สวัสดีครับนี่เป็นกระทู้แรกของผม ซึ่งอาจจะเรียงคำเรียงประโยคผิดไปบ้างก็ขอโทษด้วยครับ
และกระทู้นี้อาจไม่ใช่กระทู้ถามซะทีเดียว แต่ก็มีระบายบ้าง อาจจะทำให้ใครหลายคนที่เข้ามาอ่านต้องเสียอารมณ์ ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
[เกริ่น]
ผมกับแฟนคบกันได้ครึ่งปีละครับ เราเริ่มจากการเป็นเพื่อนกันมาก่อน สำหรับผม เธอคือทุกสิ่ง ผมยอมให้เธอทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ เรื่องใหญ่ๆ ผมไม่เคยคิดที่จะนอกใจหรือ จะคิดอะไรกับผู้หญิงอื่น เพราะผมให้เกียรติเธอมากๆๆ ผมไม่อยากให้เธอเสียใจแม้แต่น้อย เวลาไหนผมไม่ว่าง หรือผมเหนื่อย ผมก็จะพยายามมาตอบเธอ เพราะผมไม่อยากปล่อยเธอแม้แต่ครั้งเดียว ผมเคารพเธอมากๆ ผมมีเพื่อนผู้หญิง คุยกับเพื่อนผู้หญิงผมก็พยายามทำให้มันน้อยลง ไม่อยากให้เธอลำบากใจเพิ่ม แต่ผมก็จะหงุดหงิดทุกครั้ง เพราะ เธอมีคนที่คุยด้วยเยอะ เธอคอยบอกผมหลายครั้งว่าเธอไม่คิดอะไร แต่ผมก็ยังหึงอยู่ดี เพราะผู้ชายที่เข้ามาหาเธอ เค้าไม่คิดจะหยุดแค่เป็นพี่ชาย หรือเป็นเพื่อน ขนาดบอกไปว่ามีแฟนแล้วก็ยังไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าผมหึงผมผิดมั้ย ผมยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดมากครับ เพราะขนาดว่ารู้ว่ายังไม่มีแฟนแล้วยังไม่หยุด ยังม่อต่อไปเรื่อยๆ จนพักหลังผมก็เริ่มเอือมละครับ ยังไงก็เป็นเรื่องส่วนตัวของแฟนผม ผมเลยไม่เข้าไปยุ่งอะไรมาก ผมเลยต้องไว้ใจเค้า ถ้าเค้าทำร้ายผม ผมก็จะออกจากชีวิตเธอไปเอง
แฟนผมเราอายุเท่ากันครับ แต่ ระดับชั้นห่างกันหนึ่งชั้น แฟนผมพึ่งจะขึ้นปี 1 เลยต้องย้ายไปต่อที่กรุงเทพ แค่เรื่องนี้ก็ทำผมแทบใจจะขาดแล้วอ่ะครับ เพราะ จากเมืองเข้าไปเมืองหลวงเมืองใหญ่ มันจะไปเจออะไรซักแค่ไหน อันตรายซักแค่ไหน กลัวจะไปในทางที่ไม่ดี เป็นใคร ใครก็ห่วงครับ และ แฟนผมได้ไปอยู่หอใน แฟนผมก็เล่าว่าคืนแรกมีคนมาชอบด้วย แต่เป็นผู้หญิง สองคน ผมก็ได้แต่ห่วงเธอ เวลาผ่านไปซักวันสองวันเนี่ยเหล่ะ เราเริ่มไม่เข้าใจกัน เพราะเธอติดเพื่อนมาก แต่ผมก็เข้าใจ ว่า พึ่งไปเจอสังคมใหม่ ไปเจออะไรใหม่ แต่ที่ผมไม่พอใจก็คือ คนที่ชอบเธอทั้งสองคนเรียกแฟนผมว่าผัวอะไรประมาณนี้แล่ะครับ ตอนแรกพยายามใจเย็น คิดว่าเขาแค่เล่นกันตามเพื่อน แต่ มีเพื่อนคนนึงได้มาบอกกับผมว่า "เราจะเธอทั้งสองคนเลิกกันนะ แล้วเราจะดูแลแฟนเธอให้เอง " เงี้ยแล่ะครับ คือไม่รู้จะอธิบายยังไงอ่ะ เพราะมันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จนแบบทนไม่ได้ จนมีคืนนึงแฟนผมบอกให้เราทั้งคู่พอก่อนมั้ย
ผมตามง้อเธอทั้งคืน ในที่สุดเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมเลยต้องทนแบบนี้ไปตลอด 2 เดือน (ลองโดนเหมือนกัน โดนแย่งคนรักไปเหมือนกันนะ จะได้รู้สึก ทั้งคนที่จะเต๊าะเล่นหรือคนที่จริงจัง เค้ามีเจ้าของแล้วก็ควรหยุดป้ะ แบบให้กำลังใจ หรือเป็นห่วงงี้พอว่า แต่นี่คือจีบแบบไม่รู้ร้อน ผมเลยคิดว่า โดนเองบ้างเดี๋ยวจะรู้สึกเอง) ก็เริ่มที่จะปรับตัวได้ แฟนผมก็กลับมาหาครับ เราอยู่ด้วยกัน อาทิตย์นึง เรามีความสุขมากๆ เราติดกันมากๆ แต่ก็ถึงเวลาที่เธอต้องกลับไป
[เข้าเรื่อง]
พอเธอกลับไป ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมครับ ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าเพราะกำลังเปิดเทิอมใหม่ทำให้เหนื่อยหรืออะไร แต่เธอลบชื่อเฟสที่ตั้งไว้ ผมแชททักอะไรไปเธอก็จะไม่ค่อยตอบ จะตอบแต่ตอบแค่แบบ ตอบส่งๆให้บทสนทนามันจบแค่นั้น เธอออนตลอด แต่เธอไม่ยอมตอบ จะตอบก็ตอนคำ่ๆ ผมคิดเข้าข้างตัวเองทุกอย่างว่าเค้าคงมีงานเยอะ เลยไม่มาตอบ แต่ยังไงก็เถอะ เค้ามาตอบแค่แบบ ตอบอ่ะ 555555 วันนึงไม่ถึง 5ประโยคด้วยมั้งครับ มีแต่ผมที่คอยให้กำลังใจเค้า ให้เค้าได้หายเหนื่อยๆไวๆ เป็นแบบนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว จะนอนก็นอนไม่หลับ จะกินก็กินไม่ค่อยได้ คือมันรู้สึกเซ็งๆอ่ะครับ จากแบบ คุยกันดีๆ พอตกเช้ามากลายเป็นคนใหม่
ผมเลยอยากถามว่ามีวิธีไหนมั้ยที่จะทำให้ความสัมพันธ์มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม ?
จะทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นยังไง?
จะเลิกคิดมากยังไง?
เธอไม่ใช่สเปคผมซักอย่างเลยครับ เตี้ยก็เตี้ย ใส่แว่นตาหนาเตอะ สิวก็เต็มหน้า แต่เธอน่ารัก ผมชอบที่เธอเป็นเธอ ผมมีความสุขที่อยู๋กับเธอ ได้คุยกับเธอ
อยากดูแลเธอไปตลอด ผมได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอทำงาน เรียน กิจกรรมหนัก เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น ถ้าใครรู้ และมีประสบการณ์ ช่วยผมทีครับ ผมไม่อยากเสียเธอไปจริงๆ
ขอบคุณครับ และขอโทษที่ทำให้ใครที่เข้ามาอ่านต้องเสียอารมณ์ครับ
มีวิธีไหนที่จะรักษาความสัมพันธ์มั้ย และทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น ?
และกระทู้นี้อาจไม่ใช่กระทู้ถามซะทีเดียว แต่ก็มีระบายบ้าง อาจจะทำให้ใครหลายคนที่เข้ามาอ่านต้องเสียอารมณ์ ก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
[เกริ่น]
ผมกับแฟนคบกันได้ครึ่งปีละครับ เราเริ่มจากการเป็นเพื่อนกันมาก่อน สำหรับผม เธอคือทุกสิ่ง ผมยอมให้เธอทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ เรื่องใหญ่ๆ ผมไม่เคยคิดที่จะนอกใจหรือ จะคิดอะไรกับผู้หญิงอื่น เพราะผมให้เกียรติเธอมากๆๆ ผมไม่อยากให้เธอเสียใจแม้แต่น้อย เวลาไหนผมไม่ว่าง หรือผมเหนื่อย ผมก็จะพยายามมาตอบเธอ เพราะผมไม่อยากปล่อยเธอแม้แต่ครั้งเดียว ผมเคารพเธอมากๆ ผมมีเพื่อนผู้หญิง คุยกับเพื่อนผู้หญิงผมก็พยายามทำให้มันน้อยลง ไม่อยากให้เธอลำบากใจเพิ่ม แต่ผมก็จะหงุดหงิดทุกครั้ง เพราะ เธอมีคนที่คุยด้วยเยอะ เธอคอยบอกผมหลายครั้งว่าเธอไม่คิดอะไร แต่ผมก็ยังหึงอยู่ดี เพราะผู้ชายที่เข้ามาหาเธอ เค้าไม่คิดจะหยุดแค่เป็นพี่ชาย หรือเป็นเพื่อน ขนาดบอกไปว่ามีแฟนแล้วก็ยังไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าผมหึงผมผิดมั้ย ผมยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดมากครับ เพราะขนาดว่ารู้ว่ายังไม่มีแฟนแล้วยังไม่หยุด ยังม่อต่อไปเรื่อยๆ จนพักหลังผมก็เริ่มเอือมละครับ ยังไงก็เป็นเรื่องส่วนตัวของแฟนผม ผมเลยไม่เข้าไปยุ่งอะไรมาก ผมเลยต้องไว้ใจเค้า ถ้าเค้าทำร้ายผม ผมก็จะออกจากชีวิตเธอไปเอง
แฟนผมเราอายุเท่ากันครับ แต่ ระดับชั้นห่างกันหนึ่งชั้น แฟนผมพึ่งจะขึ้นปี 1 เลยต้องย้ายไปต่อที่กรุงเทพ แค่เรื่องนี้ก็ทำผมแทบใจจะขาดแล้วอ่ะครับ เพราะ จากเมืองเข้าไปเมืองหลวงเมืองใหญ่ มันจะไปเจออะไรซักแค่ไหน อันตรายซักแค่ไหน กลัวจะไปในทางที่ไม่ดี เป็นใคร ใครก็ห่วงครับ และ แฟนผมได้ไปอยู่หอใน แฟนผมก็เล่าว่าคืนแรกมีคนมาชอบด้วย แต่เป็นผู้หญิง สองคน ผมก็ได้แต่ห่วงเธอ เวลาผ่านไปซักวันสองวันเนี่ยเหล่ะ เราเริ่มไม่เข้าใจกัน เพราะเธอติดเพื่อนมาก แต่ผมก็เข้าใจ ว่า พึ่งไปเจอสังคมใหม่ ไปเจออะไรใหม่ แต่ที่ผมไม่พอใจก็คือ คนที่ชอบเธอทั้งสองคนเรียกแฟนผมว่าผัวอะไรประมาณนี้แล่ะครับ ตอนแรกพยายามใจเย็น คิดว่าเขาแค่เล่นกันตามเพื่อน แต่ มีเพื่อนคนนึงได้มาบอกกับผมว่า "เราจะเธอทั้งสองคนเลิกกันนะ แล้วเราจะดูแลแฟนเธอให้เอง " เงี้ยแล่ะครับ คือไม่รู้จะอธิบายยังไงอ่ะ เพราะมันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จนแบบทนไม่ได้ จนมีคืนนึงแฟนผมบอกให้เราทั้งคู่พอก่อนมั้ย
ผมตามง้อเธอทั้งคืน ในที่สุดเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมเลยต้องทนแบบนี้ไปตลอด 2 เดือน (ลองโดนเหมือนกัน โดนแย่งคนรักไปเหมือนกันนะ จะได้รู้สึก ทั้งคนที่จะเต๊าะเล่นหรือคนที่จริงจัง เค้ามีเจ้าของแล้วก็ควรหยุดป้ะ แบบให้กำลังใจ หรือเป็นห่วงงี้พอว่า แต่นี่คือจีบแบบไม่รู้ร้อน ผมเลยคิดว่า โดนเองบ้างเดี๋ยวจะรู้สึกเอง) ก็เริ่มที่จะปรับตัวได้ แฟนผมก็กลับมาหาครับ เราอยู่ด้วยกัน อาทิตย์นึง เรามีความสุขมากๆ เราติดกันมากๆ แต่ก็ถึงเวลาที่เธอต้องกลับไป
[เข้าเรื่อง]
พอเธอกลับไป ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมครับ ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าเพราะกำลังเปิดเทิอมใหม่ทำให้เหนื่อยหรืออะไร แต่เธอลบชื่อเฟสที่ตั้งไว้ ผมแชททักอะไรไปเธอก็จะไม่ค่อยตอบ จะตอบแต่ตอบแค่แบบ ตอบส่งๆให้บทสนทนามันจบแค่นั้น เธอออนตลอด แต่เธอไม่ยอมตอบ จะตอบก็ตอนคำ่ๆ ผมคิดเข้าข้างตัวเองทุกอย่างว่าเค้าคงมีงานเยอะ เลยไม่มาตอบ แต่ยังไงก็เถอะ เค้ามาตอบแค่แบบ ตอบอ่ะ 555555 วันนึงไม่ถึง 5ประโยคด้วยมั้งครับ มีแต่ผมที่คอยให้กำลังใจเค้า ให้เค้าได้หายเหนื่อยๆไวๆ เป็นแบบนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว จะนอนก็นอนไม่หลับ จะกินก็กินไม่ค่อยได้ คือมันรู้สึกเซ็งๆอ่ะครับ จากแบบ คุยกันดีๆ พอตกเช้ามากลายเป็นคนใหม่
ผมเลยอยากถามว่ามีวิธีไหนมั้ยที่จะทำให้ความสัมพันธ์มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม ?
จะทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นยังไง?
จะเลิกคิดมากยังไง?
เธอไม่ใช่สเปคผมซักอย่างเลยครับ เตี้ยก็เตี้ย ใส่แว่นตาหนาเตอะ สิวก็เต็มหน้า แต่เธอน่ารัก ผมชอบที่เธอเป็นเธอ ผมมีความสุขที่อยู๋กับเธอ ได้คุยกับเธอ
อยากดูแลเธอไปตลอด ผมได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอทำงาน เรียน กิจกรรมหนัก เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น ถ้าใครรู้ และมีประสบการณ์ ช่วยผมทีครับ ผมไม่อยากเสียเธอไปจริงๆ
ขอบคุณครับ และขอโทษที่ทำให้ใครที่เข้ามาอ่านต้องเสียอารมณ์ครับ