เราเริ่มทำงานที่ใหม่ได้ไม่นาน เอาจริงเรารู้สึกอยากลาออกหลังจากเริ่มงานได้ไม่กี่วัน แต่เเล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น..."สายรอนะครับ" ... "มีสายรอนะ" อุ๊ย! เสียงนี้มันชั่งมีมนต์ขลังจริงๆได้ยินปุ๊บ พลังมาเลย นึกอยากวิ่งไปช่วยรับสายเลยทีเดียว 555 และนี่คือ ที่มาของเรื่องราวทั้งหมด....มันก็เริ่มจากประโยคดังกล่าว และทำให้เราตัดสินใจทำงานต่อ โดยยกหน้าที่ "แรงบันดาลใจ" ให้ผู้ชายคนนี้รับผิดชอบไป เราอยากมาทำงานทุกวัน เพียงเพราะอยากได้ยินเสียง เราไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของเสียงเลยนะ...ฟังมา 1 เดือนเต็ม นึกในใจ สบายแล้วเราอยู่ได้ ต่อให้หนักแค่ไหนก็จะทน เพราะจะได้ฟังเสียงนี้ทุกวัน 😂😂😂😂และเเล้วความฝันก็พังทลายลง เมื่อต้นเดือนเมษามาถึง เจ้าของเสียงที่เราปลื้มปริ่ม ก็พูดขึ้นว่า " เอาละเก็บของให้เรียบร้อยนะครับทุกอย่างที่เป็นของบริษัทเอาไว้ที่เดิม แต่อะไรที่ไม่ใช่ให้เก็บออกให้หมด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของโปรเจคเรา" พอสิ้นประโยคเท่านั้นเเหละ ... ใจฉัน! หล่นวูบไปเลย เฮ้ย! ผู้ชายของช้านนนน เสียงนั้นที่มันติดหูทุกวัน ทำไงดีละ หางานใหม่ตอนนี้จะทันมั้ย โอ้ยๆๆๆ จะอยู่ได้มั้ยเนี่ยถ้าไม่ได้ยินเสียงนั้น ลำบากแล้วเรา .. ทุกอย่างผุดขึ้นมาเต็มหัวเลยทีเดียว แต่เอะ สติๆดึงกลับมา มี ผู้ชายมาหยิบอะไรอยู่ที่โต๊ะตรงข้ามเราเนี่ย เงยดูหน่อยมั้ย?เคร...เงยหน้าปุ๊บ อุ๊ต๊ะ! ใครเนี่ย สูง ขาว ดูดี มีสไตล์ พระเจ้า มีคนแบบนี้ด้วยหรอ เดินมา 1 เดือนเพิ่งเคยสะดุด(แอบยิ้มเบาๆมุมปาก)...สักพักประโยคเดิมมาจร้า " สายรอนะครับ"😊😊😊😊เฮ้ยๆๆ ผู้ชายคนนี้ เสียงเเบบนี้ คนเดียวกันหรอเนี่ย! ไม่จริงใช่มั้ยๆๆๆๆฉันชอบเค๊าาาาา (ลากเสียงยาว บ่งบอกถึงระดับความชอบ555)แต่ เขาจะไม่อยู่เเล้วนิ ...และก็จริงที่ที่เขาเคยนั่งว่างเปล่า เงียบเหงา จนเราใจหาย ... ตามหาซิคะ รออะไร ถามไถ่จากบุคคลที่รู้จัก ว่าผู้ชายคนนี้ไปไหน ย้ายไปทำอะไร อยู่ชั้นไหน ชื่ออ
ะไร ทำทุกวิถีทาง....ผ่านมา เกือบอาทิตย์ไม่ได้อะไร นอกจากชื่อเล่น...ที่คงจะมีรสชาตละมุนที่สุดเครื่องดื่มที่มึนเมานิดๆออกสีเหลืองๆ...เดากันถูกใช่ป่ะ 555 ใช่ถูกกกกต้อง ชื่อเบียร์นะคะ...อุ๊ย น่ารัก...แต่สวรรค์คงเห็นใจ ในวันที่เราเลิกงานดึกเป็นวันเเรกลงจากตึกกวาดสายตาไปที่ลานจอดรถ เห็นใครคนนึงสะดุดตามากๆๆๆ อ้าว! ใช่อ่ะ เขาคนนั้น เสียงนั้น เขายังอยู่อ่ะ ไม่ได้ไปไหน แต่...เขาย้ายไปชั้นไหนเนี่ย อยากรู้จริง...วันรุ่งขึ้น มาทำงานด้วยใจที่ผองโตเขายังอยู่ที่นี่ สบายใจและ เราอยู่ต่อได้ ... เปิดประตูห้องทำงานปั๊บ จ๊ะเข้าให้ เขายืนอยู่ที่เดิม ที่ที่เคยคุ้นตา โอ้ยๆๆเขินอ่ะ ดีใจจัง เราจะได้ยินเสียงเขาเหมือนเดิม เราจะได้เห็นเขาเหมือนเดิมทุกวัน ... ตัดสินใจเด็ดขาด! เราต้องบอกใครสักคนว่าชอบเขาเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของก่อน เลือกน้องที่ทำงานมา 1 คนที่สนิทที่สุด ถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดที่รู้สึกให้น้องฟัง...พอเล่าจบ น้องบอก " เขาชอบผู้ชายนะพี่" เหมือนก้อนหินหล่นใส่หัว มึนๆงงๆสงสัย จริงหรอแก ไม่ใช่มั้ง เขาใจผิดหรือเปล่า...คำถามมากมายที่ถามไป คำตอบที่ได คือ "อืม .. เขาคงจะเริ่มเปลี่ยนใจมาชอบผญ.บ้างแล้วมั้ง ลองดูพี่ ลองชอบเขาดู" เอิ่ม! น้องคะ...ชอบไปแล้ว มันเลิกชอบยากนะคะ แต่ไม่เป็นไร ชอบก็คือชอบ สรุปคือชอบต่อไปนะคะ...เบียร์เป็นคนน่ารัก พูดเพราะ เสียงนุ่ม โอ้ย! ดีทุกอย่างอ่ะ หลังจากวันนั้นเรื่องนี้ก็กลายเป็นความลับระหว่างเรา 4-5 คน 555 รู้ยันหัวหน้างานเลยทีเดียว ทุกคนที่รู้ก็มีความน่ารัก ทุกครั้งจะเรียกเราให้ได้เห็นแรงบันดาลใจในทุกวัน เหมือนเป็นการเติมพลังก่อนทำงานอ่ะ แต่มันได้ผลนะเรามาทำงานแบบมีความสุข เต็มใจที่จะมา ชอบมาทำงาน เเรงบันดาลใจช่วยได้จริงๆ ผ่านไปสักพักไม่รู้ว่าทุกคนเเซวดังไปจนเขารู้ตัวหรือเปล่า...จากบุคคลิกผู้ชายอบอุ่น กลายร่างซะงั้น เปลี่ยนเป็น ผู้ชายดูดิบๆ เถื่อนๆ กวน....มากขึ้นทุกวัน เวลาเจอเรา จากที่เขาหัวเราะยิ้มอยู่ จะเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมทันที (คิดในใจ ช่วยเป็นแบบเดิมเถอะ มันน่ารักดี แบบนี้มันไม่โอเคร) แต่ก็นะ เขาอาจรู้ว่าเราชอบ และเขาอาจไม่อยากให้เราประทับใจในตัวเขา เลยพยายามทำตัวแบบที่ต่างจากเดิมก็เป็นได้ ( นางเอกป่ะ) ตอนนี้ผ่านมา 6 เดือนแล้ว เราก็ยังชอบเขานะถึงแม้จะเปลี่ยนบุคลิก แต่คนถ้ามันชอบ มันก็คือชอบใช่ป่ะ...สรุป*** ทั้งหมดทั้งมวลที่เล่ามา คือ อยากระบาย เพื่อจะมีใครที่เป็นเหมือนกัน จะได้รู้สึกว่า เรายังมีเพื่อน...เท่านั้นเอง😘