สวัสดีค่ะเราต้องบอกก่อนนะคะ ว่าเราไม่เคยเขียนกระทู้ในพันทิพมากก่อนเลย ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้คะ
เริ่มเลยแล้วกันคะพอดีเราเป็นเด็กที่โตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ตั้งแต่เด็กค่ะ พ่อแมเราแยกทางกันตั้งแต่เราอายุไม่ถึงขวบคะ เราโตมากับปู่ย่า พอถึงช่วงอายุ 11-12 เราย้ายมาอยู่กับป้าที่กรุงเทพ ซึ้งลุงของเรา(สามีของป้า)เขาไม่ชอบเราเลยค่ะ แกล้งเราสารพัด แต่เราก็ทนคะ มีบ้างที่นอนร้องไห้ ก็ไม่บ้างนะคะ เกือบทุกคืน เราก็ได้แต่ทน สถานภาพเราเป็นแค่ผู้อาศัยจริงๆคะ เรารู้สึกเราเป็นส่วนเกินตลอดเวลา ลุงเรามักจะพูดว่า พ่อแม่ยังไม่ต้องการเลยแล้วใครจะต้องการ คำพูดมันทิ่งแทงความรู้สึกเรามากเลยค่ะ แต่เราก็ทนค่ะทนจนเราจบ ม.6 คืออายุ 18 เราเป็นคนที่สนใจการเรียนมาก อยากเรียนต่อสูงๆค่ะ เราแอดติดวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ แต่ความฝันเราก็จบลงค่ะ เพราะเราไม่มีคนส่งเราเรียนต่อ สุดท้ายเราเลยเรียนม.ราม แล้วเรากย้ายออกมาอยู่หอข้างนอกค่ะ เพราะเราทนไม่ไหวแล้วค่ะ ลุงเขาเริ่มแกล้งเราหนักขึ้นเรื่อยๆค่ะ เช่น ถ้าเรากลับบ้านมาแล้วลืมเอากุญแจบ้าน เขาอยู่ในบ้านเขาก็ไม่เปิดประตูให้เราน่ะค่ะ บางครั้งเราก็ตากฝนรออยู่หน้าบ้าน เราเลยออกมาอยู่ข้างนอกค่ะ พอเวลาผ่านไปไม่นานเราก็หางานทำค่ะ ในระหว่างที่หางานทำเราก็เจอแม่เราค่ะผ่านทางโซเชียวมีเดีย แม่ที่เราไม่เยที่จะเจอแม้แต่ตัวจริงค่ะ เขาโผล่มาตอนนี้ค่ะ แล้วสิ่งที่แย่ก็เกิดขึ้นอีกหลังที่เราเริ่มติดต่อกับท่าน เราขอบอกก่อนน่ะค่ะว่าเราไม่เคยอคติกับท่านเลยที่ท่านท้งเราไม่เลี่ยงดูเรา เราแค่คิดเสมอมาท่านคงมีเหตุผลของท่าน ท่านคุยกับเราได้สักพัก ท่านก็ตกลงว่าจะส่งเงินให้เราเรีนหนังสือแบบเด็กคนอืนในวัยเดียวกันค่ะ เราดีใจมากค่ะ ท่านให้เราไปลาออกจากงานค่ะ เราก็ไปลาออกเรียบร้อยค่ะ นำเงินไปซื้อชุดนศ.เพื่อที่จะไปเรียน ตอนนั้นเรามีเงินติดตัว 3000 ค่ะ เราก็จ่ายค่าหอไปเหลือ 1000 นึง เราก็บอกท่านว่าอีกสัก 10 วันให้ท่านส่งเงินมาให้ได้มั้ยเราจะตั้งใจเรียนและใช้เงินอย่างประหยัด แล้วเราก็รอค่ะ รอ... สุดท้ายที่เรารอ แม่ของเราหายไปค่ะ หายไปโทรไปไม่รับ ติดต่อไม่ได้ เราใจสลายมากค่ะ เราอยากเรียนอยากมีการศึกษาเหมือนคนอื่นๆค่ะ แต่เรามาเจอในสิ่งที่แม่เราทำเราท้อ และเราก็เหนื่อยมากแล้วสำหรับคนอายุ 19 ที่ต้องอยู่แบบตัวตนเดียวจริงๆ เราไม่ได้คาดหวังให้ท่านส่งเราเรียนค่ะ แต่เราไม่คิดว่าท่านจะเข้ามาในชีวิตเราและทิ้งเราไปอีกครั้ง มันรู้สึกเหมือนไม่มีใครต้องการเราเลยค่ะ เหมือนทั้งโลกมีเราแค่คนเดียว เราไม่รู้ว่าเราต้องไปต่อยังไงค่ะ
ตอนนี้เรายังหางานไม่ได้และเงินที่มีติดตัวตอนนี่เรามีแค่ 500 ค่ะ เราจะทำยังไงใช้ชีวิตยังไงดีค่ะ ทั้งท้อ ทั้งเหนื่อย บางครั้งเราก็รู้สึกไม่อยากสู้แล้ว แล้วที่สำคัญคืออีกไม่ถึงเดือนข้างหน้าเราจะสอบแล้วค่ะ เราควรทำไงดีค่ะ
สุดท้ายนี้เราขอบคุณน่ะค่ะที่อ่านจนจบและฟังเราระบาย และขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าค่ะ เรื่องที่เราเล่ามันไม่ละเอียดมากน่ะค่ะ เพราะบางความรู้สึกและบางเหตุการณ์ เราไม่อยากพูดถึงเลยค่ะ มันท้อจริงๆค่ะ เราไม่รู้ว่าเราต้องพึ่งทางไหนแล้วค่ะ
***ถ้าแท็คผิดห้องขออภัยด้วยน่ะค่ะ
ท้อกับปัญหาที่เกิดขึ้น...
เริ่มเลยแล้วกันคะพอดีเราเป็นเด็กที่โตมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ตั้งแต่เด็กค่ะ พ่อแมเราแยกทางกันตั้งแต่เราอายุไม่ถึงขวบคะ เราโตมากับปู่ย่า พอถึงช่วงอายุ 11-12 เราย้ายมาอยู่กับป้าที่กรุงเทพ ซึ้งลุงของเรา(สามีของป้า)เขาไม่ชอบเราเลยค่ะ แกล้งเราสารพัด แต่เราก็ทนคะ มีบ้างที่นอนร้องไห้ ก็ไม่บ้างนะคะ เกือบทุกคืน เราก็ได้แต่ทน สถานภาพเราเป็นแค่ผู้อาศัยจริงๆคะ เรารู้สึกเราเป็นส่วนเกินตลอดเวลา ลุงเรามักจะพูดว่า พ่อแม่ยังไม่ต้องการเลยแล้วใครจะต้องการ คำพูดมันทิ่งแทงความรู้สึกเรามากเลยค่ะ แต่เราก็ทนค่ะทนจนเราจบ ม.6 คืออายุ 18 เราเป็นคนที่สนใจการเรียนมาก อยากเรียนต่อสูงๆค่ะ เราแอดติดวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ แต่ความฝันเราก็จบลงค่ะ เพราะเราไม่มีคนส่งเราเรียนต่อ สุดท้ายเราเลยเรียนม.ราม แล้วเรากย้ายออกมาอยู่หอข้างนอกค่ะ เพราะเราทนไม่ไหวแล้วค่ะ ลุงเขาเริ่มแกล้งเราหนักขึ้นเรื่อยๆค่ะ เช่น ถ้าเรากลับบ้านมาแล้วลืมเอากุญแจบ้าน เขาอยู่ในบ้านเขาก็ไม่เปิดประตูให้เราน่ะค่ะ บางครั้งเราก็ตากฝนรออยู่หน้าบ้าน เราเลยออกมาอยู่ข้างนอกค่ะ พอเวลาผ่านไปไม่นานเราก็หางานทำค่ะ ในระหว่างที่หางานทำเราก็เจอแม่เราค่ะผ่านทางโซเชียวมีเดีย แม่ที่เราไม่เยที่จะเจอแม้แต่ตัวจริงค่ะ เขาโผล่มาตอนนี้ค่ะ แล้วสิ่งที่แย่ก็เกิดขึ้นอีกหลังที่เราเริ่มติดต่อกับท่าน เราขอบอกก่อนน่ะค่ะว่าเราไม่เคยอคติกับท่านเลยที่ท่านท้งเราไม่เลี่ยงดูเรา เราแค่คิดเสมอมาท่านคงมีเหตุผลของท่าน ท่านคุยกับเราได้สักพัก ท่านก็ตกลงว่าจะส่งเงินให้เราเรีนหนังสือแบบเด็กคนอืนในวัยเดียวกันค่ะ เราดีใจมากค่ะ ท่านให้เราไปลาออกจากงานค่ะ เราก็ไปลาออกเรียบร้อยค่ะ นำเงินไปซื้อชุดนศ.เพื่อที่จะไปเรียน ตอนนั้นเรามีเงินติดตัว 3000 ค่ะ เราก็จ่ายค่าหอไปเหลือ 1000 นึง เราก็บอกท่านว่าอีกสัก 10 วันให้ท่านส่งเงินมาให้ได้มั้ยเราจะตั้งใจเรียนและใช้เงินอย่างประหยัด แล้วเราก็รอค่ะ รอ... สุดท้ายที่เรารอ แม่ของเราหายไปค่ะ หายไปโทรไปไม่รับ ติดต่อไม่ได้ เราใจสลายมากค่ะ เราอยากเรียนอยากมีการศึกษาเหมือนคนอื่นๆค่ะ แต่เรามาเจอในสิ่งที่แม่เราทำเราท้อ และเราก็เหนื่อยมากแล้วสำหรับคนอายุ 19 ที่ต้องอยู่แบบตัวตนเดียวจริงๆ เราไม่ได้คาดหวังให้ท่านส่งเราเรียนค่ะ แต่เราไม่คิดว่าท่านจะเข้ามาในชีวิตเราและทิ้งเราไปอีกครั้ง มันรู้สึกเหมือนไม่มีใครต้องการเราเลยค่ะ เหมือนทั้งโลกมีเราแค่คนเดียว เราไม่รู้ว่าเราต้องไปต่อยังไงค่ะ
ตอนนี้เรายังหางานไม่ได้และเงินที่มีติดตัวตอนนี่เรามีแค่ 500 ค่ะ เราจะทำยังไงใช้ชีวิตยังไงดีค่ะ ทั้งท้อ ทั้งเหนื่อย บางครั้งเราก็รู้สึกไม่อยากสู้แล้ว แล้วที่สำคัญคืออีกไม่ถึงเดือนข้างหน้าเราจะสอบแล้วค่ะ เราควรทำไงดีค่ะ
สุดท้ายนี้เราขอบคุณน่ะค่ะที่อ่านจนจบและฟังเราระบาย และขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าค่ะ เรื่องที่เราเล่ามันไม่ละเอียดมากน่ะค่ะ เพราะบางความรู้สึกและบางเหตุการณ์ เราไม่อยากพูดถึงเลยค่ะ มันท้อจริงๆค่ะ เราไม่รู้ว่าเราต้องพึ่งทางไหนแล้วค่ะ
***ถ้าแท็คผิดห้องขออภัยด้วยน่ะค่ะ