ผมเองก็เป็นหนึ่งในกลุ่มของเด็กเหล่านั้นเมื่อ18ปีที่แล้วตอนผมอายุ3ขวบ.
ผมเองก็มีความทุข มีความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นธรรมดา
อยากพูดให้ใครได้ยินบ้าง อยากเล่าถึงความคิดความเครียดก่อนนอน. อยากพูดมันออกไป. อยากพูดในหลายๆอย่าง. แต่ตอนนี้ผมบำบัดความทุขก่อนนอด้วยการ. ดื่มทุกคืน เพื่อที่จะให้ผมไม่ต้องคิด ไม่ต้องปวดหัว มันก็ดีทีทำให้ผมนอนหลับง่ายขึ้น ผมอยู่ที่นี้ไม่มีเพื่อนไม่มีญาติ ไม่มีพี่ไม่มีน้อง. (ผมขอไม่บอกนะครับว่าผมชื่ออะไรอายุเท่าไหร่ บ้านอยู่ไหน )
เข้าเรื่องเลยละกันผมไม่จะอยากดราม่านัก ผมแค่อยากจะในความรู้สึกของเด็กนึงที่ คิดถึงความตายทุกวัน.(อันนี้เรื่องจริง)
เริ่มเลยจาก ตอนเด็กพ่อผมที่ทำงานเมืองนอก. แม่ผมอยู่บ้านเลี้ยงลูก ตอนเด็กผมจำหน้าพ่อผมไม่ค่อยได้เพราะไม่ค่อยได้เจอ. มาเห็นพ่ออีกทีตอน3ขวบ และพ่อก็มาขออย่ากับแม่. ( เพราะพ่อไปได้แฟนใหม่ที่เป็นคนไทยไปทำงานด้วยกัน)
เหตุการณ์ครั้งนั้นมันรุน แรงมากสำหรับผมและแม่ ผมยังจำเสียงร้องไห้ของแม่ได้ ยังจำมีดที่แม่ถือ มันฟันกรอบรูปคู่ (ของพ่อกับแม่ได้)
ผมจำได้ทุกตอนทุกลำดับเหตุการณ์
จากตอนนั้น ทำให้แม่ผมต้องออกจาก บ้าน เพื่อเข้ากรุงเทพหางานทำ แล้วทิ้งผมไว้กับตายายเฒ่าๆ
(มีครั้งนึงมั่งผมจำได้. แม่บอกจะกลับบ้านผมถึงกับต้องหยุดเรียน2วันเพื่อรอแม่ออกมายื่นมองหน้าบ้านเพื่อรอว่าเมื่อไหร่จะมา)
พอแม่กลับไปทำงานผมเริ่มรู้สึกคิดถึง. ผมปั่นจักรยานไป ร.ร ได้ครึ่งทาง ต้องวนกลับบ้านพร้อมปาดน้ำตา ผมร้องไห้หนักมากเพราะคิดถึงแม่
จนมาวันนึงวันที่ผมเข้าเรียน ปวช. เป็นวันที่ ยาย (ที่ผมรักมากเสีย) ต่อมาปีถัดมา ตาผมก็จากไป ผมเริ่มรู้สึกแล้วว่า ผมจะอยู่ยังไง ผมจะอยู่กลับใคร. ผมร้องไห้ร้องหนัก
(แม่ผมมีแฟนใหม่และมีลูกกับแฟนใหม่2คนผู้ชายหมด)
(ส่วนพ่อมารู้ตอนผมอายุ13ปีว่าพ่อมีแฟนใหม่ที่ภาคเหนือจังหวัดแห่งนึง ผมเคยไปยุกับพ่อช่วงนี้และอยู่ไม่ได้ต้องกลับมายุกับตายาย)
เริ่มมั่วยาเสพติด. จนแม่ทนไม่ไหวต้องมารับไปอยู่ด้วยที่จังหวัดแห่ง1ในภาคตะวันออก. ต่อมาผมกับพ่อเลี้ยงมีปากเสียงกัน (ต้นเหตุเพราะผมทนไม่ไหวที่ด่าแม่ผม) สุดท้านเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น. เขาเอามีดไล่ฟันผม แต่มีลุงผมมาช่วยไว้(ซึ่งเป็นพี่ชายแม่)
ลุงเอาแขนมากัน ลึงโดนฟันที่แขนเกือบขาดต้องนอนอยู่ ร.พ. หลายเดือน. ทำให้ผมต้องไปอาศัยที่บ้านลุง (ส่วนแม่ผมเขาเลือกน้องเขาบอกไม่อยากให้น้องกำพร้าพ่อ) ผมเข้าใจแม่ดี แรกก็โกรธ แต่หลังๆผมไม่แล้วแม่ยังไงก็คือแม่ ผมยัง รักเสมอ
พอมาอยู่บ้านลุงผมเริ่มรู้สึกละอายที่ทำให้ลุงเป็นแบบนี้. ผมเลยติดต่อทางพ่อบอกให้ช่วยส่งผมเรียน ได้ไหม. แค่จ่ายค่าห้อง เดือนละ2,500. ตกลงพ่อโอเคร
ที่เหลือผมกู้ กยศ. หางานทำบ้าง. จนผม จบปวช.
ผมก็เลยมาเรียนต่อ ปวส.ภาคพิเศษ แต่เรียนได้แค่ปีเดียว เพราะไม่มีเงินส่งค่าเทอม. ทำให้ผมไม่มีที่ไปหมดหนทาง. ไม่รู้จะไปอยู่กับใครผมกลายเป็นคนที่มีปัญหา. เข้าสังคมครอบครัวไม่ได้. (ใจจริงผมอยากมีครอบครัวมากกกกกกกกกก) ผมไปอยู่กับที่ที่เข้าเป็นครอบครัวผมอยู่ไม่ได้เลย. ผมเลยติดต่อพ่อ บอกว่าขอไปอยู่ด้วยได้ไหม เดียวช่วยทำงาน
ปัจจุบัน ผมอยู่กับพ่อทางภาคเหนือ พ่อเปิดกิจการเล็กช่วยกันดูแล. (อ้อ แฟนใหม่พ่อมีลูกติด2คน คนนึงผู้หญิงอีกคาผู้ชาย ผู้ชายรุ่นเดียวกับผมเรียนกฎหมายอยู่. ส่วนผู้หญิง เป็นรุ่นพี่ผม ช่วยงานที่นี้)
ผมมาอยู่นี้ผมไม่ได้มีความสุขเลยไม่รู้ทำไม. ผมนอนห้องแอร์ มีเตียงนุ่มๆ. มีของกินสบาย ไม่ต้องอดๆอยากๆ. เหมือนเมื่อก่อน. ผมกลับรู้สึกว่าผมกำลังขาดอะไรบางอย่างผมรู้สึกเครียดทุกคืน ผมนอนไม่หลับปวดหัว. ผมต้องดื่ม เพื่อบรรเทาอาการ เหล่านี้
ผมมีความคิดที่ว่า ถ้าผมไม่อยู่จะมีคนคิดถึงผมไหม ผมถามตัวเองทุกวัน. และล่าสุดวันนี้ผมบอกพ่อว่าอยากไปเยี่ยมแม่ที่ ...... เพราะไม่ได้เจอกันเป็นปีแล้ว. แต่พ่อพูดขึ้นมาว่า ไปทำไม ไปแล้วไม่มีประโยชน์. โทรๆไลน์หากันก็ได้. ไปก็เสียตัง.
ผมรู้สึกว่าทำไมทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยทำไมต้องพูดแบบนี้ ทำไมไม่เข้าใจผมเลย. ทำไมกันทุกคน
(บางคนอาจมองว่ามันก็จริงอย่างที่พ่อพูด แล้วความรู้สึกตั้งใจผมละผมเครียดมาหลายปีผมอยากผ่อนคลายสัก4-5วันไม่ได้หรอ)
เอาละผมรู้สึกได้พูดแล้ว. ผมหวังว่าผมคงจะสบายใจขึ้น นอนหลับง่าย ตื่นเช้ามากไม่เครียด ผมหวังว่าสักวันคนอย่างพวกเราต้องสมหวังกับคำว่า. Family
อยากให้เพื่อนๆ พี่ๆ. มาพูดคุยกันพูดระบายความรู้สึกต่างๆที่มีเกี่ยวกับเรื่อง พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็ก
ผมเองก็มีความทุข มีความน้อยเนื้อต่ำใจเป็นธรรมดา
อยากพูดให้ใครได้ยินบ้าง อยากเล่าถึงความคิดความเครียดก่อนนอน. อยากพูดมันออกไป. อยากพูดในหลายๆอย่าง. แต่ตอนนี้ผมบำบัดความทุขก่อนนอด้วยการ. ดื่มทุกคืน เพื่อที่จะให้ผมไม่ต้องคิด ไม่ต้องปวดหัว มันก็ดีทีทำให้ผมนอนหลับง่ายขึ้น ผมอยู่ที่นี้ไม่มีเพื่อนไม่มีญาติ ไม่มีพี่ไม่มีน้อง. (ผมขอไม่บอกนะครับว่าผมชื่ออะไรอายุเท่าไหร่ บ้านอยู่ไหน )
เข้าเรื่องเลยละกันผมไม่จะอยากดราม่านัก ผมแค่อยากจะในความรู้สึกของเด็กนึงที่ คิดถึงความตายทุกวัน.(อันนี้เรื่องจริง)
เริ่มเลยจาก ตอนเด็กพ่อผมที่ทำงานเมืองนอก. แม่ผมอยู่บ้านเลี้ยงลูก ตอนเด็กผมจำหน้าพ่อผมไม่ค่อยได้เพราะไม่ค่อยได้เจอ. มาเห็นพ่ออีกทีตอน3ขวบ และพ่อก็มาขออย่ากับแม่. ( เพราะพ่อไปได้แฟนใหม่ที่เป็นคนไทยไปทำงานด้วยกัน)
เหตุการณ์ครั้งนั้นมันรุน แรงมากสำหรับผมและแม่ ผมยังจำเสียงร้องไห้ของแม่ได้ ยังจำมีดที่แม่ถือ มันฟันกรอบรูปคู่ (ของพ่อกับแม่ได้)
ผมจำได้ทุกตอนทุกลำดับเหตุการณ์
จากตอนนั้น ทำให้แม่ผมต้องออกจาก บ้าน เพื่อเข้ากรุงเทพหางานทำ แล้วทิ้งผมไว้กับตายายเฒ่าๆ
(มีครั้งนึงมั่งผมจำได้. แม่บอกจะกลับบ้านผมถึงกับต้องหยุดเรียน2วันเพื่อรอแม่ออกมายื่นมองหน้าบ้านเพื่อรอว่าเมื่อไหร่จะมา)
พอแม่กลับไปทำงานผมเริ่มรู้สึกคิดถึง. ผมปั่นจักรยานไป ร.ร ได้ครึ่งทาง ต้องวนกลับบ้านพร้อมปาดน้ำตา ผมร้องไห้หนักมากเพราะคิดถึงแม่
จนมาวันนึงวันที่ผมเข้าเรียน ปวช. เป็นวันที่ ยาย (ที่ผมรักมากเสีย) ต่อมาปีถัดมา ตาผมก็จากไป ผมเริ่มรู้สึกแล้วว่า ผมจะอยู่ยังไง ผมจะอยู่กลับใคร. ผมร้องไห้ร้องหนัก
(แม่ผมมีแฟนใหม่และมีลูกกับแฟนใหม่2คนผู้ชายหมด)
(ส่วนพ่อมารู้ตอนผมอายุ13ปีว่าพ่อมีแฟนใหม่ที่ภาคเหนือจังหวัดแห่งนึง ผมเคยไปยุกับพ่อช่วงนี้และอยู่ไม่ได้ต้องกลับมายุกับตายาย)
เริ่มมั่วยาเสพติด. จนแม่ทนไม่ไหวต้องมารับไปอยู่ด้วยที่จังหวัดแห่ง1ในภาคตะวันออก. ต่อมาผมกับพ่อเลี้ยงมีปากเสียงกัน (ต้นเหตุเพราะผมทนไม่ไหวที่ด่าแม่ผม) สุดท้านเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น. เขาเอามีดไล่ฟันผม แต่มีลุงผมมาช่วยไว้(ซึ่งเป็นพี่ชายแม่)
ลุงเอาแขนมากัน ลึงโดนฟันที่แขนเกือบขาดต้องนอนอยู่ ร.พ. หลายเดือน. ทำให้ผมต้องไปอาศัยที่บ้านลุง (ส่วนแม่ผมเขาเลือกน้องเขาบอกไม่อยากให้น้องกำพร้าพ่อ) ผมเข้าใจแม่ดี แรกก็โกรธ แต่หลังๆผมไม่แล้วแม่ยังไงก็คือแม่ ผมยัง รักเสมอ
พอมาอยู่บ้านลุงผมเริ่มรู้สึกละอายที่ทำให้ลุงเป็นแบบนี้. ผมเลยติดต่อทางพ่อบอกให้ช่วยส่งผมเรียน ได้ไหม. แค่จ่ายค่าห้อง เดือนละ2,500. ตกลงพ่อโอเคร
ที่เหลือผมกู้ กยศ. หางานทำบ้าง. จนผม จบปวช.
ผมก็เลยมาเรียนต่อ ปวส.ภาคพิเศษ แต่เรียนได้แค่ปีเดียว เพราะไม่มีเงินส่งค่าเทอม. ทำให้ผมไม่มีที่ไปหมดหนทาง. ไม่รู้จะไปอยู่กับใครผมกลายเป็นคนที่มีปัญหา. เข้าสังคมครอบครัวไม่ได้. (ใจจริงผมอยากมีครอบครัวมากกกกกกกกกก) ผมไปอยู่กับที่ที่เข้าเป็นครอบครัวผมอยู่ไม่ได้เลย. ผมเลยติดต่อพ่อ บอกว่าขอไปอยู่ด้วยได้ไหม เดียวช่วยทำงาน
ปัจจุบัน ผมอยู่กับพ่อทางภาคเหนือ พ่อเปิดกิจการเล็กช่วยกันดูแล. (อ้อ แฟนใหม่พ่อมีลูกติด2คน คนนึงผู้หญิงอีกคาผู้ชาย ผู้ชายรุ่นเดียวกับผมเรียนกฎหมายอยู่. ส่วนผู้หญิง เป็นรุ่นพี่ผม ช่วยงานที่นี้)
ผมมาอยู่นี้ผมไม่ได้มีความสุขเลยไม่รู้ทำไม. ผมนอนห้องแอร์ มีเตียงนุ่มๆ. มีของกินสบาย ไม่ต้องอดๆอยากๆ. เหมือนเมื่อก่อน. ผมกลับรู้สึกว่าผมกำลังขาดอะไรบางอย่างผมรู้สึกเครียดทุกคืน ผมนอนไม่หลับปวดหัว. ผมต้องดื่ม เพื่อบรรเทาอาการ เหล่านี้
ผมมีความคิดที่ว่า ถ้าผมไม่อยู่จะมีคนคิดถึงผมไหม ผมถามตัวเองทุกวัน. และล่าสุดวันนี้ผมบอกพ่อว่าอยากไปเยี่ยมแม่ที่ ...... เพราะไม่ได้เจอกันเป็นปีแล้ว. แต่พ่อพูดขึ้นมาว่า ไปทำไม ไปแล้วไม่มีประโยชน์. โทรๆไลน์หากันก็ได้. ไปก็เสียตัง.
ผมรู้สึกว่าทำไมทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยทำไมต้องพูดแบบนี้ ทำไมไม่เข้าใจผมเลย. ทำไมกันทุกคน
(บางคนอาจมองว่ามันก็จริงอย่างที่พ่อพูด แล้วความรู้สึกตั้งใจผมละผมเครียดมาหลายปีผมอยากผ่อนคลายสัก4-5วันไม่ได้หรอ)
เอาละผมรู้สึกได้พูดแล้ว. ผมหวังว่าผมคงจะสบายใจขึ้น นอนหลับง่าย ตื่นเช้ามากไม่เครียด ผมหวังว่าสักวันคนอย่างพวกเราต้องสมหวังกับคำว่า. Family