จะมีคน คนนึงที่เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ก็คิดถึง<br>
ภาพเรื่องราวดีๆมันจะเข้ามาในหัวตลอด สิ่งที่เค้า<br>
เคยทำให้เรามันคืออะไรที่น่าจดจำมากเลยนะ<br>
บางคนไม่เข้าใจกับการสูญเสียคนรักหลอก <br>
แต่เรา เข้าใจมันดีเลยล่ะ<br>
ย้อนไปเมื่อ11ปีก่อน ตอนนั้นเราไม่ได้โตมาก<br>
แต่เราก็โตพอที่จะจดจำอะไรบางอย่างที่มันมันจี้จุดความจำนี้ได้เลยล่ะ เราเป็นลูกคนที่สอง ซึ่งแน่นอนเราต้องมีพี่ เราเป็นผญ.พี่เราเป็นผช. แน่นอนว่าครอบครัวเรารักพี่เรามากกว่า เพราะพี่เราเป็นคนขยันช่วยงานบ้าน ขยันเรียน ดีกว่าเราทุกอย่าง เค้าเลยรักพี่เรามากกว่า ไปสนใจพี่เรามากกว่า เราน้อยใจนะ แต่มีคนนึงที่ทำให้เราไม่คิดที่จะน้อยใจตัวเองน้อยใจครอบครัวเลยล่ะ คือพี่เราเอง เค้าดูแลเราดีมาก ดีทุกอย่าง ทำทุกอย่างให้เราได้ เสียสละให้เราได้ทุกอย่าง เราเกิดมาเราได้อยู่กับพี่แค่5ปี แต่เป็น5ปีที่แสนพิเศษมากๆ ตอนนั้นโรงเรียนเปิดเทอม เราขึ้นอนุบาล2 พี่เราขึ้นป.5 เราจำได้ว่าวันนี้คือวันเปิดเทอมวันแรก ตอนเลิกเรียนก้มีคนที่บ้านไปรับเรากับพี่ จิงๆพี่เราปั่นจักรยานไปรร. แต่ที่บ้านไม่กล้าให้ปั่นกลับเอง เลยไปรับ พี่เราก็เลยบอกให้เรากลับกับย่าก่อนเลย เค้าจะไปส่งเพื่อน ปั่นมาเลื่อยย่าก็จะให้เราหันไปดูบ่อย เราก็ไม่เห็น พอถึงทางเข้าบ้านย่าก็บอกให้เราหันไปดูอีก เราก็หันไปก็ไม่เจออีก ก็เข้าบ้านเรายังไม่ทันลงรถก็ได้ยินเสียงรถเบกตังมาก ย่าก็บอกว่าให้เราไปเปลี่ยนชุด แล้วย่าก็วิ่งไปดู ละย่าก็ไม่กลับมา พอมึดๆก็มีญาติมารับเรา แล้วบอกว่าย่าอยู่โรงบาลนะพี่เคนเสียแล้ว เราได้ยินเราก็ร้องไห้โหเลย เค้ารับเราไปรพ.แต่เค้าไม่ให้เราเข้าไปหาพี่เรา เค้าไม่อยากให้เราเห็นศพพี่เรา แล้วเค้าก็ย้ายศพพี่เราไปที่วัด เราไม่กลัวเลยนะ เราก็ไปนอนข้างๆพี่เรา ทุกคืน พอวันเผา เราก็ร้องหนักมาก เค้าจะเอาพี่เราเข้าไปในที่เผาอ่ะเราม่ยอม เราวิ่งไปกอดโรงไว้ถึงสองครั้งจนเขาต้องให้คนมาล็อคตัวเราไว้ ตลอดเวลาที่เสียพี่ไปเรายอมรับว่าคนในครอบครัวหันมาสนใจเรามากขึ้น แต่เราไม่มีความสุขหลอกนะ เราอยากได่คนสนใจคนนั่นกลับมา เวลาเราท้อเราเหนื่อยเราจะคิดถึงพี่เราตลอดเราจะร้องไห้ตลอด จนตอนนี้ผ่านมา11ปีแล้ว เรายังจำทุกอย่างได้ดี ความทรงจำกับพี่เรา เราจำได้ทุกอย่าง ภาพความสูญเสียเราก็ไม่เคยลืม ตอนนี้เวลาเห็นใครมีพี่ เราก็จะน้ำตาซึมบ่อยๆ จนคิดว่าเรามีปมเรื่องนี้ไปแล้ว เราอยากบอกทุกคนที่มีพี่ เราอยากให้ทุกคนรักกันให้มาก เก็บเกี่ยวความทรงจำดีดีไว้ เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะอยู่กับเค้าได้นานแค่ไหน