เราอายุ 26+ ทำงานตามบริษัทปกตินะ แต่ ปกติเป็นคนนอนไว 2-3 ทุ่ม แต่ตื่นเช้าทุกวัน คือ 6 โมงเช้า เพราะว่าที่บ้านของของ เลยตื่นมาช่วย ติดแบบนรี้มาตั้งแต่เด็ก
สภาพทางบ้าน มีปัญหากับพ่อแม่บ่อย ส่วนมากจะเป็นแม่ เรารู้สึกเหมือนว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราถูกปิดกั้นทุกจินตนาการที่เป็นของตัวเอง เวลาทำอะไรก้อเจอด่าตลอดเลยเป็นคนไม่กล้าตัดสินใจเองเพราะว่ากัวเจอด่าอีก
เวลาขอความช่วยเหลือแม่ แม่มักจะเดินหนีแล้วไม่ตอบทำเหมือนไม่สนใจ เช่น เราเรียนจบ ปวช เราบอกแม่ว่าอยากเรียนปอตรี แต่จะขอจ่ายค่าเทอมเอง ก็คือทำงานแล้วเรียน เสาอาทิต แม่กลับพูดมาว่า เรียนทำห่าอะไร แต่พอเราเรียนไกล้จะจบ แม่ก็แบบ เหมือนมาถามว่าจะจบเมื่อไหล่หละ จะได้หางานดีดีทำ เราก็แบบ เออ ปล่อย
งานที่เราทำ คือเอกสาร เงินก็หมื่นต้นๆ หยุดเสาอาทิต แต่แม่ก็ชอบมาพูดว่า จบแล้วก็หางานดีดีทำสิ นั่นนี่ แนะนำแบบไร้ทิศทาง เหมือน พูดว่าให้หางานดีดีทำ แล้วงานอะไรที่คืองานดี แล้วงานที่เราทำมันไม่ดีตรงไหน
พอเราทำงานมาระยะนึงเราพอตั้งตัวได้ เราก็ซื้อรถมือสองมา ผ่อนเอา ประจวบกับเราเรียนจบปอตรีพอดี เราเลยดันคำนวณผิดว่าต้องจ่ายในเรื่องของการจองชุดครุยบ้าง นั่นนี่บ้างรถเราเลยยังไม่ได้ทำประกัน แม่ก็มาบังคับให้เราไปทำ เราบอกว่ายังเงินไม่พอ เค้าก็มาทำให้นะ แต่ทุกครั้งที่มีปัญหาก็จะดูถูกเราตลอดว่า อ่ะมันไม่มีปัญญา แค่ประกัรรรถยังไม่มีปัญญา
อี
หลังจากนั้น ทุกๆปี เราไม่เคยซื้อประกันรถอีกเลย และเราไม่ขอเงินเค้าซื้ออีกเลย มีนะที่เค้าพูดว่าจะจ่ายให้ แต่เราไม่อยากรับอีกแล้ว เพราะว่าการที่เรารับความช่วยเหลือมาแล้วพอสุดท้ายมาด่าเรา ไม่มีปัญญา อี
เอาตัวไม่รอด มันเก็บกดขนาดไหน
เราบอกเลย มันเป็นปมด้อยลึกๆในใจเรานะเว้ย จนวันนึงเราเคยคิดนะว่า บางครั้งการที่มีข่าวว่าพ่อแม่ถูกลูกทิ้ง มันอาจจะเกิดจากการที่เราเจอเลี้ยงดูมาในสภาพที่มันแย่จริงๆ มันฝังใจเรานะเว้ย
เค้าด่าเราสารพัดทั้งที่เราช่วยงานทุกอย่าง ตื่นมาช่วยก่อนไปทำงาน เลิกงานถ้าเราไม่ได้ไปไหนก็จะกลับไปช่วยงาน อะไรเราก็ทำเอง งานบ้าน งานตัวเอง เงินส่งเรียน ทั้งที่เราดีขนาดนี้ ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้
ทุกวันนี้เราเลยเหมือนเป็นคนแบบ รนรน ตื่นตัวแบบเอ๋อๆ จะแสดงออกแต่เราไม่กล้า ไม่มีพลังหรือความเป็นผู้นำเลย เราเคยคิดนะว่าบางครั้งเราไม่น่าเกิดมา
มีนะที่เพื่อนเราแถวบ้านอ่ะ เป็นตำรวจ เป็นพยายาล เป็นนั้นนี่ดีดี เราเป็นแค่พนักงานอฟฟิต แต่แม่ชอบด่าเราว่า ดูเพื่อนสิ เค้าได้ดีกันหมด มีแต่อ่ะ ข้างในเน่าหมดแล้วมั้ง(หมายถึงเรามีแฟนจนข้างในเราไม่มีดีแล้ว) แต่ใครเลยจะรุ้ เราไม่เคยได้รับกำลังใจที่ดีต่างหาก ไม่ว่าเราจะขอคำปรึกษาอะไร แม่ก็มักจะพูดว่า เรื่องของ กูไม่รุ้ แต่พอเราทำแล้วพลาด แม่ด่าซ้ำแล้วพูดว่า
ตอนนี้เรามีแต่แฟน เรายังไม่มีลูกหลอก แต่เรานั่นทบทวนนะว่าถ้าวันนึงเรามีลูก เราจะไม่ทำแบบนี้กับคนในครอบครัวนะ เราเก็บกดอ่ะ อยากหายไป อยากตาย กำลังใจจากครอบครัวมันมีผลต่อทุกความสำเร็จจริงๆนะเว้ย
เราน่าจะเป็นคนโชคร้านคนนึงที่เกิดมาแบบไม่ได้ตั้งใจ เลี้ยงแบบตามมีตามเกิดแล้วเป็นที่รองรับอารม คนที่โลกสวยก็มักจะบอกว่า เอาน่านั่นพ่อแม่ เค้าก็เลี้ยงเรามา แต่ลองมาเป็นเราไหม เราไม่เคยสำผัสคำว่ารักหรือความรุ้สึกว่ามันคือครอบครัว คำด่าสารพัดที่คนอื่นแม่เคยด่าเรา นอกจาก แม่ เล่น อี
อีความ
ทอง ไปตายเลยไป มันไม่มีปัญญา แน่จริงย้ายออกไปสิ
ทองหน้า...
ตอนเรามีรถแรกๆเราก็ไปสอบใบขับขี่ แต่เราดันไปกรมขนส่งไม่ถูก เลยถถามแม่ว่ามันไปยังงัยหรอพอรุ้ไหม แม่หันมามองหน้าเราเล้วพูดว่า กูไม่รุ้ แล้วเดินหนี พอเราถามคนอื่นแล้วไปสอบจนเสร็จ ไม่ผ่าน กลับบ้านมา แม่รุ้ว่าไม่ผ่าน แม่พูดว่า อีความ กูบอกแล้ว คือ อยากผูกคอตายอ่ะ
แรกๆเราพยายามมองในเรื่องที่ดีนะ มองว่า นั้นก็แม่ เค้าก็เลี้ยงเรามา แต่หลังๆมันเกินที่เราจะรับไหว เราหดหู่ ไม่กล้าแสดงออก ทำงานก็ต่องมาเป็นลูกๆไล่คนอื่น เพราะว่าไม่มีปากเสียง ความฉลาดที่มีก็น้อยเหลือเกิน เหมือนคน มึนๆ งง งง อ่ะ เราเจอตบบ่อยมั้งตอนเด็กๆ เค้าตบหน้าเราบ่อย
หลายครั้งนะที่เวลาเค้าด่าเราแล้วเราไม่ผิดเราจึงเถียง เค้าปาข้าวของ ต่อหน้าคนอื่น ที่คนรเยอะๆ ปาเก้าอี้ใส่เรา ปากระจบ แก้ว สารพัด คนก็มอง
เอาเป็นว่า สุดท้ายแม่ไม่ได้อยุ่กับเราจนตาย เราขอไปมีชีวตที่ดีดี ถ้าแม่ต้องการให้เลี้ยงดูตอนแก่ เราขอทำเท่าที่เค้าทำกับเราพอนะ ไม่เป็นเราไม่เข้าใจเราหลอก
สังคมนอกบ้านที่ต้องแข่งขัน บางครั้งครอบครัวก็คือที่ที่เราต้องการอยากให้มันอบอุ่นนะ ไม่ต้องรวยก็ได้ แค่เข้าใจลูกบ้างได้ไหม
ก็ ขอบคุณตัวเราเองที่โตขึ้นมามีหลายอย่างได้ด้วยตัวเอง รถ บ้าน เรียนจบปอตรี ทำงาน จ-ศ ส่วน ส-อ ขายของตลาดรัด สร้างทุกอย่างด้ยเงินตัวเองล้วนๆ ทั้งที่บางคนถ้าเจอแบบเรา อาจจะท้องมีลูกหนีตามผู้ชายไปไหนต่อไหนไปละ แต่เรา สร้างทุกวันนี้ได้ ขอบคุณทุกคนที่อ่าน มันคือเรื่อจริงในชีวิตเราเอง
คนเราสามารถจะดีได้แม้จะเกิดมาในครอบครัวที่แย่ก็ตาม
สภาพทางบ้าน มีปัญหากับพ่อแม่บ่อย ส่วนมากจะเป็นแม่ เรารู้สึกเหมือนว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราถูกปิดกั้นทุกจินตนาการที่เป็นของตัวเอง เวลาทำอะไรก้อเจอด่าตลอดเลยเป็นคนไม่กล้าตัดสินใจเองเพราะว่ากัวเจอด่าอีก
เวลาขอความช่วยเหลือแม่ แม่มักจะเดินหนีแล้วไม่ตอบทำเหมือนไม่สนใจ เช่น เราเรียนจบ ปวช เราบอกแม่ว่าอยากเรียนปอตรี แต่จะขอจ่ายค่าเทอมเอง ก็คือทำงานแล้วเรียน เสาอาทิต แม่กลับพูดมาว่า เรียนทำห่าอะไร แต่พอเราเรียนไกล้จะจบ แม่ก็แบบ เหมือนมาถามว่าจะจบเมื่อไหล่หละ จะได้หางานดีดีทำ เราก็แบบ เออ ปล่อย
งานที่เราทำ คือเอกสาร เงินก็หมื่นต้นๆ หยุดเสาอาทิต แต่แม่ก็ชอบมาพูดว่า จบแล้วก็หางานดีดีทำสิ นั่นนี่ แนะนำแบบไร้ทิศทาง เหมือน พูดว่าให้หางานดีดีทำ แล้วงานอะไรที่คืองานดี แล้วงานที่เราทำมันไม่ดีตรงไหน
พอเราทำงานมาระยะนึงเราพอตั้งตัวได้ เราก็ซื้อรถมือสองมา ผ่อนเอา ประจวบกับเราเรียนจบปอตรีพอดี เราเลยดันคำนวณผิดว่าต้องจ่ายในเรื่องของการจองชุดครุยบ้าง นั่นนี่บ้างรถเราเลยยังไม่ได้ทำประกัน แม่ก็มาบังคับให้เราไปทำ เราบอกว่ายังเงินไม่พอ เค้าก็มาทำให้นะ แต่ทุกครั้งที่มีปัญหาก็จะดูถูกเราตลอดว่า อ่ะมันไม่มีปัญญา แค่ประกัรรรถยังไม่มีปัญญา
เราบอกเลย มันเป็นปมด้อยลึกๆในใจเรานะเว้ย จนวันนึงเราเคยคิดนะว่า บางครั้งการที่มีข่าวว่าพ่อแม่ถูกลูกทิ้ง มันอาจจะเกิดจากการที่เราเจอเลี้ยงดูมาในสภาพที่มันแย่จริงๆ มันฝังใจเรานะเว้ย
เค้าด่าเราสารพัดทั้งที่เราช่วยงานทุกอย่าง ตื่นมาช่วยก่อนไปทำงาน เลิกงานถ้าเราไม่ได้ไปไหนก็จะกลับไปช่วยงาน อะไรเราก็ทำเอง งานบ้าน งานตัวเอง เงินส่งเรียน ทั้งที่เราดีขนาดนี้ ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้
ทุกวันนี้เราเลยเหมือนเป็นคนแบบ รนรน ตื่นตัวแบบเอ๋อๆ จะแสดงออกแต่เราไม่กล้า ไม่มีพลังหรือความเป็นผู้นำเลย เราเคยคิดนะว่าบางครั้งเราไม่น่าเกิดมา
มีนะที่เพื่อนเราแถวบ้านอ่ะ เป็นตำรวจ เป็นพยายาล เป็นนั้นนี่ดีดี เราเป็นแค่พนักงานอฟฟิต แต่แม่ชอบด่าเราว่า ดูเพื่อนสิ เค้าได้ดีกันหมด มีแต่อ่ะ ข้างในเน่าหมดแล้วมั้ง(หมายถึงเรามีแฟนจนข้างในเราไม่มีดีแล้ว) แต่ใครเลยจะรุ้ เราไม่เคยได้รับกำลังใจที่ดีต่างหาก ไม่ว่าเราจะขอคำปรึกษาอะไร แม่ก็มักจะพูดว่า เรื่องของ กูไม่รุ้ แต่พอเราทำแล้วพลาด แม่ด่าซ้ำแล้วพูดว่า
ตอนนี้เรามีแต่แฟน เรายังไม่มีลูกหลอก แต่เรานั่นทบทวนนะว่าถ้าวันนึงเรามีลูก เราจะไม่ทำแบบนี้กับคนในครอบครัวนะ เราเก็บกดอ่ะ อยากหายไป อยากตาย กำลังใจจากครอบครัวมันมีผลต่อทุกความสำเร็จจริงๆนะเว้ย
เราน่าจะเป็นคนโชคร้านคนนึงที่เกิดมาแบบไม่ได้ตั้งใจ เลี้ยงแบบตามมีตามเกิดแล้วเป็นที่รองรับอารม คนที่โลกสวยก็มักจะบอกว่า เอาน่านั่นพ่อแม่ เค้าก็เลี้ยงเรามา แต่ลองมาเป็นเราไหม เราไม่เคยสำผัสคำว่ารักหรือความรุ้สึกว่ามันคือครอบครัว คำด่าสารพัดที่คนอื่นแม่เคยด่าเรา นอกจาก แม่ เล่น อี
ตอนเรามีรถแรกๆเราก็ไปสอบใบขับขี่ แต่เราดันไปกรมขนส่งไม่ถูก เลยถถามแม่ว่ามันไปยังงัยหรอพอรุ้ไหม แม่หันมามองหน้าเราเล้วพูดว่า กูไม่รุ้ แล้วเดินหนี พอเราถามคนอื่นแล้วไปสอบจนเสร็จ ไม่ผ่าน กลับบ้านมา แม่รุ้ว่าไม่ผ่าน แม่พูดว่า อีความ กูบอกแล้ว คือ อยากผูกคอตายอ่ะ
แรกๆเราพยายามมองในเรื่องที่ดีนะ มองว่า นั้นก็แม่ เค้าก็เลี้ยงเรามา แต่หลังๆมันเกินที่เราจะรับไหว เราหดหู่ ไม่กล้าแสดงออก ทำงานก็ต่องมาเป็นลูกๆไล่คนอื่น เพราะว่าไม่มีปากเสียง ความฉลาดที่มีก็น้อยเหลือเกิน เหมือนคน มึนๆ งง งง อ่ะ เราเจอตบบ่อยมั้งตอนเด็กๆ เค้าตบหน้าเราบ่อย
หลายครั้งนะที่เวลาเค้าด่าเราแล้วเราไม่ผิดเราจึงเถียง เค้าปาข้าวของ ต่อหน้าคนอื่น ที่คนรเยอะๆ ปาเก้าอี้ใส่เรา ปากระจบ แก้ว สารพัด คนก็มอง
เอาเป็นว่า สุดท้ายแม่ไม่ได้อยุ่กับเราจนตาย เราขอไปมีชีวตที่ดีดี ถ้าแม่ต้องการให้เลี้ยงดูตอนแก่ เราขอทำเท่าที่เค้าทำกับเราพอนะ ไม่เป็นเราไม่เข้าใจเราหลอก
สังคมนอกบ้านที่ต้องแข่งขัน บางครั้งครอบครัวก็คือที่ที่เราต้องการอยากให้มันอบอุ่นนะ ไม่ต้องรวยก็ได้ แค่เข้าใจลูกบ้างได้ไหม
ก็ ขอบคุณตัวเราเองที่โตขึ้นมามีหลายอย่างได้ด้วยตัวเอง รถ บ้าน เรียนจบปอตรี ทำงาน จ-ศ ส่วน ส-อ ขายของตลาดรัด สร้างทุกอย่างด้ยเงินตัวเองล้วนๆ ทั้งที่บางคนถ้าเจอแบบเรา อาจจะท้องมีลูกหนีตามผู้ชายไปไหนต่อไหนไปละ แต่เรา สร้างทุกวันนี้ได้ ขอบคุณทุกคนที่อ่าน มันคือเรื่อจริงในชีวิตเราเอง