**** กาพย์ vs กิน ****

กาพย์ :  จันทร์แรมแกมเหงาเว้าหวำ       หนทางมืดคล้ำ
ตะต่ำตะตุ่มพุ่มพฤกษ์

กิน  :  โครกครากท้องร้องยามดีก       ห้วงอารมณ์ลึก
นึกอยากเด้งเด้งลูกชิ้น

กาพย์ :  ข้ามเขินเนินชันคันดิน        เลียบคุ้งวาริน
กลิ่นโคนสาบควายอำพราง

กิน  :  บ๊ะหมี่เกี๊ยวอาหารว่าง          มีขายข้างทาง
ปิ้งย่างมากโขโจ้กัน

กาพย์ : วิหคโฉบเฉี่ยวผินผัน        บ้างเหบ้างหัน
สำคัญคืนสู่รังตัว

กิน  :  เยิ้มเยิ้มสเต๊กไส้อั่ว        ขมุกขมัว
ควันมัวโขมงถนน

กาพย์ : ราตรีขอบฟ้าเมฆหม่น     สลับสับสน
สถลสะเทิ้นอารมณ์

กิน  :  แม่ค้าผัดไทก้มก้ม       เงยเงยผสม
น้ำส้มพริกป่นกลมกลืน

กาพย์ : ข่มใจลึกลึกจำฝืน      ทนหยัดทนยืน
ตื่นตาฟันฝ่าร่ำไป

กิน  :  ต้มเลือดหมูข้าวถ้วยใหญ่      ตามอัธยาศัย
ยิ้มได้อิ่มท้องทุกครา

กาพย์ : พำนักพักผ่อนกายา          กาพย์จำนรรจา
ทำท่าบรรเทาเบาแรง

กิน  :  ฟุตปาทขวาซ้ายตั้งแผง      ร้อยอย่างข้าวแกง
ไม่แพงกินตามสบาย