนความถูกต้อง มันก็เป็นเรื่อง อีกเรื่องหนึ่ง
ไม่ใช่ว่า พอเป็นเสียงส่วนใหญ่ แล้ว มันจะแปลว่า มติ หรือ ความต้องการของคนกลุ่มนี้ จะถูกต้อง ชอบธรรม เสมอไป
ไม่ใช่ !
ไม่ใช่ว่า พอเป็นเสียงส่วนน้อยแล้ว มันจะแปลว่า มติ หรือ ความต้องการของคนกลุ่มนี้ จะต้องผิด และ ไม่ชอบธรรม เสมอไป
ไม่ใช่ !
ทำไมถึงไม่ใช่ ?
เพราะมัน คนละเรื่อง กันไงครับ
ส่วนใหญ่ - ส่วนน้อย เป็นเรื่องเรื่องหนึ่ง
ถูก-ผิด ก็เป็นเรื่อง อีกเรื่องหนึ่ง
ผมยกคำของหลวงพ่อพุทธทาสมาให้ท่านลองพินิจ พิจารณา...
"ประชาธิปไตย คือ ประโยชน์ของประชาชน เป็นใหญ่
ไม่ใช่ประชาชนเป็นใหญ่
ต้องให้ประชาชนได้รับประโยชน์เต็ม อย่างนี้ถึงจะเป็นประชาธิปไตย
ไอ้ประชาชนเป็นใหญ่นั้นมันไม่แน่ ประชาชนก็บ้าบอได้
ถ้าประชาชนเห็นแก่ตัวแล้ว ฉิ...หายกันหมด ! "
ผมก็ยังนึกไม่ออกว่า ความบ้าบอ ของคนที่หลวงพ่อพูดถึง
มันมีข้อจำกัด สงวนไว้ให้พวกใดพวกหนึ่งมั๊ย...
ไม่ !
หลวงพ่อท่านตกผลึกมาหมดแล้วครับ ว่า คนเรา ไม่ว่าส่วนน้อย ส่วนใหญ่ มัน "บ้าบอ" ได้ทั้งนั้น
คนส่วนน้อย "บ้าบอ" ยังไม่เท่าไหร่
เมื่อไหร่ คนส่วนใหญ่ "บ้าบอ" ขึ้นมานี่น่ากลัวมากนะครับ
เมื่อไหร่ คนส่วนใหญ่แยกแยะไม่เป็น สำนึกไม่เป็น เผลอไปคิดว่า ความ"ใหญ่" มัน = ความถูกต้อง ละก้อ
สังคมนั้น วิบัติอย่างแน่นอน
และมันยิ่งทำให้ผมเห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...
ว่าแท้ที่จริงแล้ว
สิ่งที่กันกลางระหว่าง ความ "ประชาธิปไตย" กับ ความ "พวกมาก-ลากไป"
มันช่าง บอบบาง เสียเหลือเกิน...
และ ความถูกต้อง หรือ จริยธรรมใดๆก็ตาม มันจะไม่มีความหมายอีกต่อไป
เพราะสิ่งสำคัญ คือความอยู่รอด
และการจะอยู่รอด คนเราต้องหาพวก ต้องรวมกลุ่ม
จะอยู่ในสังคมแบบนี้
อยากจะเป็นผู้ล่า หรือ ผู้ถูกล่า...ก็เลือกกันเอาเองครับ
สวัสดีวันศุกร์ (อีกครั้ง) ครับ
ประชาธิปไตย VS พวกมาก ลากไป
ราชดำเนินเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก
ความ"ปัจเจก" มันเหือดหาย
และได้กลายเป็นสังคมของการเล่นพรรค เล่นพวก
มีกลุ่ม มีก้อน บางทีมีกลุ่มเล็ก อยู่ในกลุ่มใหญ่ อีกที
มีขาใหญ่ มีขาเล็ก มีขาลายเป็นจุดๆ เอ๊ย...ขาจร อย่างกระผม เป็นต้น
มันได้กลายเป็น ระบบนิเวศน์ แบบแปลกๆแบบนึง ในโลกออนไลน์
ว่าไป มันก็ไม่แปลกหรอก
มันก็เหมือนป่าแอฟริกานั่นแหละ
สัตว์ป่านักล่า ที่รวมกลุ่มกัน ย่อมมีอานุภาพทำลายล้างสูง
สูง กว่าสัตว์ที่หากินโดดเดี่ยว
ไอ้พวกเดินเดี่ยวนี่ โดนรุมกินโต๊ะแป๊ปเดียวก็หงอยครับ
บางทีแค่ไป "สบตา" ขาใหญ่เข้า อาจซวยได้
และสัตว์ใหญ่ ก็กินสัตว์ที่เล็กกว่า ก็เป็นเรื่อง ธรรมดา
ประชาธิปไตยก็เหมือนกันครับ
ในความเห็นของผม ประชาธิปไตย เป็นระบบที่ปกครองสังคมอย่างสันติ
สังคมที่ประกอบไปด้วยความหลากหลายทางความคิด
สังคมประชาธิปไตยคือสังคมแห่งการยอมรับ ความต่าง อย่างมีอารยะ
โดย หากมีข้อโต้แย้ง หรือ การต้องเลือกอะไรขึ้นมาก็ตาม
ก็ให้เคารพเสียงส่วนใหญ่เป็นหลัก
ฟังดูง่ายๆ และ ตรงไปตรงมาดีครับ แต่
แต่ ความเป็นเสียงส่วนใหญ่ หรือ เสียงส่วนน้อย นั้น
มันก็เป็นเรื่องเรื่องหนึ่ง
ส่วนความถูกต้อง มันก็เป็นเรื่อง อีกเรื่องหนึ่ง
ไม่ใช่ว่า พอเป็นเสียงส่วนใหญ่ แล้ว มันจะแปลว่า มติ หรือ ความต้องการของคนกลุ่มนี้ จะถูกต้อง ชอบธรรม เสมอไป
ไม่ใช่ !
ไม่ใช่ว่า พอเป็นเสียงส่วนน้อยแล้ว มันจะแปลว่า มติ หรือ ความต้องการของคนกลุ่มนี้ จะต้องผิด และ ไม่ชอบธรรม เสมอไป
ไม่ใช่ !
ทำไมถึงไม่ใช่ ?
เพราะมัน คนละเรื่อง กันไงครับ
ส่วนใหญ่ - ส่วนน้อย เป็นเรื่องเรื่องหนึ่ง
ถูก-ผิด ก็เป็นเรื่อง อีกเรื่องหนึ่ง
ผมยกคำของหลวงพ่อพุทธทาสมาให้ท่านลองพินิจ พิจารณา...
"ประชาธิปไตย คือ ประโยชน์ของประชาชน เป็นใหญ่
ไม่ใช่ประชาชนเป็นใหญ่
ต้องให้ประชาชนได้รับประโยชน์เต็ม อย่างนี้ถึงจะเป็นประชาธิปไตย
ไอ้ประชาชนเป็นใหญ่นั้นมันไม่แน่ ประชาชนก็บ้าบอได้
ถ้าประชาชนเห็นแก่ตัวแล้ว ฉิ...หายกันหมด ! "
ผมก็ยังนึกไม่ออกว่า ความบ้าบอ ของคนที่หลวงพ่อพูดถึง
มันมีข้อจำกัด สงวนไว้ให้พวกใดพวกหนึ่งมั๊ย...
ไม่ !
หลวงพ่อท่านตกผลึกมาหมดแล้วครับ ว่า คนเรา ไม่ว่าส่วนน้อย ส่วนใหญ่ มัน "บ้าบอ" ได้ทั้งนั้น
คนส่วนน้อย "บ้าบอ" ยังไม่เท่าไหร่
เมื่อไหร่ คนส่วนใหญ่ "บ้าบอ" ขึ้นมานี่น่ากลัวมากนะครับ
เมื่อไหร่ คนส่วนใหญ่แยกแยะไม่เป็น สำนึกไม่เป็น เผลอไปคิดว่า ความ"ใหญ่" มัน = ความถูกต้อง ละก้อ
สังคมนั้น วิบัติอย่างแน่นอน
และมันยิ่งทำให้ผมเห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...
ว่าแท้ที่จริงแล้ว
สิ่งที่กันกลางระหว่าง ความ "ประชาธิปไตย" กับ ความ "พวกมาก-ลากไป"
มันช่าง บอบบาง เสียเหลือเกิน...
และ ความถูกต้อง หรือ จริยธรรมใดๆก็ตาม มันจะไม่มีความหมายอีกต่อไป
เพราะสิ่งสำคัญ คือความอยู่รอด
และการจะอยู่รอด คนเราต้องหาพวก ต้องรวมกลุ่ม
จะอยู่ในสังคมแบบนี้
อยากจะเป็นผู้ล่า หรือ ผู้ถูกล่า...ก็เลือกกันเอาเองครับ
สวัสดีวันศุกร์ (อีกครั้ง) ครับ