ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ คือ มีเพื่อนอยู่คนหนึ่งคบกันตั้งแต่อยู่โรงเรียนศูนย์ จนตอนนี้ก็มัธยมต้น(เหลืออีกเทอมกว่าๆก็จะจบ)แล้ว คบกันมาตั้ง10กว่าปีได้ แต่เพื่อนคนนี้เธอเป็นเด็กที่มีปัญหาก็ไม่เชิง อยู่โรงเรียนศูนย์เท่าที่จำได้ไม่เคยทะเลาะกันเลยค่ะ แต่พออยู่อนุบาลเธอเริ่มไม่ยอมมาโรงเรียน จนแม่เธอขอร้องให้เราเป็นเพื่อนเล่นเธอตลอด ในช่วงอนุบาลก็ไม่มีอะไรมากเหมือนกันค่ะ จนเริ่มขึ้นประถมต้นเธอเริ่มโกรธเราบ่อยมากเลยค่ะ ตอนนั้นเรายังเด็กเลยไม่คิดอะไรและมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร พอเธอโกรธเราก็ง้อเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆบางครั้งเราผิดจริงๆเราก็ง้อ เราก็ขอโทษ แต่บางที่เราก็ไม่ได้ผิดอะไรเราก็ง้อ ก็ขอโทษตามปกติเพราะเราคิดว่าเธอคือเพื่อนสนิท เพื่อนคนเดียวที่อยู่ข้างเรา แต่พอเริ่มขึ้นประถมปลายมันเริ่มจะเยอะอ่ะ เธอคอยหาเรื่องเราตลอดหาเรื่องทะเลาะ หาเรื่องว่าเรื่องด่าเราตลอด แต่ก็ยังว่าอ่ะ เราเห็นเธอเป็นเพื่อนมาตลอดเพราะคบกันนานมากก แต่มีอยู่วันหนึ่ง(ตอนนั้นอยู่ป.5)มีรุ่นพี่คนหนึ่งเข้ามาใหม่ ซึ่งพี่เขาก็ไม่ได้หน้าตาดีอะไรเลย แต่เพื่อนร่วมห้องเราเขาเป็นแฟนกับรุ่นพี่คนนั้นหลังจากพี่เขาเข้ามาได้ไม่นาน พอ8เดือนผ่านมา เพื่อนร่วมห้องเราได้เลิกกับรุ่นพี่คนนั้น เราก็ไม่ได้สนใจอะไร เรายอมรับนะตอนนั้น ตอนที่พี่เขาเป็นแฟนกับเพื่อนร่วมห้องเรา เราคุยกับพี่เขาแบบพี่น้องไม่ได้มีอะไรเลย เพราะตอนนั้นเรายังเ็กเราไม่รู้อะไร จนมาตอนที่เขาสองคนเลิกกันได้หลายๆเดือนเรามารู้อีกทีว่าเธอชอบพี่คนนั้นแต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เราก็คุยกับพี่เขาตามเคยแบบไม่ได้คิดอะไร จนพอมาป.6 เธอมาบอกเราที่บ้านว่า เธอเป็นแฟนกับพี่คนนั้นแล้ว เราก็ตกใจ และเธอบอกให้เราโทรไปบอกเพื่อนที่เป็นแฟนเก่าพี่เขา(ที่เป็นเพื่อนเพื่อนร่วมห้องเรา)แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเราคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ แต่เธอก็ยังมีนิสัยเดิมคือโกรธเราเรื่องไร้สาระมาก พอขึ้นมัธยมต้นเธอเริ่มคบเพื่อนใหม่ หาเพื่อนใหม่ ทิ้งเราตอนนั้นเราคิดว่าคงหวงเพื่อน เราเลยไม่คิดอะไร เราเริ่มมีปัญหากับเธอบ่อยขึ้น ทุกวันเราต้องได้โกรธทั้งๆที่เรื่องที่โกรธโคตรไม่สาระ เช่น เราได้นั่งเก้าอี้ที่เธอจองไว้ ,เราลืมไปเอาน้ำมาให้เธอดื่ม ตอนนั้นเราเป็นขี้ข้าของเธอเลยก็ว่าได้ เราอดทน เพราะเห็นเป็นเพื่อน เธอชอบชวนเราไปเที่ยวที่ไกลๆ(สำหรับเรา)ถ้าเราไม่ไป เธอก็โกรธเรา เราก็เลยต้องไป จนแม่เราต่อว่าตลอด พอขึ้นม.2มันเริ่มหนักขึ้นไปอีกอ่ะ เธอหาเรื่องเราจนเราเกือบทนไม่ไหวอ่ะ จนมีอยู่วันหนึ่ง อยู่ดีๆเธอก็โกรธไม่พูดอะไรกับเราเลย เราก็เริ่มกังวลว่าจะมีใครใส่ร้ายเราหรือเปล่า พอตอนบ่าย(เวลาว่างน่ะ ไม่มีเรียน)เราจำได้ว่าวันน้นมันเป็นวันพฤหัสบดี เรานั่งบนศาลากับเพื่อน เธอให้เพื่อนผู้ชายมาเรียกเราให้ไปอะไรบนห้อง เราก็ขึ้นไปกับเพื่อนบนศาลา พอขึ้นไปปุ๊ป โต๊ะหนังสือเรากระจายเลย หนังสือถูกโยนทิ้งไปทั่วห้องแล้วเอากระดาษเขียนข้อความประมาณว่า พี่ที่เป็นแฟนเธอเขียนจดหมายรักให้ เราโกรธมาก และเราก็รู้ด้วยว่าไม่ใช่ตัวหนังสือของพี่เขา แต่เป็นตัวหนังสือของพี่อีกคนที่ตัวหนังสือเหมือนกัน เธอให้เพื่อนใหม่เธอมาเรียกเราไปคุย ทำเหมือนจับได้ว่าแฟนมีชู้อ่ะ เราก็ลงไปหานะที่ห้องสมุด(ดีนะที่ไม่มีครู และคนเยอะ)เราทะเลาะกับเธอเลยแหละ แต่ก็ไม่มีใครช่วยเราบ้างเลยไม่มีใครพูดอะไรเลย เพื่อนใหม่ของเธอส่งสายตาให้เราแบบเยาะเย้ย สมน้ำหน้ามาก จนอยากตบ เราก็พอมีสติเลยยั้งปากไม่พูดได้บ้าง(เราเป็นคนปากไว)เราโกรธจนอยากฆ่าคนได้ ตอนนั้นในใจเราแช่งให้'เธอตายๆไปซะ'เราเลยเดินออกมาร้องไห้ในโรงอาหารมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งอ่ะคอยปลอบเรา เรายังจำที่เธอบอกตลอดได้นะว่าเรา'เป็นเพื่อสนิท'เธอ เธอบอกเราแบบนั้นเสมอ แต่เราไม่เจ็บอะไรเท่าเธอไปบอกคนอื่นว่า'เราไปเป็นชู้แฟนเธอ ในเฟสส่งสติกเกอร์รูปหัวใจให้กัน'เราไม่เคยทำแบบนั้นเลย เราเสียใจมากพอปิดเทอม1เราเลยไม่ไปไหนกับเธอเลย เธอชวนไปเที่ยวไหนเราก็หาข้ออ้างตลอด จนเธอโกรธเรามาก เธอให้เพื่อนใหม่เธอสมัครเฟสใหม่มาด่าเรา นัดตบเรา แต่เป็นชื่ออื่นบอกว่าเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนอื่นตอนนั้นเรากลัวมาก แต่ก็ปลอบใจตัวเองให้ไม่โกรธเธอเพราะเรารู้เเล้วเธอเป็นคนทำขึ้น เพราะเธอมักจะทำแบบนี้กับคนอื่นเสมอ จนคนอื่นเกลียดเธอมากๆๆ(เหมือนเรา) เราไม่รู้จะทำยังไงเลยทักเฟสญาติเราไปถามว่า ทำไงดี มีคนถามตบ รู้จักพี่คนนั้นไหม รู้ไหมญาติเราตอบว่าไง ตอบว่า'พี่ไม่ช่วยอ่ะ เธอไม่ไปเที่ยวกับพวกพี่เอง พี่ไม่ช่วย'เราอึ้งและโกรธมาก(ญาติเราชอบไปเที่ยวกับเธอ จนสนิทกัน)เราเอาเรื่องนี้ไปพูดกับครอบครัวเรา ครอบครัวเราบอกว่า'เธอเป็นเด็กปัญญาอ่อน ไม่ต้องไปสนใจเลย'เราเลยไปอยู่บ้านยายสักพักก็เปิดเทอม เราก็มาเรียนปกติ แรกๆเรากับเธฮไม่พูดด้วยกันลย จนนานไปเธอก็ทาชวนเราไปเที่ยวเราก็บอกไม่ไป ติดธุระ ตลอดจนเธอคงเหนื่อยที่จะชวน เลยปล่อยเราไป เรากับเธอก็ห่างกันเลยๆ จนไม่สนิทไม่พูดคุยกัน ถ้าไม่จำเป็น เพราะเราจำขึ้นใจว่า'เธอเคยทำอะไรกับเราบ้าง' เราคุยกับแม่ว่า เราออกมาไกลมากจากเมื่อก่อน แม่บอกว่าเราเก่ง เราเลยไปอยู่กับกลุ่มใหม่ กลุ่มที่เขาเห็นค่าของเรา แต่เราไม่ได้ให้ใจเต็ม100เปอร์เซ็นต์ จากนั้นเราก็อถีบตัวเองให้สูงขึ้นเรียนให้เก่งขึ้นอีกนิด จากนั้นจนถึงตอนนี้เธอก็ไปหาเรื่องคนอื่นต่อ จนถึงวันก่อนกลุ่มเรามีเรื่องกับกลุ่มเธอเพราะเธอว่ากลุ่มเราว่า'คบแต่คนเก่ง'(กลุ่มเรามีแต่คนที่สอบได้คะแนนต้นๆของห้อง)เรายอมรับเลย เพราะไม่มีใครอยากคบกับคนโง่หรอก เราอยากฉลาดขึ้นเราต้องขวนขวายสิ ให้คนเก่งสอนเรา เธอว่ากลุ่มเรา คอยแดะกลุ่มเราตลอด กลุ่มเราก็แดะกลับ จนมีเรื่องกันเกือบจะตบกันแล้ว เพราะเพื่อนในกลุ่มเราเป็นคนใจร้อน กำลังเยอะ เรากับเพื่อนในกลุ่ม1คน คิดตลอดนะว่า'การใช้กำลังตบตีคนอื่นเหมือนคนไม่มีการศึกษา'เราเลยห้ามไม่ให้ตีกัน เราไม่เคยบอกว่า'เราเป็นคนดี เราเป็นคนที่ไว้ใจได้'เราไม่เคยบอก เราเสียหาย โดนคนอื่นแอบด่า แอบนินทาเพราะเธอมาตลอดจนไม่มีอะไรอะไรจะให้เสียแล้ว พ่อแม่คนอื่นก็ใช่ว่าจะชอบเธอ ห้ามคบเธอด้วยซ้ำ เธอเปลี่ยนนิสัยตั้งแต่มีแฟน เธอมีอะไรกับแฟนเธอก็มาบอกเพื่อนในห้องเกือบทุกคน มันใช่หรอ? เรื่องที่ควรบอก เธอใส่ร้ายเราให้พ่อแม่ญาติพี่น้องเธอเกลียดเรา เราเป็นคนไม่ชอบเที่ยวกับคนอื่น เราไม่ชอบออกไปไหน เราเป็นคนขี้อายแต่เราชอบการนำเสนอผลงาน แต่เธอไม่ชอบอะไรเลยเธฮไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย เราเบื่อมากตอนนี้ เธอบอกเธอตัดกลุ่มเราไม่ใช่เพื่อนอีก เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
*ป.ล.ขอโทษที่พิมพ์เยอะนะคะ ช่วยบอกหน่อยนะคะว่าจะทำยังไงกับเพื่อนแบบนี้ดีและควรทำหน้ายังไงเวลาเจอหน้าดีค่ะ ขอบคุณที่รับฟังค่ะ
ทำยังไงดี เพื่อนที่คบนิสัยไม่ดีเลย
*ป.ล.ขอโทษที่พิมพ์เยอะนะคะ ช่วยบอกหน่อยนะคะว่าจะทำยังไงกับเพื่อนแบบนี้ดีและควรทำหน้ายังไงเวลาเจอหน้าดีค่ะ ขอบคุณที่รับฟังค่ะ