เรื่องเล่าคนแอบชอบ

เรารู้จักคนๆหนึ่งเขาก็เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกทีนั่นแหละ ตอนแรกก็ไม่ได้สนิทกันหรอก แต่ไม่รู้อะไรไปดลใจเขานะ ทำให้แอดเฟสเรามา แล้วก็ทักเราในวันนั้นเลย  ขออนุญาตใช้ชื่อ สมมตินะคะ
เขาชื่อพล...เราได้คุยกันเมื่อเดือน มิถุนานี้เองเขาทักเรามา ไม่ได้เรื่องอะไรสำคัญหรอก แค่ทักมาเพื่อบอกว่า เจอเราที่หน้าโรงเรียน นั่งรถอยู่แค่นั้นจริงๆ. ตอนแรกเราก้อไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่...พลเป็นเพื่อนคนเดียว ที่ถามว่ากำลังทำอะไร กินข้าวหรือยัง บอกฝันดี บอกมอนิ่ง เป็นห่วงเสมอ โดยเฉพาะเวลาฝนตก. พลชอบบอกว่า ฝนตกแล้ว อย่าเดินตากฝนนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย  ตอนแรกรุ้สึกเฉยมาก ไม่ได้คิดไรเลย แล้วก้อยังไม่สนิทกันด้วย แต่แล้ววันหนึ่งวันที่ไปเรียน. รด. พลบอกเราว่า รอก่อนก่อนไหม ไปพร้อมกัน เราก้อรอนะ ขึ้นรถพร้อมกัน เริ่มคุยกันต่อหน้า เขามีความเขิลนิดหนึ่งเวลาเรามองหน้าเขา เวลาแบบ จับแขน เพราะเขาทาครีม แต่ดันเกลี่ยไม่เกลี้ยง เราคุยกันตลอดทาง จนถึงค่ายฝึก. พอกลับบ้านเราก็บอกกันเสมอ ว่าถึงบ้านแล้วและทุกครั้งที่เขาหายไป จะบอกเราเสมอว่าไปไหน. ไปทำอะไร กับใคร. เราคุยกันทุกวันด้วยคำถามเดิมๆ ยิ่งเวลาผ่านไป มันทำให้เรารู้สึกมากขึ้นทุกวัน เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่กันที่เรา เริ่มมองหาเขา เริ่มคิดถึง เริ่มเป็นห่วง เริ่มอยากใกล้ชิด แต่วันที่เราจะได้คุยกัน อยุ่ใกล้ๆกัน มันมีแค่วันเดียว คือวันที่เรียน รด.เท่านั้น เราเฝ้ารอวันนั้นทุกวันละเราไม่เคยผิดหวังกับวันนั้นเลย. มันเป็นวันที่เรามีความสุขเสมอ เราได้อยู่ใกล้ๆเขา ได้หัวเราะ ได้ยิ้ม ได้เห็นว่ารอยยิ้มของพลนั้น อยู่ใกล้เราแค่ไหน แต่ละอาทิตย์มันจะมีโมเมนต์ ที่แตกต่างกันออกไป.  เช่นอาทิตย์ที่เราได้นั่งใกล้ๆเขาแบบนี้