กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ
ก่อนอื่นเลยผมต้องขอแนะนำตัวก่อนนะครับ
ผมชื่อ เอก ครับ
ตอนนี้ผมมีแฟนหนึ่งคนครับ เราคบกันมาแปดเดือนแล้วครับ เราพบกันที่ทำงานครับ ตอนนั้นผมและแฟนของผม ต่างก็มีแฟนอยู่แล้ว แต่พอมาวันๆนึง ทั้งเค้าและผมก็ได้เลิกกับแฟน เราเลยตัดสินใจมาคุยๆกันไป แล้วก็ได้เริ่มเป็นแฟนกันจริงๆจังๆ จนถึงวันนี้ครับ เราก็ได้ทำงานอยู่ด้วยกัน อยู่มาวันนึง หัวหน้างานเกิดจับได้ว่าเราทั้งสองเป็นแฟนกัน ทางหัวหน้างานก็ให้ข้อเสนอว่า ผมกับแฟนสองคน ต้องมีใครคนใดคนนึงสามารถทำงานอยู่ที่นี้ได้ ผมก็เลยตัดสินใจเสียสละให้แฟนได้ทำงานอยู่ที่เดิมส่วนผมก็ต้องเป็นคนเดินออกไปหางานใหม่เอง ต่อมาประมาณเดือนหนึ่งแฟนผมบอกผมว่าเค้าจะออกจากที่ทำงานแล้วนะ เป็นเพราะเค้าทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานครับ ผมก็ยอมให้แฟนออกจากงานมาพักก่อน ผมจะเป็นคนทำงานเองตอนนั้นผมก็เพิ่งได้เริ่มทำงานใหม่ด้วย แต่ลึกๆก็เสียดายที่ทำงานของแฟนนะ เพราะมันเป็นที่ที่ดีเลยแหละสำหรับผมนะ อันนี้ผมก็พยายามไม่คิดมากกับมัน ผมก็ไม่อยากตอกย้ำแฟนด้วย (อันนี้ไม่เกี่ยวกับหัวข้อกระทู้ครับอยากเล่าความเป็นมาเฉยๆ *ยาวไปหน่อย*) ต่อกันดีกว่าครับ ตอนนี้เราสองคนก็อยู่ด้วยกัน แต่จะมีเรื่องทะเลาะกันเกือบทุกวัน ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กแต่เค้าจะทำให้เป็นเรื่องที่สาหัสมากเลย (แต่ผมไม่เคยมีเรื่องผญ นะครับ) วันนึงผมก็จำไม่ได้ว่าวันไหนแล้ว ผมไปนั้งห้องของเพื่อนที่ติดกับห้องของผม (ผมพักอยู่ห้องเช่านะครับ) ซึ่งเพื่อนคนนี้ผมรู้จักกันมาเกือบสี่ปีแล้ว เวลามีอะไรเราก็จะช่วยเหลือกันตลอด แต่วันนั้นผมไปนั้งประมาณบ่ายสามผมก็เข้าไปตอนนั้นแฟนก็รู้นะครับว่าผมอยู่ห้องข้าง แต่พอประมาณสี่โมงเย็นแฟนผมโทรมาตามก่อนให้ผมกลับไปอยู่ห้องอย่าทิ้งเค้าไว้คนเดียว หะ! ผมเพิ่งมาชั่วโมงเดียวเองนะ ตอนนั้นกำลังดูหนังกับเพื่อนอยู่ ผมก็ผลัดไปว่าอีกแปปนึงดูหนังก่อน แต่อีกซักสี่โมงครึ่ง ข้อความในมือถือเข้าครับ ไม่ต้องแปลกใจต้นทางจากแฟนผมเอง แต่ส่งมาว่าถ้าแคร์เพื่อนมากกว่าก็ไปอยู่กับเพื่อนซะ ไม่ต้องไปเป็นห่วงเค้า เค้าจะไปอยู่ที่อื่นด้วย หะ! ตกใจซิครับ นี่ผมมานั้งสังสรรค์กับเพื่อนที่ห้องข้างๆ เองนะ ไม่ใช่ไปเที่ยวกับใครคนอื่นเลย ซึ่งผมกับแฟนก็อยู่ด้วยกันเกือบ24ชม ทั้งในเวลาหลับและเวลาตื่นแล้วในวันนั้นครับ พออีก15นาที ผมก็กลับไปที่ห้อง ปรากฎว่าเค้าไม่อยู่ที่ห้องแล้ว เค้าเดินออกไปข้างนอก ทำไงดี ก็ต้องออกตามหาซิครับ ตามหาสักพักก็เจอครับ ผมก็ตางกลับมาบ้าน พอถึงห้องแล้วเราก็ทะเลาะกันอีก เค้าขู่จะฆ่าตัวตายบ้างจะออกไปข้างนอกบ้าง คือผมเถียงเค้าไม่ได้เลย ต้องยอมเค้าทุกอย่างเค้าถึงจะเงียบ (นี่เราทำผิดขนาดนั้นเลยหรอ??) ต่อมาอีกไม่กี่วัน เพื่อนผมรถเสียแต่จำเป็นต้องใช้รถเพื่อไปทำงานตอนเช้า ตอนนั้นประมาณตี1 ผมก็ขอแฟนไปช่วยซ่อมรถที่บ้านของเพื่อน ห่างจากห้องของผมประมาณ100เมตร ผมก็ออกไป ก่อนออกไปสีหน้าเฟนผมก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว แต่ทำไงได้เพื่อนเดือดร้อน ถ้าผมพอจะช่วยได้ผมก็จะช่วยครับ อย่างน้อยยามเรามีปัญหาเดือนร้อน เพื่อนก็จะช่วยเราได้ แต่แฟนผมอาจจะคิดบางอย่างที่แตกต่างจากผมออกไป อันนี้ผมก็ไป่รู้นะครับว่าเค้าคิดอะไรอยู่ ผมออกไปได้ซักชั่วโมงนึงแฟนผมโทรมาตามอีกบอกว่าอีก15นาที ถ้าไม่กับมาจะมีเรื่อง ...เอาอีกแล้ว ผมก็บอกว่ามันยังไม่เสร็จขอเวลาอีกนิดนึง ผ่านไปซักครึ่งชั่วโมง แฟนก็ส่งข้อความมาว่า ถ้าจะให้ความสำคัญเพื่อนมากกว่าก็ไปอยู่กับเพื่อนเลย เค้าก็จะเดินออกไปแบบนั้นอีก ผมเลยขอกลับไปก่อน ก็ทะเลาะกันอีกเหมือนวันนั้น ผมก็ต้องยอมแพ้ยอมเป็นคนผิดอีกเช่นเคย เพราะผมไม่อยากให่เค้าทำอะไรที่ผมไม่คาดคิด บางทีก็ทำร้ายตัวเอง เอาไม้มาทุบตีตัวเอง ผมก็ต้องทุกวิธีในแฟนผมใจเย็นขึ้น ถ้าแฟนผมเจ็บตัวผมจะเจ็บใจมากกกก ทั้งๆที่ในใจยังคิดนะ ว่าผมไม่เคยให้ความสำคัญกับคนอื่นมากไปกว่าเค้าเลย แต่แฟนผมก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมได้กระทำไป ต่อมาก็ทะเลาะกันอีก เรื่องก็คล้ายกันนั้นแหละครับ บางทีพยายามจับผิดผมอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม อันนี้ผมก็ต้องยอมเค้าอีกครับ จนทุกวันนี้ก็ทะเลาะกันอยู่อีกประจำ จนวันนี้เวลาผมจะทำอะไรก็ระวังให้มากที่สุดและพยายามอยู่กับเค้าตลอด24ชม แต่ถึงยังไงมันก็เกิดขึ้นอีกประจำ ในเรื่องที่ผมไม่คิดว่าผมผิดผมก็ผิดซะงั้น เช่น วันนั้นแฟนผมให้ผมกินข้าว แต่ผมบอกว่าเดี๋ยวอีกแปปนึงผมจะกิน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะผมเพิ่งกินอะไรไปแล้วมันยังอิ่มอยู่ เค้าก็เงียบไปพอผมไปถามว่าเป็นอะไร เค้าก็ด่าด่าด่าด่าผม เสียงดังไปนอกห้อง รบกวนคนอื่นเค้าด้วย หนำซ้ำก็จะฆ่าตัวตายให้ได้อีก จนผมไม่รู้จะทำยังไงทำได้แค่พยายามจับเค้าไว้ให้แน่น จะไม่ปล่อยให้เค้าไปทำอย่างนั้นได้แน่นอน
ทุกๆวันนี้ผมเคลียดและก็กลัวมากครับ กลัวว่าเค้าจะทำอะไรไปในสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิด เพื่อนผมหลายคนก็ถามผมนะว่า ทำไมต้องทำอยู่คนที่อารมณ์แปรปรวนไปทำไม เวลาส่วนตัวก็ไม่มีเลย เวลาสังสรรค์กับเพื่อนก็ไม่มีเลย ต้องอยู่แบบขังตัวเองไว้ในห้องไม่ให้ไปพบปะใครเลยหรือ ผมก็ตอบได้แค่ว่าผมอยากไปสนุกสังสรรค์กับเพื่อนนะ(อยากมาก) เห็นคนโน้นคนนี้ ไปสนุกสนานกัน เสียดาย ไม่อยากมีแต่เรื่องเคลียด *แต่ทำไงได้ผมก็มีแฟนแล้ว ผมก็ไม่อยากให้เค้าทำอะไรที่ผมคาดไม่ถึงเลย ผมไม่เสียเค้าไป ผมรักเค้ามากจริงครับ และผมก็ไม่อยากทิ้งให้เค้าคิดมากอยู่คนเดียวด้วย
เรื่องของผมกับแฟนมีอีกมากมายครับ แต่ผมก็ยิบมาระบายได้แค่นี้ ไม่อยากให้เรื่องยาวเยอะไป นี่ก็ยาวละ
สุดท้ายนี้ผมก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องชีวิตของผมกับแฟนที่ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ ถ้ามีอะไรผิดพลาดผมต้องขออภัยด้วยนะครับ
ขอบคุณครับ
แฟนชอบชวนทะเลาะ และขี้โมโหรุนแรงมาก เค้าเหมือนจะเป็นคนอีกคนเลย ผมจะต้องทำยังไงให้เค้าใจเย็นกว่านี้ ??
ก่อนอื่นเลยผมต้องขอแนะนำตัวก่อนนะครับ
ผมชื่อ เอก ครับ
ตอนนี้ผมมีแฟนหนึ่งคนครับ เราคบกันมาแปดเดือนแล้วครับ เราพบกันที่ทำงานครับ ตอนนั้นผมและแฟนของผม ต่างก็มีแฟนอยู่แล้ว แต่พอมาวันๆนึง ทั้งเค้าและผมก็ได้เลิกกับแฟน เราเลยตัดสินใจมาคุยๆกันไป แล้วก็ได้เริ่มเป็นแฟนกันจริงๆจังๆ จนถึงวันนี้ครับ เราก็ได้ทำงานอยู่ด้วยกัน อยู่มาวันนึง หัวหน้างานเกิดจับได้ว่าเราทั้งสองเป็นแฟนกัน ทางหัวหน้างานก็ให้ข้อเสนอว่า ผมกับแฟนสองคน ต้องมีใครคนใดคนนึงสามารถทำงานอยู่ที่นี้ได้ ผมก็เลยตัดสินใจเสียสละให้แฟนได้ทำงานอยู่ที่เดิมส่วนผมก็ต้องเป็นคนเดินออกไปหางานใหม่เอง ต่อมาประมาณเดือนหนึ่งแฟนผมบอกผมว่าเค้าจะออกจากที่ทำงานแล้วนะ เป็นเพราะเค้าทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานครับ ผมก็ยอมให้แฟนออกจากงานมาพักก่อน ผมจะเป็นคนทำงานเองตอนนั้นผมก็เพิ่งได้เริ่มทำงานใหม่ด้วย แต่ลึกๆก็เสียดายที่ทำงานของแฟนนะ เพราะมันเป็นที่ที่ดีเลยแหละสำหรับผมนะ อันนี้ผมก็พยายามไม่คิดมากกับมัน ผมก็ไม่อยากตอกย้ำแฟนด้วย (อันนี้ไม่เกี่ยวกับหัวข้อกระทู้ครับอยากเล่าความเป็นมาเฉยๆ *ยาวไปหน่อย*) ต่อกันดีกว่าครับ ตอนนี้เราสองคนก็อยู่ด้วยกัน แต่จะมีเรื่องทะเลาะกันเกือบทุกวัน ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กแต่เค้าจะทำให้เป็นเรื่องที่สาหัสมากเลย (แต่ผมไม่เคยมีเรื่องผญ นะครับ) วันนึงผมก็จำไม่ได้ว่าวันไหนแล้ว ผมไปนั้งห้องของเพื่อนที่ติดกับห้องของผม (ผมพักอยู่ห้องเช่านะครับ) ซึ่งเพื่อนคนนี้ผมรู้จักกันมาเกือบสี่ปีแล้ว เวลามีอะไรเราก็จะช่วยเหลือกันตลอด แต่วันนั้นผมไปนั้งประมาณบ่ายสามผมก็เข้าไปตอนนั้นแฟนก็รู้นะครับว่าผมอยู่ห้องข้าง แต่พอประมาณสี่โมงเย็นแฟนผมโทรมาตามก่อนให้ผมกลับไปอยู่ห้องอย่าทิ้งเค้าไว้คนเดียว หะ! ผมเพิ่งมาชั่วโมงเดียวเองนะ ตอนนั้นกำลังดูหนังกับเพื่อนอยู่ ผมก็ผลัดไปว่าอีกแปปนึงดูหนังก่อน แต่อีกซักสี่โมงครึ่ง ข้อความในมือถือเข้าครับ ไม่ต้องแปลกใจต้นทางจากแฟนผมเอง แต่ส่งมาว่าถ้าแคร์เพื่อนมากกว่าก็ไปอยู่กับเพื่อนซะ ไม่ต้องไปเป็นห่วงเค้า เค้าจะไปอยู่ที่อื่นด้วย หะ! ตกใจซิครับ นี่ผมมานั้งสังสรรค์กับเพื่อนที่ห้องข้างๆ เองนะ ไม่ใช่ไปเที่ยวกับใครคนอื่นเลย ซึ่งผมกับแฟนก็อยู่ด้วยกันเกือบ24ชม ทั้งในเวลาหลับและเวลาตื่นแล้วในวันนั้นครับ พออีก15นาที ผมก็กลับไปที่ห้อง ปรากฎว่าเค้าไม่อยู่ที่ห้องแล้ว เค้าเดินออกไปข้างนอก ทำไงดี ก็ต้องออกตามหาซิครับ ตามหาสักพักก็เจอครับ ผมก็ตางกลับมาบ้าน พอถึงห้องแล้วเราก็ทะเลาะกันอีก เค้าขู่จะฆ่าตัวตายบ้างจะออกไปข้างนอกบ้าง คือผมเถียงเค้าไม่ได้เลย ต้องยอมเค้าทุกอย่างเค้าถึงจะเงียบ (นี่เราทำผิดขนาดนั้นเลยหรอ??) ต่อมาอีกไม่กี่วัน เพื่อนผมรถเสียแต่จำเป็นต้องใช้รถเพื่อไปทำงานตอนเช้า ตอนนั้นประมาณตี1 ผมก็ขอแฟนไปช่วยซ่อมรถที่บ้านของเพื่อน ห่างจากห้องของผมประมาณ100เมตร ผมก็ออกไป ก่อนออกไปสีหน้าเฟนผมก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว แต่ทำไงได้เพื่อนเดือดร้อน ถ้าผมพอจะช่วยได้ผมก็จะช่วยครับ อย่างน้อยยามเรามีปัญหาเดือนร้อน เพื่อนก็จะช่วยเราได้ แต่แฟนผมอาจจะคิดบางอย่างที่แตกต่างจากผมออกไป อันนี้ผมก็ไป่รู้นะครับว่าเค้าคิดอะไรอยู่ ผมออกไปได้ซักชั่วโมงนึงแฟนผมโทรมาตามอีกบอกว่าอีก15นาที ถ้าไม่กับมาจะมีเรื่อง ...เอาอีกแล้ว ผมก็บอกว่ามันยังไม่เสร็จขอเวลาอีกนิดนึง ผ่านไปซักครึ่งชั่วโมง แฟนก็ส่งข้อความมาว่า ถ้าจะให้ความสำคัญเพื่อนมากกว่าก็ไปอยู่กับเพื่อนเลย เค้าก็จะเดินออกไปแบบนั้นอีก ผมเลยขอกลับไปก่อน ก็ทะเลาะกันอีกเหมือนวันนั้น ผมก็ต้องยอมแพ้ยอมเป็นคนผิดอีกเช่นเคย เพราะผมไม่อยากให่เค้าทำอะไรที่ผมไม่คาดคิด บางทีก็ทำร้ายตัวเอง เอาไม้มาทุบตีตัวเอง ผมก็ต้องทุกวิธีในแฟนผมใจเย็นขึ้น ถ้าแฟนผมเจ็บตัวผมจะเจ็บใจมากกกก ทั้งๆที่ในใจยังคิดนะ ว่าผมไม่เคยให้ความสำคัญกับคนอื่นมากไปกว่าเค้าเลย แต่แฟนผมก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมได้กระทำไป ต่อมาก็ทะเลาะกันอีก เรื่องก็คล้ายกันนั้นแหละครับ บางทีพยายามจับผิดผมอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม อันนี้ผมก็ต้องยอมเค้าอีกครับ จนทุกวันนี้ก็ทะเลาะกันอยู่อีกประจำ จนวันนี้เวลาผมจะทำอะไรก็ระวังให้มากที่สุดและพยายามอยู่กับเค้าตลอด24ชม แต่ถึงยังไงมันก็เกิดขึ้นอีกประจำ ในเรื่องที่ผมไม่คิดว่าผมผิดผมก็ผิดซะงั้น เช่น วันนั้นแฟนผมให้ผมกินข้าว แต่ผมบอกว่าเดี๋ยวอีกแปปนึงผมจะกิน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะผมเพิ่งกินอะไรไปแล้วมันยังอิ่มอยู่ เค้าก็เงียบไปพอผมไปถามว่าเป็นอะไร เค้าก็ด่าด่าด่าด่าผม เสียงดังไปนอกห้อง รบกวนคนอื่นเค้าด้วย หนำซ้ำก็จะฆ่าตัวตายให้ได้อีก จนผมไม่รู้จะทำยังไงทำได้แค่พยายามจับเค้าไว้ให้แน่น จะไม่ปล่อยให้เค้าไปทำอย่างนั้นได้แน่นอน
ทุกๆวันนี้ผมเคลียดและก็กลัวมากครับ กลัวว่าเค้าจะทำอะไรไปในสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิด เพื่อนผมหลายคนก็ถามผมนะว่า ทำไมต้องทำอยู่คนที่อารมณ์แปรปรวนไปทำไม เวลาส่วนตัวก็ไม่มีเลย เวลาสังสรรค์กับเพื่อนก็ไม่มีเลย ต้องอยู่แบบขังตัวเองไว้ในห้องไม่ให้ไปพบปะใครเลยหรือ ผมก็ตอบได้แค่ว่าผมอยากไปสนุกสังสรรค์กับเพื่อนนะ(อยากมาก) เห็นคนโน้นคนนี้ ไปสนุกสนานกัน เสียดาย ไม่อยากมีแต่เรื่องเคลียด *แต่ทำไงได้ผมก็มีแฟนแล้ว ผมก็ไม่อยากให้เค้าทำอะไรที่ผมคาดไม่ถึงเลย ผมไม่เสียเค้าไป ผมรักเค้ามากจริงครับ และผมก็ไม่อยากทิ้งให้เค้าคิดมากอยู่คนเดียวด้วย
เรื่องของผมกับแฟนมีอีกมากมายครับ แต่ผมก็ยิบมาระบายได้แค่นี้ ไม่อยากให้เรื่องยาวเยอะไป นี่ก็ยาวละ
สุดท้ายนี้ผมก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องชีวิตของผมกับแฟนที่ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ ถ้ามีอะไรผิดพลาดผมต้องขออภัยด้วยนะครับ
ขอบคุณครับ