เดินออกมาจากคนที่เขาไม่ได้ชอบเราจะผิดไหม????

เราชอบรุ่นพี่คนนึงเรียนคณะเดียวกับเรา พึ่งรู้จักกันไม่ถึงปี ตอนแรกเพื่อนๆเราแค่จิ้นเรากับพี่เขา เราก็ไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาเลย แต่พอผ่านไปซักพักด้วยความที่พี่เขาเป็นคนดี พี่เขาสอนเราเรื่องเรียน พี่เขาดูเอาใจใส่ เราจึงเริ่มรู้สึกดีกับพี่เขา พอปิดเทอมเราก็ถามพี่เขาว่าพี่เขารู้สึกดีกับเราบ้างไหม เพราะถ้าพี่เขาไม่รู้สึกเราจะได้หยุดความรู้สึกของตัวเองได้ จะได้ไม่ต้องรู้สึกไปมากกว่านี้แล้ว แต่พี่เขากลับไม่ตอบคำถามเรา กลับบอกแค่ว่าจะตอบเราในวันที่เราเรียนจบ ซึ่งมันทำให้เรามีความหวัง ทำให้เรามีกำลังใจที่จะรีบเรียนให้จบ หลังจากนั้นในทุกๆวัน เราก็ยิ่งรู้สึกดีกับการกระทำของพี่เขามากขึ้นไปอีก จากรู้สึกดีก็กลายเป็นชอบ จากชอบก็กลายเป็นรัก เวลาใครถามเราก็ตอบไม่ถูกว่าเราอยู่ในฐานะอะไร คนคุย พี่น้อง หรือใคร เราเริ่มอึดอัดจึงถามพี่เขาไปอีกครั้ง เราคิดว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะถาม เราถามเขาด้วยคำถามเดิมว่าพี่รู้สึกดีบ้างมั้ย หนูมีความสุขมากนะ แต่มันอึดอัด อยากให้พี่ชัดเจน เขาตอบเราว่าเขารู้สึกดี อยู่แบบนี้มันก็มีความสุขดี แต่สุดท้ายแล้วเขาคิดกับเราแค่พี่น้อง ซึ่งมันเหมือนโลกทั้งใบของเราพัง เราย้อนกลับไปถึงวันที่เราถามความรู้สึกเขาครั้งแรก เราได้แต่ถามว่าทำไมถึงไม่ตอบเราตั้งแต่วันนั้น ให้เรารอทำไม ถ้าไม่รู้สึกทำไมถึงไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้น จะเดินกลับห้องเราก็แทบจะไม่มีแรง เหมือนมันชาไปหมด ในหัวเราตอนนั้นมันว่างเปล่ามาก เรากับเขาก็ได้คุยกันได้พูดความรู้สึกออกไป เขาอยากให้เรากลับไปเป็นแบบเดิม อยู่แบบเดิม ทำอะไรๆแบบเดิม เป็นตัวของเราเองแบบที่เคยเป็น แต่เราก็ถามว่ากลับไปแบบเดิมแล้วไง พี่ก็รู้ใช่มั้ยว่าหนูมีแต่รักมากขึ้น ความรู้สึกมันมีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีคำว่าลดลง เรารักเขามากขึ้นทั้งๆที่ก็รู้สถานะของตัวเองดีว่า เขาคิดกับเราแค่พี่น้อง แต่เราก็บอกเขาว่าเราต้องทำไงต่อ ต้องเดินยังไงต่อ เราไม่อยากเสียเขาไปแต่เราอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ไหวจริงๆ เราทำไม่ได้ ทำไมต้องเป็นพี่ ทำไมต้องเป็นหนู ที่เจอเรื่องแบบนี้ พอวันต่อมาเราเจอหน้าเขาไม่คุยไม่ยิ้ม แค่เราเห็นหน้าพี่เขาน้ำตาเรามันก็จะไหล ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากคุยกับพี่เขา แต่เราไม่มีอะไรจะพูดกับเขาแล้วจริงๆ เราไม่รู้สึกว่าอยากยิ้มให้เขา จนแยกกันเขาทักมาถามว่าทำอะไร เราได้แต่ตอบอีโมติคอนหน้ายิ้มไป คือตอนนั้นเราปวดใจมาก เขาก็ถามเราว่าเป็นไร เราก็ตอบไปตรงๆว่าไม่รู้จะตอบเขาว่าอะไรไป พี่เขาก็ถามเราว่ายังไม่หายอีกหรอ เราก็บอกว่ามันไม่ใช่แค่คืนเดียวที่จะหาย พี่เขาบอกว่าเราไม่ยิ้มให้เขาไม่เป็นไรแต่ขอแค่คุยกับเขาบ้างอย่านิ่งใส่เขา เอาจริงๆมั้ยว่าหนูโคตรเจ็บเลยพี่ เราถามเขานะว่าเหนื่อยมั้ยที่เป็นแบบนี้เขาก็บอกเหนื่อย หมดแรงเหมือนเขาขาดๆอะไรไป เราไม่เข้าใจพี่เขาเลย แต่เราไม่อยากให้พี่เขาเครียด จนสุดท้ายเราก็กลับไปทำตัวปกติแบบเดิมกับพี่เขา หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้นเราตัวติดกันมาก จะไปเรียนจะทำอะไรจะกินข้าวจะอ่านหนังสือเราก็ต้องมีพี่เขาอยู่ข้างๆ จนเพื่อนๆพี่ๆคนอื่นๆก็งงกับความสัมพันธ์ของเรา จนบางคนเข้าใจผิดว่าเราเป็นแฟนกัน พี่เขาดูห่วง ดูเอาใจใส่ จนเรารู้สึกว่าถ้าวันนึงเราไม่มีเขาอยู่ตรงนี้เราจะอยู่ยังไง จะกินข้าวกับใคร เราเหมือนติดเขาไปแล้ว เรารักพี่เขามาก รักทั้งๆที่รู้ว่าเขาคิดกับเราแค่พี่น้อง เพื่อนๆของพี่เขาก็บอกเรานะว่าให้ดูที่การกระทำของพี่เขา เพื่อนพี่เขาก็บอกว่าเขาชอบเราเหมือนกัน แต่เราเหนื่อยแล้ว เราไม่อยากคาดหวังอะไรอีกแล้ว เราอยากอยู่กับตัวเองให้ได้โดยที่ไม่มีพี่เขามาคอยอยู่ข้างๆเรา เราอยากเลิกรู้สึกแล้ว มันจะดูว่าเรางี่เง่าเกินไปรึเปล่า เราจะผิดไหมถ้าเราไม่คุยกับพี่เขาอีก เราไม่อยากทรมานตัวเองอีกต่อไปแล้ว เรายอมรับว่ามันมีความสุขมากตลอดเวลาที่อยู่กับพี่เขา แต่เราไม่แน่ใจว่ามันคือความสุขจริงๆรึเปล่า