สวัสดีค่ะ
ก่อนอื่นขอเล่าชีวิตตัวเองก่อนนะคะ
เราเกิดมาในครอบครัวที่พ่อแม่คาดหวังในตัวเราสูง
พ่อแม่เราอยากให้เข้าโรงเรียนดังๆ เรียนวิทย์-คณิต ส่งไปเรียนพิเศษ อยากให้เข้าคณะยอดฮิตทั้งหลาย จบเกรดสวยๆ
และตอนนี้... เราก็ทำความคาดหวังเหล่านั้นของพ่อแม่ได้สำเร็จแล้วค่ะ
เราตั้งใจเรียน ยอมเรียนพิเศษไม่เคยโดด ตอนอยู่มหาลัยก็ไม่ขาดเรียน จนเราจบคณะยอดฮิตมาได้ด้วยเกรด 3+
หลายคนอาจจะมองว่าชีวิตเรามีความสุข เป็นชีวิตที่ใครหลายๆ คนฝันถึง
แต่สิ่งที่หนักใจสำหรับเรามาตลอดคือ การต้องพยายามตั้งเป้าหมายของเรา ให้เป็นเป้าหมายที่พ่อแม่ต้องการค่ะ
สิ่งที่หนักใจที่สุดสำหรับเราตอนนี้คือ การต้องเรียนโทต่างประเทศค่ะ
เรารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ดี เป็นโอกาสที่หาไม่ได้ง่ายๆ และเราเองก็พยายามคิดแบบนั้นค่ะ
แต่เราไม่ชอบภาษาอังกฤษจริงๆ เราไม่ชอบมาตั้งแต่อนุบาลแล้วค่ะ เพราะเราจำได้ว่าแม่บังคับและยัดเยียดตั้งแต่เด็กเลย
ทุกครั้งที่เรียนพิเศษภาษาอังกฤษ เรารู้สึกทรมานกับมันมากๆ มันไม่มีความสุขเลย
ตอนเรียนวิชาในคณะเรา นั่งทำงาน+อ่านหนังสือทั้งวัน เรายังรู้สึกโอเคมากกว่าเรียนภาษาอังกฤษเพียงวันละไม่กี่ชั่วโมงเลยค่ะ
เราอยากเรียนโทที่ไทยมากกว่า และถ้าพ่อแม่อยากให้ภาษา ก็เรียนภาษาแยกไปเลยก็ได้ เราอยากทำแบบนั้นมากกว่า
คณะที่เราเรียนมันเป็นเชิงวิทยาศาสตร์ค่ะ เราคิดว่าเนื้อหาการเรียนก็เหมือนกันทั่วโลก เรียนที่ไทยยังไงก็ใช้ Text ภาษาอังกฤษอยู่ดี
และเราก็รู้อีกค่ะ ว่าการคิดแบบนี้ มันเหมือนเป็นการเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไหวหรือไม่ไหว โอกาสมาขนาดนี้ทำไมจะไม่คว้าไว้
แต่ว่า.... เราร้องไห้ทุกวันเลยค่ะ เราอึดอัด และบางครั้งเราเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงร้องไห้ อยู่ๆ มันก็ร้องออกมา
เราตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าทำไมเราต้องทำตามที่พ่อแม่ต้องการตลอด ทำไมเราถึงอยากทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการไม่ได้เลย?
เราอยากเกิดมาเป็นคนไม่มีความรู้สึก จะได้แค่ทำตามพ่อแม่ให้มันจบๆ ไป ไม่ต้องมานั่งเศร้าแบบนี้
เราเคยคิดแม้กระทั่งอยากจะตาย (เราก็รู้ว่ามันเป็นสิ่งไม่ดี)
ขนาดตอนนั่งห้อยขาอยู่บนเตียง เรายังหลอนว่าเรากำลังนั่งอยู่ดาดฟ้าของตึกเลย
แต่พอมาคิดดูแล้ว ถ้าตายไปแล้วกรรมยังไม่หมด เราต้องมาเจอชีวิตแบบนี้อีกรอบ เราไม่เอาเด็ดขาด
ฉะนั้นเราจะไม่ตายและจะเจอชีวิตแบบนี้เพียงรอบเดียวเท่านั้น เราไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีกแล้ว
เราคิดว่าเราต้องหาแนวคิด หากำลังใจ หรืออะไรก็ได้ให้เรามีทัศนคติใหม่ๆ ค่ะ เราอยู่แบบนี้ไม่ได้แล้ว
สิ่งที่อยากให้ทุกคนช่วย
- ช่วยแสดงแนวคิดเรื่องการเรียนต่อต่างประเทศด้วยค่ะ เผื่อเราจะได้มีแนวคิดที่ดีกว่านี้ และอยากไปเรียนมากกว่านี้
- ขอกำลังใจหน่อยนะคะ เราอยากผ่านปัญหาตรงนี้ไปได้จริงๆ
ขอบคุณที่อ่านกระทู้ของเราจนจบค่ะ เพิ่งมาเห็นว่ามันยาวมาก
เป็นกระทู้แรกของเราในพันทิปเลยค่ะ หากผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะคะ
เมื่อชีวิตฉัน คือการเดินตามฝันของครอบครัว ...ช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อยค่ะ
ก่อนอื่นขอเล่าชีวิตตัวเองก่อนนะคะ
เราเกิดมาในครอบครัวที่พ่อแม่คาดหวังในตัวเราสูง
พ่อแม่เราอยากให้เข้าโรงเรียนดังๆ เรียนวิทย์-คณิต ส่งไปเรียนพิเศษ อยากให้เข้าคณะยอดฮิตทั้งหลาย จบเกรดสวยๆ
และตอนนี้... เราก็ทำความคาดหวังเหล่านั้นของพ่อแม่ได้สำเร็จแล้วค่ะ
เราตั้งใจเรียน ยอมเรียนพิเศษไม่เคยโดด ตอนอยู่มหาลัยก็ไม่ขาดเรียน จนเราจบคณะยอดฮิตมาได้ด้วยเกรด 3+
หลายคนอาจจะมองว่าชีวิตเรามีความสุข เป็นชีวิตที่ใครหลายๆ คนฝันถึง
แต่สิ่งที่หนักใจสำหรับเรามาตลอดคือ การต้องพยายามตั้งเป้าหมายของเรา ให้เป็นเป้าหมายที่พ่อแม่ต้องการค่ะ
สิ่งที่หนักใจที่สุดสำหรับเราตอนนี้คือ การต้องเรียนโทต่างประเทศค่ะ
เรารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ดี เป็นโอกาสที่หาไม่ได้ง่ายๆ และเราเองก็พยายามคิดแบบนั้นค่ะ
แต่เราไม่ชอบภาษาอังกฤษจริงๆ เราไม่ชอบมาตั้งแต่อนุบาลแล้วค่ะ เพราะเราจำได้ว่าแม่บังคับและยัดเยียดตั้งแต่เด็กเลย
ทุกครั้งที่เรียนพิเศษภาษาอังกฤษ เรารู้สึกทรมานกับมันมากๆ มันไม่มีความสุขเลย
ตอนเรียนวิชาในคณะเรา นั่งทำงาน+อ่านหนังสือทั้งวัน เรายังรู้สึกโอเคมากกว่าเรียนภาษาอังกฤษเพียงวันละไม่กี่ชั่วโมงเลยค่ะ
เราอยากเรียนโทที่ไทยมากกว่า และถ้าพ่อแม่อยากให้ภาษา ก็เรียนภาษาแยกไปเลยก็ได้ เราอยากทำแบบนั้นมากกว่า
คณะที่เราเรียนมันเป็นเชิงวิทยาศาสตร์ค่ะ เราคิดว่าเนื้อหาการเรียนก็เหมือนกันทั่วโลก เรียนที่ไทยยังไงก็ใช้ Text ภาษาอังกฤษอยู่ดี
และเราก็รู้อีกค่ะ ว่าการคิดแบบนี้ มันเหมือนเป็นการเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ
ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไหวหรือไม่ไหว โอกาสมาขนาดนี้ทำไมจะไม่คว้าไว้
แต่ว่า.... เราร้องไห้ทุกวันเลยค่ะ เราอึดอัด และบางครั้งเราเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงร้องไห้ อยู่ๆ มันก็ร้องออกมา
เราตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าทำไมเราต้องทำตามที่พ่อแม่ต้องการตลอด ทำไมเราถึงอยากทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการไม่ได้เลย?
เราอยากเกิดมาเป็นคนไม่มีความรู้สึก จะได้แค่ทำตามพ่อแม่ให้มันจบๆ ไป ไม่ต้องมานั่งเศร้าแบบนี้
เราเคยคิดแม้กระทั่งอยากจะตาย (เราก็รู้ว่ามันเป็นสิ่งไม่ดี)
ขนาดตอนนั่งห้อยขาอยู่บนเตียง เรายังหลอนว่าเรากำลังนั่งอยู่ดาดฟ้าของตึกเลย
แต่พอมาคิดดูแล้ว ถ้าตายไปแล้วกรรมยังไม่หมด เราต้องมาเจอชีวิตแบบนี้อีกรอบ เราไม่เอาเด็ดขาด
ฉะนั้นเราจะไม่ตายและจะเจอชีวิตแบบนี้เพียงรอบเดียวเท่านั้น เราไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีกแล้ว
เราคิดว่าเราต้องหาแนวคิด หากำลังใจ หรืออะไรก็ได้ให้เรามีทัศนคติใหม่ๆ ค่ะ เราอยู่แบบนี้ไม่ได้แล้ว
สิ่งที่อยากให้ทุกคนช่วย
- ช่วยแสดงแนวคิดเรื่องการเรียนต่อต่างประเทศด้วยค่ะ เผื่อเราจะได้มีแนวคิดที่ดีกว่านี้ และอยากไปเรียนมากกว่านี้
- ขอกำลังใจหน่อยนะคะ เราอยากผ่านปัญหาตรงนี้ไปได้จริงๆ
ขอบคุณที่อ่านกระทู้ของเราจนจบค่ะ เพิ่งมาเห็นว่ามันยาวมาก
เป็นกระทู้แรกของเราในพันทิปเลยค่ะ หากผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะคะ