เหตุการณ์แรก...เกิดเมื่อปลายเทอม ม.3
วันหนึ่ง รร เรามีการจัดติวเตอร์มาติวให้กับนักเรียน ม.3 ทุกห้อง วันนั้นเรารู้สึกไม่ค่อยจะสบาย เรามวนท้องแล้วพอพี่เขาเริ่มติวเราก็เริ่มมึนหัวแล้วสักพักเราก็ฟลุบหลับบนโต้ะ(โต้ะเราคือโต้ะที่อยู่หน้าสุดเลยละ) พอเราฟืนขึ้นมาฟังพี่เขาติวเพราะกลัวโดนว่าว่ามานั่งหลับสักพักเราก็อาการเริ่มหนักขึ้น เพื่อนเราก็เลยบอกให้ลองไปเข้าห้องน้ำดู เราก็เลยขออนุญาติพี่เขาไปห้องน้ำคนเดียว ระหว่างทางที่เดินเราก็อ้วกออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวเลย ตอนอ้วกเสร็จก็รู้สึกโล่งดีแล้วเราก็คิดว่าคงดีขึ้นแล้ว เราเลยไปติวต่อ แต่พอผ่านไปสักพักก็เริ่มมีอาการเหมือนเดิมแต่ไม่หนักเท่สไหร่เราเลยติวต่อไปเรื่อยๆจนพักเที่ยง ตอนพักเราก็ไม่ค่อยจะกินอะไร พอเข้าติวตอนบ่าย อาการเริ่มกลับมาหนักเหมือนเดิม นั่งไปๆเราก็รู้สึกจะอ้วกแล้วเลยรีบวิ่งออกจากที่ติวซึ้งเป็นหอประชุมแบบมีทางออกกลางและเยอะ.เรารีบวิ่งออกไปได้ไม่เกินประตูสุกเท่าไหร่ อ้วกก็พุ่งออกมาแบบไม่เกรงใจคนทั้งหอประชุมเลย แล้วคุณคิดว่าถ้าเพื่อนที่คุณคิดว่าสนิทด้วยที่สุดเขาเห็นคุณจะทำไง? เพื่อนคุณอาจเข้ามาช่วยคุณใช่มั้ย? แต่สำหรับเหตุการ์ณของเราเพื่อนไม่มาสนใจเราเลยแต่คนที่มาช่วยคือเพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกับเราแต่เราคิดว่าไม่ค่อยสนิท สรุปแล้วเราก็ไปหาหมอหมอบอกว่าเราอาหารเป็นพิษ เราก็เลยกลับบ้าน ตอนกลับเราก็เล่าเหตุการ์ณทั้งหมดให้พ่อกับแม่เราฟัง แล้วแม่เราก็พูดว่า เห็นมั้ยว่าเพื่อนที่รักเราจริงมันไม่มีหรอกถ้ามีก็คงเข้ามาช่วยเราแล้ว แล้วพออีกวันหนึ่งเรามาถามเพื่อนว่าทำไมไม่เข้าไปช่วยเรา มันก็บอกเราว่าก็มีคนไปช่วยแล้วอะ ซึ่งเพื่อนที่มาช่วยเราอะตัวเล็กกว่าเรามากประกอบกับเราตัวใหญ่มากเฟมือนกัน เราเลยไม่รู้จะพูดยังไงเลย
เหตุการณ์ที่สอง...เกิดขึ้นตอน ม.5
วันหนึ่งเรามีงานกลุ่มออกไปทำ พอทำเสร็จเราก็เลยพาเพื่อนไปส่งแบบซ้อนสามไป ไปส่งคนแรกเรียบร้อยก็กลับมาส่งอีกคนแล้วเราก็ฟลับในรถล้ม เรากระดูกแตก เพื่อนมีแผลถลอกนิดหน่อย พอเราหยุด รร ได้ประมาณอาทิตย์หนึ่ง เราก็ไป รร นะ แต่ยังเดินขึ้นตึกหรือเดินไกลๆไปเรียนไม่ได้ ก็เลยนั่งอยู่ห้องพักครูรอเพื่อนเอางานมาให้ เหมือนเหตุการ์ณซ้ำๆอะคือเพื่อนที่เราไม่ได้สนิทด้วยเป็นคนเอางานมาให้ดูแลเราเวลาว่างก็มาอยู่กับเรา แต่อีคนที่เราคิดว่าสนิทด้วยอะไม่เคยมาเลย
สรุปทั้งสองเหตุการ์ณเราก็พยายามหาเหตผลของเพื่อนเราว่าทำไมถึงไม่เป็นเหมือนที่เราคิดไว้ ไม่ช่วยเหลือ ไม่ดูแลเราเลย
แต่มันก็ยังมีข้อมาแย้งให้เราคิดว่าเพื่อนไม่ได้อยากสนิทกับเราอะ
เราอะเป็นคนติดเพื่อนนะ ให้ใจเต็ม100กับเพื่อนตลอด แต่พอเจอเหตุการ์ณแบบนี้เราก็นอยนะ เหตุการณ์แรกกับเหตุการณ์สองอยู่คนละ รร กันนะ แล้วพอเวลาเราคบเพื่อนอะกลุ่มเราก็จะมีเพื่อนอยู่เยอะประจำ อย่างตอนมอต้นกลุ่มเรามีประมาณ9-10คนอะ ส่วนมอปลายก็ประมาณ 6-7 คนอะ และเราให้ใจเต็ม100กับเพื่อนในกลุ่มเราทุกคนอะ แต่ที่เราได้จากเพื่อนมา คือคนเดียวหรอที่เต็ม100กับเราอะ
เราเลยอยากรู้ความคิดเห็นจากคนอื่นอะว่าคิดยังไงกับเรื่องแบบนี้อะ หรือให้คำแนะนำบ้างอะ
ควรรู้สึกยังไง ถ้าเพื่อนที่เราคิดว่าสนิทที่สุดแต่เหมือนเขาจะไม่คิดเหมือนเรา ???
วันหนึ่ง รร เรามีการจัดติวเตอร์มาติวให้กับนักเรียน ม.3 ทุกห้อง วันนั้นเรารู้สึกไม่ค่อยจะสบาย เรามวนท้องแล้วพอพี่เขาเริ่มติวเราก็เริ่มมึนหัวแล้วสักพักเราก็ฟลุบหลับบนโต้ะ(โต้ะเราคือโต้ะที่อยู่หน้าสุดเลยละ) พอเราฟืนขึ้นมาฟังพี่เขาติวเพราะกลัวโดนว่าว่ามานั่งหลับสักพักเราก็อาการเริ่มหนักขึ้น เพื่อนเราก็เลยบอกให้ลองไปเข้าห้องน้ำดู เราก็เลยขออนุญาติพี่เขาไปห้องน้ำคนเดียว ระหว่างทางที่เดินเราก็อ้วกออกมาแบบไม่ทันตั้งตัวเลย ตอนอ้วกเสร็จก็รู้สึกโล่งดีแล้วเราก็คิดว่าคงดีขึ้นแล้ว เราเลยไปติวต่อ แต่พอผ่านไปสักพักก็เริ่มมีอาการเหมือนเดิมแต่ไม่หนักเท่สไหร่เราเลยติวต่อไปเรื่อยๆจนพักเที่ยง ตอนพักเราก็ไม่ค่อยจะกินอะไร พอเข้าติวตอนบ่าย อาการเริ่มกลับมาหนักเหมือนเดิม นั่งไปๆเราก็รู้สึกจะอ้วกแล้วเลยรีบวิ่งออกจากที่ติวซึ้งเป็นหอประชุมแบบมีทางออกกลางและเยอะ.เรารีบวิ่งออกไปได้ไม่เกินประตูสุกเท่าไหร่ อ้วกก็พุ่งออกมาแบบไม่เกรงใจคนทั้งหอประชุมเลย แล้วคุณคิดว่าถ้าเพื่อนที่คุณคิดว่าสนิทด้วยที่สุดเขาเห็นคุณจะทำไง? เพื่อนคุณอาจเข้ามาช่วยคุณใช่มั้ย? แต่สำหรับเหตุการ์ณของเราเพื่อนไม่มาสนใจเราเลยแต่คนที่มาช่วยคือเพื่อนที่อยู่กลุ่มเดียวกับเราแต่เราคิดว่าไม่ค่อยสนิท สรุปแล้วเราก็ไปหาหมอหมอบอกว่าเราอาหารเป็นพิษ เราก็เลยกลับบ้าน ตอนกลับเราก็เล่าเหตุการ์ณทั้งหมดให้พ่อกับแม่เราฟัง แล้วแม่เราก็พูดว่า เห็นมั้ยว่าเพื่อนที่รักเราจริงมันไม่มีหรอกถ้ามีก็คงเข้ามาช่วยเราแล้ว แล้วพออีกวันหนึ่งเรามาถามเพื่อนว่าทำไมไม่เข้าไปช่วยเรา มันก็บอกเราว่าก็มีคนไปช่วยแล้วอะ ซึ่งเพื่อนที่มาช่วยเราอะตัวเล็กกว่าเรามากประกอบกับเราตัวใหญ่มากเฟมือนกัน เราเลยไม่รู้จะพูดยังไงเลย
เหตุการณ์ที่สอง...เกิดขึ้นตอน ม.5
วันหนึ่งเรามีงานกลุ่มออกไปทำ พอทำเสร็จเราก็เลยพาเพื่อนไปส่งแบบซ้อนสามไป ไปส่งคนแรกเรียบร้อยก็กลับมาส่งอีกคนแล้วเราก็ฟลับในรถล้ม เรากระดูกแตก เพื่อนมีแผลถลอกนิดหน่อย พอเราหยุด รร ได้ประมาณอาทิตย์หนึ่ง เราก็ไป รร นะ แต่ยังเดินขึ้นตึกหรือเดินไกลๆไปเรียนไม่ได้ ก็เลยนั่งอยู่ห้องพักครูรอเพื่อนเอางานมาให้ เหมือนเหตุการ์ณซ้ำๆอะคือเพื่อนที่เราไม่ได้สนิทด้วยเป็นคนเอางานมาให้ดูแลเราเวลาว่างก็มาอยู่กับเรา แต่อีคนที่เราคิดว่าสนิทด้วยอะไม่เคยมาเลย
สรุปทั้งสองเหตุการ์ณเราก็พยายามหาเหตผลของเพื่อนเราว่าทำไมถึงไม่เป็นเหมือนที่เราคิดไว้ ไม่ช่วยเหลือ ไม่ดูแลเราเลย
แต่มันก็ยังมีข้อมาแย้งให้เราคิดว่าเพื่อนไม่ได้อยากสนิทกับเราอะ
เราอะเป็นคนติดเพื่อนนะ ให้ใจเต็ม100กับเพื่อนตลอด แต่พอเจอเหตุการ์ณแบบนี้เราก็นอยนะ เหตุการณ์แรกกับเหตุการณ์สองอยู่คนละ รร กันนะ แล้วพอเวลาเราคบเพื่อนอะกลุ่มเราก็จะมีเพื่อนอยู่เยอะประจำ อย่างตอนมอต้นกลุ่มเรามีประมาณ9-10คนอะ ส่วนมอปลายก็ประมาณ 6-7 คนอะ และเราให้ใจเต็ม100กับเพื่อนในกลุ่มเราทุกคนอะ แต่ที่เราได้จากเพื่อนมา คือคนเดียวหรอที่เต็ม100กับเราอะ
เราเลยอยากรู้ความคิดเห็นจากคนอื่นอะว่าคิดยังไงกับเรื่องแบบนี้อะ หรือให้คำแนะนำบ้างอะ