เรื่องจริง อยากให้คนที่บอกเลิกแฟนมาอ่านก่อน

คือเรากับแฟนคบกันมาปีกว่า เวลามันอาจจะไม่นานมากแต่เราอยู่ด้วยกันตลอด ตัวติดกันมาก ความผูกพันค่อนข้างมาก ก็อย่างว่าแหละคะ แรกๆอะไรมันก็ดี พอเริ่มครบปีนิดๆทุกอย่างมันแผ่วลง มีแต่ความเบื่อ สับสน ลังเล กับเราทั้งคู่ เรารักเขามากนะคะ ไม่คิดว่าจะรักคนๆนึงได้มากขนาดนี้อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นแฟนคนแรกที่เราคิดว่าเขาเป็นแฟนเราจริงๆ ตลอดเวลาที่คบกันมาเขาเป็นคนดีคนนึงเลยนะคะ รักครอบครัวมาก ตอนเริ่มคบกันเขาก็บอกแม่เขานะคะว่าเราคบกันคือแม่เขาเป็นคนดุคะ ดุมากในระดับนึงเลย เขาบอกเราว่าเราเป็คนแรกเลยนะที่เขากล้าที่จะบอกแม่ แรกๆแม่เค้าก็โทรหาเรา มาถามว่าทำไมต้องคบกับลูกชายเขา แต่เราก็สัญญากับแม่เขาไปว่าเราจะรักษาความรักนี้เอาไว้ เราจะดูแลเขาทำให้ชีวิตเขาดีขึ้น สุดท้ายเราสองคนก็ทำได้คะ เกรดเรียนเราและเขาดีขึ้นมากๆโดยเฉพาะเขา (เรากับเขาเรียนที่เดียวกันทั้งโรงเรียนและที่เรียนพิเศษ) ทุกอย่างผ่านมาด้วยดี จนแม่เขายอมให้คบกัน เราสองคบกันแบบพ่อแม่รับรู้ทั้งคู่ค่ะ สำหรับเรา เราคิดว่าเขาเริ่มเปลี่ยนไป ไม่สม่ำเสมอ แต่เราไม่ได้พูดอะไรได้แต่เก็บไว้คนเดียว หลังๆที่เริ่มเปลี่ยนไปคือ เขาติดเพื่อน ติดเกมส์มาก ไม่ค่อยมีเวลาให้เราเลย จนมาวันเกิดเขา เขาบอกว่าเราอยากได้รองเท้า เราไม่ได้ซื้อให้นะคะ แต่เราให้เงินเขาแล้วไปซื้อ แต่เรามารู้ตอนเย็นว่าเขาเอาเงินไปเลี้ยงเพื่อน เรานอยมากเเต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร คือเราให้เขาไปแล้วก็ขึ้นอยู่กับเขาว่จะทำอะไร จนพอมาวันเกิดเรา (วันเกิดเรากับเขาใกล้ๆกัน) เขาไม่มีอะไรให้เราเลย ไม่พูดมาแม้แต่คำว่าสุขสันต์วันเกิด เราก็รอวันถัดไปเผื่อจะมีอะไรให้ย้อนหลัง แต่มันไม่เป็นแบบนั้น เขาเงียบ ทั้งวันนั้นไม่มีอะไรแต่เราไปกินหมูจุ่มกัน จนถึงเวลาที่ต้องแยกกัน ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เรานี่นั่งเงียบเลยคะ ชาไปหมด ทำตัวไม่ถูก สับสนไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเราทั้งคู่

พอผ่านมาอีกวันวันนั้นรถเราเสียคะต้องเอาไปซ่อม แล้วมาเย็นนั้นถ้าเป็นปกติเขาจะมาหาเราที่ห้อง หรืไม่ก็โทรมา แต่เขาหายไป เรานั่งรออยู่ในห้องจน 4 โมง เราเลยโทรหาเขา เราบอกเขาไปว่า" จะไปละนะ " เขาตอบมาว่า โอเค ซึ่งปกติเขาจะถามว่าจะไปไหนแต่นี่เขาตอบมาแบบเฉยๆ เราโกรธมากน้อยใจมากทำไมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ จนเพื่อนที่โรงเรียนบางคนถามว่า ยังคบกันอยู่มั้ย ? เรารู้สึกชา รู้สึกทำอะไรไม่ถูก วันนั้นเราเลยตัดสินใจที่จะพูดคำนั้นออกไป "เรากลับมาเป็นเพื่อนกันมั้ย " เขาตอบมาแค่ โอเค เราจุกมาก นิ่งไปสักพัก เราถามเขาว่า "เป็นอะไร เปลี่ยนไปมากรู้ตัวมั้ย" เขาตอบมาว่า "เบื่ออะ เบื่ออะไรไม่รู้ เบื่อไปหมด เบื่อทุกอย่าง" เราเลย โอเคงั้นเป็นเพื่อนกัน ตอนแรกเราไม่ร้องไห้นะคะ คือเอาจริงๆมั้ยเราพูดแบบนั้นไปเพราะว่าเราน้อยใจ ปกติถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ เขาจะยื้อเราไว้ แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมคะ เขาบล็อกเราทุกอย่าง ไอจี ทวิต ไลน์ เบอร์เราเบอร์พ่อแม่ บ้าน เราเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองกระวนกระวาย เกิดคำถามากมายในหัวเรามากมาย ทำไมเขาไม่ยื้อเรา ทำไมไม่รั้งเรา ทำไมไม่ถามเราว่าทำไมเราตัดสินใจแบบนี้ เรารีบไปหาเขาที่โรงเรียน แต่เขาหลบเราคะ หนีเรา เราเลยไปรอที่รถเขา แต่เขาก็ไม่ยอมมาหาเราคะ จนพอตอนเย็นเราตัดสินใจโทรไปหาแม่เขา บอกว่าขอคุยกับเขาหน่อย เค้าก็คุยนะคะ แต่พูดมาแค่ว่า เลิกก็เลิกดิ จบก็จบแล้ววางสายไป สักแม่เขาโทรกลับมา แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้นเราเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่เขาฟัง แม่เขาก็บอกว่าจะคุยให้ สักพักเขาก็ปลดบล็อกไลนเรา เราก็ขอโทษเขา ขอโอกาสเขา เราบอกบอกเขาว่าทำไมเราถึงพูดคำนั้นไป เขาก็บอกให้เราพอค่ะ วันนั้นเราร้องไห้กับแม่ไม่หลับไม่นอน ไม่กินข้าวมาทั้งอาทิตย์ พอเราคิดได้ทบทวนเรื่องราวต่างๆฟังเรื่องในมุมของเขา จากเพื่อน คือเราผิดคะ ผิดทุกอย่าง เราใจร้อน ใช้อารมณ์ตัดสนิทุกอย่าง ในมุมของเขาคือเขาก็น้อยใจเราหลายอย่าง เรามานั่งทบทวนตัวเอง เราตัดสินใจไปหาเขาและบอกเขาว่า "ได้รู้แล้วน่าว่าเราผิด ผิดที่ทำแบบนั้นไป รู้สึกผิดแล้วจริงๆ ไม่ได้อยากให้กลับมาตอนนี้ ไม่คาดหวังว่าจะกลับมา แต่ขอเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไม่เกียจกัน คิดถึงตอนที่มีความสุขด้วยกัน แล้ววันไหนไม่มีใคร อย่าลืมว่ายังมีเรา หันกลับมาเราก็จะอยู่ตรงนี้แหละ แล้วถ้าเป็นเพื่อนกันแล้วเราจับมือกันได้มั้ย" เขาก็ยื่นมือมาจับมือเรา เรารูสึกดีขึ้นมาในระดับนึงจากที่คิดว่าเขาต้องเกียจเราแล้วมากๆ

เวลาผ่านไปเรื่อยๆเราก็ยังไม่ชินกับการที่ไม่มีเขาอยู่ เรานั่งมองโทรศัพท์ มองหาเขา คอยดูโทรศัพท์ว่าเขาจะโทรมามั้ย ตื่นเช้าปกติเขาจะโทรปลุกเราทุกวัน แต่ก็ไม่มีเลย เราเริ่มไม่ไหว อยู่ไม่ได้ จนเราตอมใจจนต้องเข้าโรงพยาบาล กลายเป็นคนเครียด ไม่มีความสุขเลยเราเลยคิดที่จะง้อเขาอีกสักครั้งซึ่งก่อนหน้านี้เราไปง้อเราบอกไปว่า " กลับมาได้มั้ย อยู่ไม่ไหวจริงๆ รู้สึกผิดแล้ว ขอโอกาสอีกครั้งที่ผ่านมาเราไม่เคยขออะไรนะ ขอครั้งนี้ ครั้งเดียวแล้วสัญญาว่าจะทำให้ดี ถ้ามันจบลงแบบเดิมอีกครั้งเราก็จะไม่เสียใจ" เขาตอบมาว่า "ไม่ พอแล้ว เป็นเพื่อนกันมันดีที่สุดแล้ว "เราหยุด แล้วกลับมาตั้งหลัก เราว่าจะลองหายไปจากชีวิตเขาสักพัก แล้วค่อยง้อแบบสุดๆอีกครั้ง แล้วถ้าครั้งนี้มันไม่โอเค เราจะพอแล้ว จนพอถึงวันที่เราจะง้อเราทักไปถามเพื่อนเขาที่คิดว่าน่าจะพูดอะไรให้ฟัง เพื่อนเขาบอกว่า พอเหอะ อย่าพยายามเลย มันชอบอยู่กลับเพื่อนกับฝูงมากกว่า อย่าไปพยายามกับคนที่มันหมดรักเลย " แค่นั้นแหละคะ เรานี่จอดเลย คิดเล้าว่าโอเค พอละ ถ้าเขาจะกลับมา ก็คงมานานละ เราก็ได้ลองเปิดใจคุยกับเขาอีกครั้ง ก็ตกลงกันละว่าเป็นเพื่อนกัน  แต่จาการกระทำเวลาเจกันมันไม่เป็นแบบนั้นคะ เขาเมินเรา ทำเป็นมองไม่เห็นเรา เราก็คิดนะว่าถ้าเขาทำแบบนี้จะให้คำว่าเพื่อนกับเราตั้งแต่แรกทำไม เพื่อนกันที่ไหนเขาเมินกัน เราก็ได้แต่คิดว่าเขาคงยังไม่พร้อมที่จะให้คำนั้นกับเราแบบเต็มปาก แต่เราอึดอัดไงคะ อึดอัดมาก เราพร้อมให้เขาได้แล้วคะคำว่าเพื่อน เพราะเราทำใจไว้แล้วเพราะ ถ้าจะกลับมาก็กลับมานานแล้ว แต่เราแค่ไม่ชอบการโดนเมินแล้วมันจะเป็นแบบนั้น เราไม่อยากเสียเขาไปทั้งหมด อย่างน้อยเขาไม่ใช่แฟนที่ดีที่สุด แต่เขาก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด #อยากให้คนที่น้อยใจแฟนได้มาอ่านก่อนที่จะสายเกินไป #เราไม่อยากให้ใครตัดสินใจผิดแบบเราเพราะมันทรมานมากจริงๆ