ผมเห็นแก่ตัวมากไหมครับ ผมต้องทำยังงัยครับ

เนื่องจากผมมีแฟนเเล้วคบกันมาประมาณ 3-4 ปี เเต่เราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน แฟนกับผมอายุห่างกันประมาณเกือบ 20 ปี พักหลังเราห่างกันบ่อย เพราะผมกับเเฟนต่างอาศัยอยู่กับครอบครัว ทำงานก็คนล่ะเวลา อาทิตนึงเจอกันเเค่วันล่ัะครั้ง ไปกินข้าว-ดูหนัง  เขาไม่เคยที่จะพาไปเเนะนำกับทางครอบครัวเขาเรย เเต่เขาคอยช่วยเหลือผมทางด้านการเงินมาโดยตลอดตอนสมัยผมเรียน ซึงตอนนี้ผมทำงานเเล้ว เขาก็เริ่มที่จะลดจ่ายใช้จ่ายสำหรับผมไปเนื่องจากเขาต้องมีภาระหนี้ที่ต้องจ่าย เเต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะผมก็สามารถทำงานหาเงินดูเเลตัวเองได้ ทั้งๆที่ตลอดระยะที่เขาช่วยเหลือผม เขาก็ยังมีเด็กๆเล็กๆน้อยๆ ที่ผมพอจะทราบอีกเล็กน้อย เพราะผมคิดว่ามันอาจจะเป็นความสุขของเขา จนกระทั่งวันหนึ่งผมรู้จักกับ ผช คนนึง ซึงเขามาชอบผม เขาเป็นคนดีมาก คอยดูแลเทคแคร์ทุกอย่าง คอยเป็นที่ปรึกษา ทั้งๆที่เราอายุเท่ากัน ยิ่งเราคุยกัน เขาเริ่มที่จะจิงจังกับผมมากขึ้น เขาเริ่มพาผมไปรู้จักกับครอบครัวของเขา เเละผมก็พามาเเนะนำกับทางบ้านผมบ้าง เขาไม่ทราบว่าผมมีเเฟน เขาต้องการที่จะขอคบกับผมครับ ซึ่งผมก็รู้สึกดีกับเขามากครับเเต่ผมก็ละอายใจทุกครั้งที่คุยกับเขาหรือเวลาเจอกัน เขาบอกกับผมว่าเขาไม่อยากเริ่มต้นใหม่อีก เขาอยากใช้ชีวิตคู่เเละอยากมีครอบครัว ล่าสุดเราได้มีโอกาสได้ไปทำบุญด้วยกันครับเเละเขาก็ขอให้ผมเป็นคนที่ใช่สำหรับเขาครับ ผมมีความสุขนะครับที่ได้อยู่กับเขาเเต่ผมก้ละอายใจครับ ที่ผมโกหกเขา ผมพยายามที่จะหาโอกาสบอกเขาเรื่องเเฟน เเต่ผมก็กลัวจะเสียเขาไปครับ เเต่ถ้าเเฟนผมรู้เรื่อง ก็คงจะไม่โอเคเเน่นอน เเละผมก็ต้องใช้ชีวิตที่ีต้องเจอกับเเฟนอาทิตย์ล่ะครั้งต่อไป หรือผมเลือกที่จะบอกเขาว่าเรามีเเฟนอยู่เเล้วดีครับ ผมผิดเองตั้งเเต่เเรกครับที่ทำเเบบนี้ เเต่บางทีคนเราก็อยากมีคู่ชีวิตที่อยู้เคียงข้างเราตอนเราไม่มีใคร ตอนเราลำบาก ตอนเรามีความสุข ผมควรทำอย่างไรดีครับ