ตอนนี้เราเรียนอยู่มหาลัยเเล้วแต่เราเคยคุย เคยเจอกับเค้าตอนม.ปลาย แล้วประมาณม4 แล้วพอมาวันนึงเค้าก็หายไป ซึ่งระด้ับความสัมพันธ์ค่อนข้างสนิทกัน
แต่พอเวลาผ่านไปเราได้กลับมาคุยกับเค้าอีกตอนเราอยู่ปี1เทอม2 เราไม่รู้เพราะความเฟรนลี่ของเค้าทำให้เรารู้สึกไปเองว่าเราสำคัญกับเค้า คือเค้าเป็นคนเฟรนลี่มาก คุยด้วยแล้วรู้สึกดี เวลาคุยกับเค้าเราเผลอยิ้มออกมาบ่อยๆเลย ซึ่งพอคุยกับเค้ามาซักพักตอนนั้นเราขึ้นมาปี2 เทอม1 แล้ว เค้าก็ไปคบกับคนๆนึง เราก็เลยถอยออกมา แล้วต่อมาล่าสุดเราอยู่ปี3 วันนึงเราเกิดเค้าไปส่องเฟสเค้าแล้วบังเอิญเป็นตอนที่เค้าเลิกกับเเฟน เราจึงตัดสินใจทักเค้าไป ซึ่งเค้าก็ยังคุยกับเราทำให้เรารู้สึกดีแบบที่เคยรู้สึก เรียกได้ว่าเราเสพติดความน่ารักของเค้า แต่พอคุยกันมาซักพักเรามีครส.ว่าเราควรพอมั้ยเพราะกลัวว่าเราจะคิดไปเองแบบคราวก่อนๆ หวั่นไหวไปเอง เราควรคุยกับเค้าต่อหรือควรก้าวไปข้างหน้าลืมเค้าให้ได้ ปล.เค้าก็รู้นะว่าเราชอบเค้า
เราควรพอมั้ย
แต่พอเวลาผ่านไปเราได้กลับมาคุยกับเค้าอีกตอนเราอยู่ปี1เทอม2 เราไม่รู้เพราะความเฟรนลี่ของเค้าทำให้เรารู้สึกไปเองว่าเราสำคัญกับเค้า คือเค้าเป็นคนเฟรนลี่มาก คุยด้วยแล้วรู้สึกดี เวลาคุยกับเค้าเราเผลอยิ้มออกมาบ่อยๆเลย ซึ่งพอคุยกับเค้ามาซักพักตอนนั้นเราขึ้นมาปี2 เทอม1 แล้ว เค้าก็ไปคบกับคนๆนึง เราก็เลยถอยออกมา แล้วต่อมาล่าสุดเราอยู่ปี3 วันนึงเราเกิดเค้าไปส่องเฟสเค้าแล้วบังเอิญเป็นตอนที่เค้าเลิกกับเเฟน เราจึงตัดสินใจทักเค้าไป ซึ่งเค้าก็ยังคุยกับเราทำให้เรารู้สึกดีแบบที่เคยรู้สึก เรียกได้ว่าเราเสพติดความน่ารักของเค้า แต่พอคุยกันมาซักพักเรามีครส.ว่าเราควรพอมั้ยเพราะกลัวว่าเราจะคิดไปเองแบบคราวก่อนๆ หวั่นไหวไปเอง เราควรคุยกับเค้าต่อหรือควรก้าวไปข้างหน้าลืมเค้าให้ได้ ปล.เค้าก็รู้นะว่าเราชอบเค้า