วันๆเราแทบไม่พูดเลย ถ้าไม่มีคนพูดกับเราก่อน เวลาไปเรียนในห้องเรียนก็รู้สึกว่า ทำไมต้องมานั่งกับเรา ทำไมต้องมาพูดคุยแบบอยากจะเป็นเพื่อน อยากนั่งคนเดียวอะ อยากเอากระเป๋าวางเก้าอี้ข้างๆ วางตักมันนั่งไม่สบาย

คนในครอบครัวก็ชอบถามนู้นถามนี่ ก็รู้สึกว่าทำไมต้องถามอะ ไม่อยากบอกอยากตอบอะไรทั้งสิ้น เวลาอยู่บ้านก็ชอบอยู่ในห้องคนเดียว รู้สึกไม่เป็นส่วนตัว

เวลาคนทักไลน์มา ก็ขี้เกียจเข้าไปอ่านเข้าไปตอบ คือวันๆรู้สึกไม่อยากพูดอะไร เวลาคนอื่นถามไรมา ก็ไม่อยากถามกลับ ก็ไม่อยากรู้อะ

เวลาได้ยินคนอื่นนินทาคนอื่น ก็รู้สึกว่า มันใช่ธุระอะไรของพวกเธอ ทำไมต้องชอบเผือกเรื่องชาวบ้าน เราแทบจะไม่นินทาใครเลย เพื่อนนินทาคนอื่นให้ฟัง แล้วมันเรื่องอะไรของมุง

เวลาไปไหนก็ชอบไปคนเดียว ไปกับคนอื่นละชักช้า (ยกเว้นคนที่เราสนิทมากด้วยจริงๆ)

ไม่รู้สึกอยากรวยอยากมีเงินเดือนสูงๆ แค่รู้สึก ไม่อดตายก็พอละ ไม่รู้สึกอยากดิ้นรนหรือเอาชนะคนอื่น ไม่อยากไปเที่ยวไปไหน ขี้เกียจ รู้สึกเฉยๆ ไม่สนใจเรื่องคนอื่น ไม่โกรธ ไม่เกลียดใคร ไม่ความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น ไม่หมั่นไส้ใครถึงจะทำตัวน่าหมั่นไส้ก็รู้สึกเฉยๆ โดนด่าก็เฉยๆ เป็นคนที่ไม่รู้สึกอะไรเลย

แปลกมั้ยคะ งงกับตัวเอง