มันก็ happy ที่เป็นโสด แต่บางทีก็อยากมีใครสักคนที่คุยเรื่องๆโง่ๆที่เจอในแต่ละวันให้เค้าฟังได้บ้าง

เคยไหมรู้สึกว่าตัวเราไม่เหมาะกับใครเลย รู้สึกตัวเราไม่สำคัญกันใครเลย ไร้ค่า โดดเดี่ยว ตัวคนเดียว บางทีก็แอบคิดนะว่าโชคชะตาฟ้ากลั่นแกล้งเราหรือป่าวถึงทำให้เราโสดจนถึงทุกวันนี้ บางทีก็แอบอิจฉาที่เขามีแฟ

เริ่มจาก พ่อแม่ปู่ย่าตายาย เสียชีวิตในเวลาใกล้กัน ทำให้เรารู้สึกเคว้งคว้างเหมือนโดดเดี่ยว และพักหลังๆเวลาแฟนไปทำงาน เราอยู่บ้านคนเดียวเพราะวันหยุด เราจะคิดถึงพ่อแม่ฯลฯ จนร้องไห้แบบใจจะขาดบางครั้งกว่

ตั้งแต่เล็กจนโต มีแต่คำว่าลำบาก หนี้สิน ลำบากตั้งแต่เด็ก พี่สาวก็ป่วยเป็นมะเร็งเสีย พ่อแม่ก็เลิกกัน รู้สึกโดดเดี่ยวเคว้งคว้างในชีวิต แต่ก่อนเวลาสิ้นเดือนเงินไม่พอจะยืมพี่สาว ตอนนี้หันไปก็ไม่มีใคร มีอะ

ผมมีเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัยอยู่ 3 คนครับ ซึ่งทั้ง 3 คนมีแฟนแล้ว แต่งงานไปแล้ว 1 และกำลังจะแต่งเร็ว ๆ นี้อีก 1  ผมเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ยังโสด และนั่นแหละ คือเหตุผลที่ผมไม่อยากไปงานแต่ง จะให้หา

สวัสดีค่ะ กระทู้นี้ไม่มีอะไรมาก เราแค่อยากจะรู้ว่าคนที่เริ่มกลัวความรักมันเกิดขึ้นจากอะไรเหรอคะ แล้วก็อยากมาเล่าประสบการณ์ที่ทำให้กลัวความรักนิดหน่อยค่ะ(แต่ก็ไม่เชิงประสบการณ์ เป็นความคิดมากกว่า) ส่ว

คบกับผู้หญิงคนนึง เราอยู่ห่างกัน 100 กม. แต่ผมเป็นฝ่ายเดินไปหาตลอด ใช้เวลาร่วมกัน ผมพยามไปหาทุกอาทิตย์ ขับมอไซธรรมดาๆ ผมไม่เคยได้สถานะเลย เปิดตัวทีไรทะเลาะตลอด เพราะเขาแคร์คำคนรอบตัวเขา เวลาผมไปอยู่กั

คือเราสงสัย ว่าชีวิตมันจะอะไรกันขนาดนั้น มันมีจริงๆหรือ ที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่มีใคร ไม่มีคนรัก ไม่มีคู่ชีวิต คนเราแค่เกิดมา ตั้งอยู่ และดับไป เก็บเกี่ยวความทุกข์ ความสุขจากเรื่องอื่นๆ ยกเว้นเร

สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนฉันเป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียวมาก ต้องมีใครสักคนคอยทัก คอยอยู่ใกล้ ๆ ถึงจะรู้สึกว่าชีวิตไม่ว่างเปล่า แต่พอผ่านความสัมพันธ์ที่เหนื่อยมาหลายครั้ง ฉันเริ่มเข้าใจว่าความเหงามันไม่ได้น่

ตอนนี้ผมอายุ 31ปีแล้วครับแต่ผมก็ยังไม่เคยมีเพื่อนมีแฟน แม้แต่คนคุยด้วยก็ไม่มี ผมอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดเข้าหาใครคนก็รังเกียจ สมัครงานที่ไหนก็ไม่มีใครรับจนกลายเป็นคนที่ไร้ความสามารถ สุขภาพร่างกายตอนนี้ก็เ

.