น่าเบื่อชีวิตครับ รู้สึกไร้ค่า หว้าเหว่ รู้สึกเหมือนคนรังเกียจเรา

“ความรู้สึก” ความรู้สึกลึกเร้นที่เค้นซ่อน คืออาวรณ์ปวดปร่า น้ำตาไหล ระทมทุกข์ ผูกปม ทับถมใจ ให้เหว่หว้า อาลัย อยู่ในตน ถูกทอดทิ้ง ดิ่งลง ตรงความเศร้า มีเพียงเงา ครอบครอง สนองผล กับความเห

ออกพรรษาแล้วไร้ริ้วผิวแผ่วสายลมหนาวและหวามไหวไม่มีแม้ข่าวคราวเหมันต์มิก้าวเข้ามาเยือน ในความหงอยเหงาใต้ร่มเงาดายเดียวเปล่าเปลี่ยวเพื่อนขับกล่อมเพลงลมหนาวกับดาวเดือนยิ่งดูเหมือนหนาวนิ่งยิ่งเหงางม เหมัน