6 ปี กับการไม่มีใคร
ผมอยู่ในช่วงวัยทำงานมาได้ประมาณ 2 ปีแล้วครับ ชีวิตวัน ๆ ก็ทำแต่งาน ทำงานออฟฟิศ ก็เข้างานก่อนชาวบ้านเขา คือ7.00 น. เวลาเลิกไม่มี OT ก็ไม่มีเช่นกันครับ กลับบ้านอาบน้ำนอน ตื่นเช้าก็มาทำงานเหมือนเดิม เป็นอย่างนี้ทุกวัน ประมาณว่าเป็นวัฏจักรเลยครับ
ช่วงอยู่มหาลัยก็เช่นกัน ชีวิตก็มีแต่เรียน ไปไหนก็มีแต่เพื่อน เรื่องแฟนนี่ไม่เคยคิดถึงเลยครับ เพราะเจ็บหนักมาก ๆ “มันก็ไม่แปลกใช่มั้ยครับ รักมากก็เจ็บมาก” ตอนเรียนมหาลัยผมก็คิดตลอดเลยครับว่าชีวิตนี้จะมีแต่เพื่อน อยู่กับเพื่อนตลอด แต่ผมก็ลืมคิดไปว่า วันนึงทุกคนก็ต้องเดินทางตามชีวิตของตัวเองที่ตัวเองอยากจะเป็น และที่ผมขาดไม่ได้เลยครับ คือครอบครัวของผม ผมก็เลือกที่จะทำงานใกล้บ้านเพื่อที่จะอยู่ใกล้แม่ผมครับ
มันก็ผ่านมา 2 ปีแล้วที่ผมห่างหายกับเพื่อนไป และ 6 ปี ที่ผมไม่มีแฟน เหมือนผมปิดกั้นตัวเองด้วยแหละครับ ชีวิตผมดูไม่มีสีสันเลยครับ มันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง ผมก็ตามหาสิ่งที่ขาดอยู่ช่วงนึงเลยล่ะครับ แล้วผมก็ตามหามันเจอครับ ลองเปิดใจดูเผื่อชีวิตที่เป็นอยู่มันจะดีขึ้น นั่นก็คือ คนที่ผมชอบ (เรียกว่ารักเลยหรือเปล่าไม่รู้ครับ 555) เขาชื่ออักษรย่อว่า พี่PK พี่เขาเป็นคนน่ารักครับ ดูลักษณะภายนอกเป็นคนใจดีเลยล่ะ ส่วนข้อเสีย ผมเชื่อว่าทุกคนต้องมีครับ อยู่ที่ว่าเรารับกันได้หรือเปล่า แต่ส่วนตัวผมรับได้ครับ
เขานี่แหละครับที่ทำให้ชีวิตผมมีกำลังใจมากขึ้น มีจุดหมายที่จะทำอะไรในแต่ละวันให้ดูมีค่ามากขึ้น จากที่ผมเลิกงาน 2-3 ทุ่มทุกวัน ตอนนี้ผมพยายามที่จะทำงานให้มันเสร็จเร็วขึ้น เพื่อที่จะไปทานข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน มันไม่รู้สึกเหนื่อยเลยครับที่ผมต้องขับรถข้ามจังหวัดไปหาพี่เขาทุกวัน ขอแค่ได้เจอพี่PKทุกวัน มันรู้สึกดีมาก เวลาที่ได้เจอเขาผมยิ้มจนบางทีพี่เขาก็ถามว่ายิ้มทำไม 555 ประมาณว่าเป็นบ้าหรือเปล่า...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่าผมรู้สึกดีขนาดนี้ได้ยังไงทั้งที่ยังรู้จักกันไม่นาน และที่จริงแล้วผมก็ไม่ควรรู้สึกกับเขาแบบนี้ เพราะว่า พี่PK เขามีแฟนอยู่แล้วครับ เขาอาจจะไม่ได้อึดอัดอะไร เพราะพี่เขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรกับผม
แต่ผมอึดอัดครับ ผมคิดกับเขา ผมควรทำยังไงดีครับ ผมรู้ว่ามันผิดนะครับ ที่คุยกับคนที่เขามีแฟนแล้ว แต่ให้ผมเลิกคุยตอนนี้ผมทำไม่ได้ครับ
#ผมเป็นผู้ชาย พี่PK ก็เป็นผู้ชายนะครับ
6 ปี กับการไม่มีใคร เริ่มใหม่กับใครที่มีแฟน
ผมอยู่ในช่วงวัยทำงานมาได้ประมาณ 2 ปีแล้วครับ ชีวิตวัน ๆ ก็ทำแต่งาน ทำงานออฟฟิศ ก็เข้างานก่อนชาวบ้านเขา คือ7.00 น. เวลาเลิกไม่มี OT ก็ไม่มีเช่นกันครับ กลับบ้านอาบน้ำนอน ตื่นเช้าก็มาทำงานเหมือนเดิม เป็นอย่างนี้ทุกวัน ประมาณว่าเป็นวัฏจักรเลยครับ
ช่วงอยู่มหาลัยก็เช่นกัน ชีวิตก็มีแต่เรียน ไปไหนก็มีแต่เพื่อน เรื่องแฟนนี่ไม่เคยคิดถึงเลยครับ เพราะเจ็บหนักมาก ๆ “มันก็ไม่แปลกใช่มั้ยครับ รักมากก็เจ็บมาก” ตอนเรียนมหาลัยผมก็คิดตลอดเลยครับว่าชีวิตนี้จะมีแต่เพื่อน อยู่กับเพื่อนตลอด แต่ผมก็ลืมคิดไปว่า วันนึงทุกคนก็ต้องเดินทางตามชีวิตของตัวเองที่ตัวเองอยากจะเป็น และที่ผมขาดไม่ได้เลยครับ คือครอบครัวของผม ผมก็เลือกที่จะทำงานใกล้บ้านเพื่อที่จะอยู่ใกล้แม่ผมครับ
มันก็ผ่านมา 2 ปีแล้วที่ผมห่างหายกับเพื่อนไป และ 6 ปี ที่ผมไม่มีแฟน เหมือนผมปิดกั้นตัวเองด้วยแหละครับ ชีวิตผมดูไม่มีสีสันเลยครับ มันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง ผมก็ตามหาสิ่งที่ขาดอยู่ช่วงนึงเลยล่ะครับ แล้วผมก็ตามหามันเจอครับ ลองเปิดใจดูเผื่อชีวิตที่เป็นอยู่มันจะดีขึ้น นั่นก็คือ คนที่ผมชอบ (เรียกว่ารักเลยหรือเปล่าไม่รู้ครับ 555) เขาชื่ออักษรย่อว่า พี่PK พี่เขาเป็นคนน่ารักครับ ดูลักษณะภายนอกเป็นคนใจดีเลยล่ะ ส่วนข้อเสีย ผมเชื่อว่าทุกคนต้องมีครับ อยู่ที่ว่าเรารับกันได้หรือเปล่า แต่ส่วนตัวผมรับได้ครับ
เขานี่แหละครับที่ทำให้ชีวิตผมมีกำลังใจมากขึ้น มีจุดหมายที่จะทำอะไรในแต่ละวันให้ดูมีค่ามากขึ้น จากที่ผมเลิกงาน 2-3 ทุ่มทุกวัน ตอนนี้ผมพยายามที่จะทำงานให้มันเสร็จเร็วขึ้น เพื่อที่จะไปทานข้าวเย็นด้วยกันทุกวัน มันไม่รู้สึกเหนื่อยเลยครับที่ผมต้องขับรถข้ามจังหวัดไปหาพี่เขาทุกวัน ขอแค่ได้เจอพี่PKทุกวัน มันรู้สึกดีมาก เวลาที่ได้เจอเขาผมยิ้มจนบางทีพี่เขาก็ถามว่ายิ้มทำไม 555 ประมาณว่าเป็นบ้าหรือเปล่า...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่าผมรู้สึกดีขนาดนี้ได้ยังไงทั้งที่ยังรู้จักกันไม่นาน และที่จริงแล้วผมก็ไม่ควรรู้สึกกับเขาแบบนี้ เพราะว่า พี่PK เขามีแฟนอยู่แล้วครับ เขาอาจจะไม่ได้อึดอัดอะไร เพราะพี่เขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรกับผม
แต่ผมอึดอัดครับ ผมคิดกับเขา ผมควรทำยังไงดีครับ ผมรู้ว่ามันผิดนะครับ ที่คุยกับคนที่เขามีแฟนแล้ว แต่ให้ผมเลิกคุยตอนนี้ผมทำไม่ได้ครับ
#ผมเป็นผู้ชาย พี่PK ก็เป็นผู้ชายนะครับ