คือที่บ้านผมเป็นร้านโชว์ห่วย

ผมซื้อที่วัดความดันมาใช้ ทีแรกก็ไม่มีใครรู้ วันนึ่งบ้านตรงข้ามที่สนิตกันบนว่าหน้ามืด คือสนิตกันนะต่างคนต่างยืมของกันเป็นประจำ ผมเลยอาสาเอาเครื่องวัดความดัน ไปวัดให้

จากนั้นมีลูกค้าคนนึงเห็น ลูกค้าคนนั้นขอวัดบ้าง

หลังจากนั้น เริ่มมีคนมาขอใช้เครื่องวัดความดัน กันหลายคน -*-

ถามว่ามันลำบากไหม ก็ไม่ลำบากหรอก แต่มันก็อึดอัดใจอยู่ ที่เป็นลูกค้าพอว่า บางคนไม่เคยมาซื้อของบ้านผมเลยสักๆ อยู่ๆมาขอวัดความดัน แล้วก็ไม่มีคำของคุณสักคำ อารมประมานว่า หน้ามืดเวียนหัว ต้องมาวัดความดัน มาแบบนั้นผมก็คงปฏิเสษไม่ได้

บางคนก็ ยืมไปวัดคนแก่ที่บ้าน หลังๆผมเลยปล่อยให้ถ่านหมด ไม่ซื้อถ่าน แหม.. ฉลาดครับ รู้ด้วยนะว่ามันมีสายเสียบไฟบ้าน!! ถามหาสายเสียบ คือจะยืมให้ได้

ใจผมไม่อยากให้ยืมเลย แต่ตามสถานะการณ์ที่เล่าไป เครื่องวัดความดันอันนี้เลยกลายเป็น เครื่องวัดสาธารณะประจำซอยไปแล้ว คิดว่าทำบุญไปแล้วกัน ไม่รู้ได้บุญหรือปาบ เพราะเวลามาโดนยืม นี้หัวเสียทุกที