เข้าเรื่องเลยนะ
เราเคยมีแฟนที่รักกันมากสนิทกันมากจนถึงขั้นคุยกันได้ทุกเรื่องไม่มีความลับต่อกันเข้ากับพ่อแม่เค้าได้ดีไม่คิดว่าจะเลิกกันเพราะแต่สุดท้ายก็ต้องมาเลิกกันเพราะการทะเลาะกันบ่อยๆจนเป็นปัญหาสะสมแล้วจบด้วยการที่เค้าทิ้งเราไปมีคนอื่นมันเป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดที่เคยเจอมาแล้วแต่เราก็ตัดใจได้เพราะเราเอาความเกลียดแค้นมาอยู่เหนือทุกอย่างพอเวลาผ่านไปเราก็มีคนเข้ามาหาเรื่อยๆจนได้มาเจอกับอีกคนนึงที่มาจีบเราเค้าจีบเราในเวลาสั้นๆต่างคนต่างยังไม่รู้จักกันดีพอก็ตัดสินใจคบกันตอนเเรกก็คิดว่าคงไปกันได้ค่อยปรับเข้าหากันพยายามรับนิสัยของเค้าได้แต่สุดท้ายมาก็ไปกันไม่รอดจนต้องเลิกกันเลยตั้งกฏกับตัวเองไว้ว่าจะไม่คบใครง่ายๆถ้ายังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน พอเราเลิกกันไปเราเข็ดกับการตัดสินใจผิดๆของเราที่ยอมคบคนง่ายครั้งนี้มากจนต้องสร้างกำแพงป้องกันตัวเองขึ้นมาจนมาเจอกับพี่คนนึงที่ร้านอาหารที่นึงตอนเเรกเค้าเข้ามาจีบแบบทั่วๆไปโดยการขอไลน์เรานี่แหล่ะเราก็เออๆให้ก็ได้เพราะตอนนั้นอยุ่ในช่วงที่ไม่มีใครเราเลยไม่ค่อยได้สนใจไรมากหลังจากวันนั้นพี่เค้าก็ทักมาคุยกับเราตลอดชวนไปกินข้าวไปเที่ยวนู้นนี่นั่นด้วยกันบ่อยๆเราเลยเริ่มใจอ่อนยอมเลิกคุยกับทุกคนที่เข้ามาจีบเพื่อที่มาคุยกับพี่เค้าคนเดียวแล้วเราก็เเพ้ความดีของพี่เค้าเพราะเค้าเป็นสุภาพบุรุษมากจนเราก็ยอมพามาให้พ่อแม่รู้จักและเค้าก็พาเราไปเจอพ่อแม่เค้าทุกอย่างมันกำลังจะไปได้ดีแต่อยู่ๆพี่เค้าก็เงียบหายไปจากเราจนทำให้เราค้างคาใจมากว่าเพราะอะไรจนทำให้เรากลายเป็นคนที่มีกำแพงในใจสูงและหนามากไม่มีใครเข้ามาได้ง่ายๆ แต่พอเวลาผ่านไปเราก็กลายเป็นคนติดเพื่อนมีครั้งนึงเรานัดกันไปเที่ยวที่ต่างจังหวัดเพื่อนเราก็พาเพื่อนนางไปด้วยแล้วก็ชงเพื่อนนางให้กับเราเพราะต่างคนต่างโสดตอนแรกก็เต้าะกันเล่นๆแต่พอหลังๆมาต่างฝ่ายต่างคิดจริงเลยคุยกันยาวมาจนถึงตอนนี้ แต่เหมือนกับว่าเรายังกลัวการเริ่มใหม่อยู่เลยยังไม่กล้าตัดสินใจคบกับเค้า และนี่ก็เป็นเหมือนปมที่ฝังใจเรามาตลอด และตอนนี้เราคิดหนักมากว่าจะทำยังไงกับรักครั้งนี้ดี?
ใครเคยเป็นแบบนี้บ้าง เเล้วต้องทำยังไงถึงจะก้าวผ่านความกลัวนี้ไปได้ใครรู้ช่วยตอบที
มีใครกลัวการเริ่มต้นใหม่ เพราะฝังใจกับอดีตที่ผ่านมาบ้างคะ?
เราเคยมีแฟนที่รักกันมากสนิทกันมากจนถึงขั้นคุยกันได้ทุกเรื่องไม่มีความลับต่อกันเข้ากับพ่อแม่เค้าได้ดีไม่คิดว่าจะเลิกกันเพราะแต่สุดท้ายก็ต้องมาเลิกกันเพราะการทะเลาะกันบ่อยๆจนเป็นปัญหาสะสมแล้วจบด้วยการที่เค้าทิ้งเราไปมีคนอื่นมันเป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดที่เคยเจอมาแล้วแต่เราก็ตัดใจได้เพราะเราเอาความเกลียดแค้นมาอยู่เหนือทุกอย่างพอเวลาผ่านไปเราก็มีคนเข้ามาหาเรื่อยๆจนได้มาเจอกับอีกคนนึงที่มาจีบเราเค้าจีบเราในเวลาสั้นๆต่างคนต่างยังไม่รู้จักกันดีพอก็ตัดสินใจคบกันตอนเเรกก็คิดว่าคงไปกันได้ค่อยปรับเข้าหากันพยายามรับนิสัยของเค้าได้แต่สุดท้ายมาก็ไปกันไม่รอดจนต้องเลิกกันเลยตั้งกฏกับตัวเองไว้ว่าจะไม่คบใครง่ายๆถ้ายังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน พอเราเลิกกันไปเราเข็ดกับการตัดสินใจผิดๆของเราที่ยอมคบคนง่ายครั้งนี้มากจนต้องสร้างกำแพงป้องกันตัวเองขึ้นมาจนมาเจอกับพี่คนนึงที่ร้านอาหารที่นึงตอนเเรกเค้าเข้ามาจีบแบบทั่วๆไปโดยการขอไลน์เรานี่แหล่ะเราก็เออๆให้ก็ได้เพราะตอนนั้นอยุ่ในช่วงที่ไม่มีใครเราเลยไม่ค่อยได้สนใจไรมากหลังจากวันนั้นพี่เค้าก็ทักมาคุยกับเราตลอดชวนไปกินข้าวไปเที่ยวนู้นนี่นั่นด้วยกันบ่อยๆเราเลยเริ่มใจอ่อนยอมเลิกคุยกับทุกคนที่เข้ามาจีบเพื่อที่มาคุยกับพี่เค้าคนเดียวแล้วเราก็เเพ้ความดีของพี่เค้าเพราะเค้าเป็นสุภาพบุรุษมากจนเราก็ยอมพามาให้พ่อแม่รู้จักและเค้าก็พาเราไปเจอพ่อแม่เค้าทุกอย่างมันกำลังจะไปได้ดีแต่อยู่ๆพี่เค้าก็เงียบหายไปจากเราจนทำให้เราค้างคาใจมากว่าเพราะอะไรจนทำให้เรากลายเป็นคนที่มีกำแพงในใจสูงและหนามากไม่มีใครเข้ามาได้ง่ายๆ แต่พอเวลาผ่านไปเราก็กลายเป็นคนติดเพื่อนมีครั้งนึงเรานัดกันไปเที่ยวที่ต่างจังหวัดเพื่อนเราก็พาเพื่อนนางไปด้วยแล้วก็ชงเพื่อนนางให้กับเราเพราะต่างคนต่างโสดตอนแรกก็เต้าะกันเล่นๆแต่พอหลังๆมาต่างฝ่ายต่างคิดจริงเลยคุยกันยาวมาจนถึงตอนนี้ แต่เหมือนกับว่าเรายังกลัวการเริ่มใหม่อยู่เลยยังไม่กล้าตัดสินใจคบกับเค้า และนี่ก็เป็นเหมือนปมที่ฝังใจเรามาตลอด และตอนนี้เราคิดหนักมากว่าจะทำยังไงกับรักครั้งนี้ดี?
ใครเคยเป็นแบบนี้บ้าง เเล้วต้องทำยังไงถึงจะก้าวผ่านความกลัวนี้ไปได้ใครรู้ช่วยตอบที