*การสื่อสารอาจจะงงๆหน่อยเพราะนี่เป็นกระทู้แรกเลยค่ะ*

*อาจจะยาวนิดนึง แต่นี่สรุปโดยรวบรัดให้แล้วนะคะ*
สวัสดีค่ะ
เรายังเป็นคนนึงที่ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้ เราเลยอยากจะมาบ่นให้ฟังค่ะ เพราะเราไม่ได้คุยกับเขามาเกือบ2ปีแล้ว
ขอแทนชื่อแฟนเก่าว่าเอสนะคะ
เรื่องก็มีอยู่ว่า..


เรากะเอสเนี่ยเคยคบกันเมื่อประมาณ3ปีที่แล้ว

--3ปีก่อน--
เราก็ไปโรงเรียนตามปกติแหละค่ะ แล้วจู่ๆวันนึงเราก็เจอเอสที่ป้ายรถเมล์ ความรู้สึกครั้งแรกที่เจอเอสมันเหมือนในนิยายเลย ทุกอย่างดูเคลื่อนไหวช้าไปหมด เอสเป็นผู้ชายที่สูง หน้าตาดี จมูกโด่งไม่ผอมไม่อ้วนมากเกินไป เรากับเอสเจอกันบ่อยขึ้นในที่เดิมเวลาเดิม ช่วงแรกๆเราก็ได้แต่มอง ช่วงนั้นเป็นช่วงที่บีทอคกำลังเฟื่องฟูค่ะ เราก็หาเพื่อนไปเพลินๆจนเราเจอแอคเค้าท์ของเอส เราเลยแอดไปแล้วก็ได้คุยกัน เจอก็มีทักทายบ้าง เรากับเอสอายุห่างกัน2ปี ตอนนั้นเราม.4เอสม.6เราเริ่มที่จะคุยกันบ่อยขึ้นเรื่อยๆจากวันเว้นวันเป็นทุกๆวัน จนอยู่ดีๆเราก็กลายเป็นที่ปรึกษาเรื่องเขาและแฟนเขาที่อยู่ม.5(ขอแทนแฟนเขาว่าเอน) ถ้าถามว่าเรารู้สึกยังไง มันก็นอยๆนะแต่ก็ไม่มีสิทธิอะไร จนเขาเลิกกัน เราก็ยังคุยกับเขาอยู่ปกติ จนวันงานลีลาศของม.5เอสกับเอนก็กลับมาคบกัน ตอนนั้นเราก็นอยๆเลยห่างจากเอสออกมา


แต่แล้วการกลับมาคบกันของเอสกับเอนก็ไปไม่รอดเท่าไหร่เลยทำให้เลิกกันอีกครั้ง เอสก็กลับมาคุยกับเราอีกรอบเราเริ่มอยู่ด้วยกันมากขึ้นเลิกเรียนก็ไปเดินเล่นห้างด้วยกัน จนก่อนจะสิ้นปี2557เอสก็บอกกับเราว่า
"เป็นแฟนกันนะ เป็นคนรักกันนะ เป็นคู่ชีวิตกันนะ เป็นคนสำคัญให้กันและกันนะ"
วินาทีที่อ่านข้อความนี้ใจเราเต้นแรงมาก เราตอบตกลงแบบหัวไม่ทันได้คำนวณอะไรเลย

หลังจากนั้นเขาก็ดูแลเราดีมากไปรับไปส่ง อยากกินอะไรก็พาไปกิน อะไปเที่ยวไหนก็พาไป เราบอกว่าอยากได้กล้องโพราลอยด์เขาก็ซื้อให้ตอนวันวาเลนไทน์ เราก็ถือโอกาสซื้อเสื้อคู่ให้เขาเลย ตอนที่เขาเรียนจบม.6เราก็ซื้อดอกกุหลายสีขาวที่มีความหมายว่านิรันดร์ไปให้เขาถึงโรงเรียน ช่สงปิดเทอมเขาก็พาเราไปเที่ยวดรีมเวิลด์ วัรเกิดเราเขาก็พาเราและครอบครัวเราไปกินข้าว และให้ของขวัญเราเป็นตุ๊กตาหมีเพราะเราชอบมาก และสร้อยคอ1เส้น

อย่างที่คิดแหละค่ะคุณผู้ชมทั้งหลาย รักแรกๆอะไรก็สวยงามหวานจนน้ำตาลเรียกพี่ไปหมด

เราทะเลาะกับเอสเพราะว่าเราไปคุยกับรุ่นพี่คนนึง แต่เราก็เลิกคุยไป เรา2คนทะเลาะกันบ่อยขึ้นทุกวันไม่ว่าเรื่องจะเล็กน้อยแค่ไหนก็กลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้

จนความรู้สึกมันเริ่มแปลกๆไป แต่ไม่ก็ได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เรายังคบกันต่อเหมือนเดิมแต่ความสนิทกันก็ลดน้อยลงไปตามกาลเวลา

จนวันนึงแม่ของเอน(แฟนเก่าเอส)มาฟอลโล่ไอจีเราและมาไลค์รูปของเรา เราเลยไปไลค์รูปเขากลับแล้วไม่รู้ว่าไลค์เยอะไปหรืออะไร แม่ของเอนก็มาโพสรูปตัวเงินตัวทองและแคปชั่นประมานว่าด่าถึงเรา

เราจะไปยอมได้ไงละอยู่ดีๆก็มาด่า เราเลยโพสออกแนวแซะๆว่ายังไม่ทันทำไรเลยก็โดนด่า แล้วเอนและเพื่อนของเอนก็มารุมโพสด่าเรา เราเลยทะเลาะกับเอนแล้วก็เหมือนจะต่างคนต่างเงียบกันไป

จนอีกวันนึงเราเลิกเรียนแล้วเพื่อนเราก็บอกให้ไปเครียกับอีกทีสิว่าจะเอายังไงจะจบยังไง เราก็ไปคุย คุยไปคุยมาจนเหมือนกับว่าเอนเผลอเปิดแชทที่คุยกะเอส มีการคอลหากันไปเมื่อคืนนี้ และพูดออกมาว่าคุยกันมานานแล้ว

ณ เวลานั้นหรอ ในหัวสมองมีแต่คำว่า"นี่กูโดนหลอกมาตลอดเลยหรอ?"  "กูโง่มากพอรึยัง?"  "ทำไมถึงทำกับกูแบบนี้"

วันนั้นเป็นวันเกิดเพื่อนเราพอดี ก่อนที่จะไปกินเลี้ยงวันเกิดกันตอนเย็น เราโทรไปถามเอสว่าตกลงมันยังไงที่คุยกับเอน เอสก็บอกว่าแค่โทรไปเครียเฉยๆ

เราทนที่จะต้องโดนหลอกอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว เราเลยขอเลิกกับเอส เอสก็ถามเราว่าทำไมถึงต้องเลิก เราไม่อยากจะพูดความจริงที่ว่าเขากลับไปคุยกับแฟนเก่าเรารับไม่ได้ทั้งๆที่เขาเคยพูดกับเราว่า เขาเกลียดเอนแล้ว เขาไม่มีมีทางกลับไปยุ่งกับเอนอีก แต่เขายังกลับไปคุยกันอยู่โดนที่เราไม่รู้ เราจึงตัดสินใจที่จะบอกไปว่าเราจะไปคบกับรุ่นพี่ที่เราเคยคุยด้วยเมื่อตอนนั้น เขากลับดูไม่อยากรั้งเราไว้เลย เขาปล่อยเรา เขาไม่สนใจ เอสเลือกที่จะบล็อกไลน์ เฟส ไอจี เฟสของเพื่อนในกลุ่มเราบางคทุกทางที่สามารถติดต่อได้ เราเลือกที่จะกลับไปง้อเพราะตอนนั้นเราพูดไปด้วยความโมโหไม่มีสติอะไรทั้งนั้น เราโทรไปก็ไม่รับ เราติดต่อคนในบ้าน คนในบ้านก็บอกว่าเอสไม่อยู่บ้าน เราติดต่อเพื่อนเอสทุกคนที่สามารถติดต่อได้แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาไปไหน เราเลยเลือกที่จะพอแล้ว เราเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป แต่จนทุกวันนี้ก็ยังไม่มีการตอบรับอะไรจะเอสเลย เราทำได้แค่เอาแอคเค้าท์เฟสบุคอันเก่าไปส่องเฟสเอส สร้างไอจีใหม่เพื่อนดูว่าเขาทำอะไรอยู่บ้าง

จนวันนึงเราได้เห็นว่าเอากับเอนก็กลับมาคบกันอีกครั้ง

แต่มันก็เหมือนไปได้ไม่สวยอีกเล่นเคย

จากที่เราจะต้องเข้าไปปลอบเขา ตอนนี้เขาไม่เหลือใครแล้ว เราอยากที่จะเข้าไปทำหน้าที่นั้นอีกสักครั้ง

เราเลือกที่จะคอยดูเขาอยู่ห่างๆ วันเกิดเขาหรือวันสำคัญๆต่างๆก็ทำได้แค่ทักแชทไปบอกในเฟสบุคที่เขาไม่ได้เล่นมานานแล้ว หรือพูดกับตุ๊กตาที่เขาให้เรามา

เราทำได้แค่นี้จริงๆ..

จนตอนนี้2560แล้วกำลังจะ2561เรายังไม่เคยคิดที่จะลืมเรื่องราวดีๆทั้งหมดของเราเลย

"จะผ่านไปอีกปีแล้วนะพี่
ดูแลสุขภาพด้วย
...คิดถึงพี่นะ"




เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงทั้งหมด ความเจ็บปวดที่เขาบอกว่าเขาไม่เคยเชื่อใจเราเลยตลอดเวลาที่เราคบกันยังคงฝังใจอยู่จนทุกวันนั้น


ขอบคุณสำหรับ2ปีกว่าๆที่เรามีให้กันนะ


มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าเราคือใคร ขอบคุณเพื่อนๆที่ทำให้เราก้าวผ่านวันที่แสนเจ็บปวดมาได้




ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
ติชมได้แต่อย่าแรง
❤