เคยมั้ยที่ต้องรับรู้ความรู้สึกทุกคน แต่ไม่มีใครสนใจความรู้สึกคุณเลย

เราขอแทนตัวเองว่า K เรื่องมันเกิดขึ้นมาหลายปีแล้วแหละ บ้านเรามีปัญหา ครอบครัวเราแตกแยก พ่อมีภรรยาใหม่ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทแม่แหละเป็นคนที่ฉันนับถือ พี่ชายเราโดนไล่ออกจากบ้าน ส่วนแม่เราก็ป่วยจนต้องไปรักษาตัวที่บ้านญาติโดยไม่รู้เรื่องเลยว่าตอนนั้ครอบครัวเราแตกแยกกันหมดแล้ว เหลือแค่ฉันคนเดียวที่รับรู้เรื่องราวทุกอย่างตอนนั้นชีวิตฉันวุ่นไปหมดฉันเกิบฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ แต่โชคดีที่มีเพื่อนคนหนึ่งเตือนสติเราไว้ ให้เราคิดถึงแม่ที่ป่วยอยู่ เราเลยคิดได้ วันนึ่งเราทนไม่ไหวเราตัดสินใจหนีออกจากบ้านไปอยู่บ้านเพื่อน พอครูรู้เรื่องเกิดสงสารเลยให้เราไปอยู่บ้านพักครูแทน แม่เรารู้ว่าเราออกจากบ้านแต่ไม่เคยถามเหตุผลเราสักคำ เราเคยถามแม่นะว่าไม่สงสัยหรอว่าทำไมเราถึงหนีออกจากบ้าน แม่เราตอบว่าไงรู้มั้ย แม่เราบอกว่าแม่รู้จักลูกดี ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆเราคงไม่ทำ หลังจากนั้นเรารับจ้างทำการบ้านทำงานแทนเพื่อนเพื่อมีค่าขนมใช้ไปวันๆ แหละได้เงินจากพี่ชายบ้าง ทำให้เรียนจบมัธยมมาได้ ฉันเคยคิดนะว่าช่วงเวลานั้นคงเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตแล้ว ฉันโดนชาวบ้านนินทาว่าพาผู้ชายเข้าบ้านพักไม่ซ้ำหน้า ซ้อนท้ายคนนูนทีคนนี้ที โดนมองด้วยสายตาที่ไม่ต่างกับคำว่าเด็กใจแตก ครูเองพอชาวบ้านพูดเข้าก็มองฉันด้วยอัคติถึงขนาดมีคนโทรไปบอกแม่ฉันที่กำลังป่วยอยู่ แต่แม่กลับเชื่อใจฉันมากกว่าคำพูดคนอื่น สำหรับฉันความเชื่อใจนั้นเหมือนกับสิ่งที่เตือนใจฉันมาตลอดว่าห้ามทำให้แม่ผิดหวัง ฉันเลือกที่จะไม่สนใจสายตาของใครว่าจะมองฉันกับผู้ชายพวกนั้นยังไงเพราะผู้ชายที่พวกหมายถึงคือคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนของฉัน พวกเค้าคอยช่วยเหลือตลอดเวลาที่ลำบาก ค่อยไปรับไปส่งคอยถามว่าฉันมีอะไรกินหรือเปล่าบุญคุณพวกนั้นคือสิ่งที่ฉันคิดถึงมากกว่าคำนินทา

ช่วงเวลามัธยมที่ยากลำบากของฉันผ่านไป ฉันไม่ได้เข้ามหาลัยอย่างคนอื่นเป็นอย่างหนึ่งในชีวิตที่ฉันเสียดายมากที่สุด แต่ในความเลวร้ายก็ยังมีความโชคดี แม่ฉันดีขึ้นท่านกลับมาอยู่กับฉันกับพี่ได้ เราอยู่กันแค่สามคนโดยแม่คิดว่าฉันกับพี่คงมีปัญหากับพ่อจึ่งไม่ยอมกลับไปอยู่บ้านแม่ก็เลือกที่จะอยู่กับเรา แต่ก็ยังโทรคุยกับพ่อทุกวัน จนอยู่มาวันหนึ่งพี่ฉันบอกแม่ว่า"คือนี้ไปนอนบ้านกัน"ฉันได้แต่อึ่งถ้าแม่ไปแล้วรู้ความจริงละ ถ้าแม่เจอผู้หญิงคนนั้นละ ฉันกลัวฉันปล่อยให้แม่ไปกับพี่แค่สองคน ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งรอ เวลาผ่านไปแม่กับพี่ฉันกลับมา ฉันไม่เห็นน้ำตาแม่สักหยด ฉันเห็นแต่รอยยิ้มแล้วพูดว่า "เราอยู่กัน 3 คนก็ได้นิ"แค่มีฉันกับพี่ก็พอแล้ว .......

เดี๋ยวมาต่อนะ