สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราพึ่งเรียนจบมาได้ประมาณ 3 เดือน ชีวิตในปัจจุบันนี้รู้สึกไม่ค่อยมีความสุขเท่าไรนัก มีบ้างบางครั้งที่แฮปปี้ แต่ก็น้อยกว่าความทุกข์อยู่ดี ความทุกข์ที่ว่านี้เป็นความทุกข์แบบไม่อยากทำอะไรเลยค่ะ ไม่อยากทำแม้เรื่องที่เคยชอบ ตื่นเช้ามาแบบไม่อยากตื่น อยากนอนต่อ บางครั้งก็มีอารมณ์แบบเมื่อไรจะค่ำจะได้เข้าห้องนอน รูสึกไม่อยากไปนั่งสนทนากับคนบ้านใกล้เรือนเคียง แล้วก็พึ่งมารู้ตัวว่าเริ่มเป็นคนคิดลบ จุกจิก ขี้บ่น หงุดหงิด รู้สึกไม่ค่อยกล้าเผชิญหน้าหรือเริ่มมีความรู้สึกกลัวกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิต รู้สึกวิตกกังวลว่าในอนาคตถ้าทำงานนอกบ้านแล้วเจอเพื่อนร่วมงานแย่ๆเราจะเป็นอย่างไร รับมือได้มั้ย อะไรประมาณนี้อ่ะค่ะ ตอนแรกก็คิดว่าไม่น่าเป็นอะไร แต่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
ย้อนกลับไปช่วงชีวิตวัยเรียนเป็นช่วงชีวิตที่เราว่ามันเหนื่อย ตึงเครียด ต้องอดทนกับหลายๆเรื่องื แต่พอย้อนไปตอนนั้นปัญหามันเล็กน้อยมาก แม้จะเครียดก็เครียดไม่นาน ต่อให้อยู่ในช่วงเครียดก็มีเพื่อนที่จะระบายหรือมีอะไรทำให้แก้เครียด ถามเรื่องการใช้ชีวิตในรั่วมหาลัยเราก็เรียนแบบปกติ ไม่ได้ขยันมากมาย แต่ผลการเรียนก็ไม่ได้แย่ มีเพื่อนคุยเพื่อนเที่ยวทำให้มีอะไรทำตลอดเวลา กิจกรรมในรั่วมหาลัยก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง แล้วแต่ว่าอยากทำอะไรหรือใครชวนไป เพราะไม่มีใครมาบังคับ บางกิจกรรมที่อยากทำและคิดว่าเป็นกิจกรรมที่ดีแต่ไม่ได้ทำเพราะชวนเพื่อนแล้วไม่มีใครไป เหตุผลเดียวคือไม่กล้าไปคนเดียว ไปได้แต่จะรู้สึกประหม่า อึดอัด เลยไม่ไปดีกว่า ทำให้บางครั้งพลาดโอกาสดีดีไปเพียงเพราะไม่กล้า ในตอนนั้นคิดว่าไม่เป็นไร ไม่ไปก็ช่าง ค่อยหากิจกรรมที่เพิ่ิอนเราอยากไปด้วยดีกว่า ค่าใช้จ่ายในชีวิตวัยเรียนพ่อแม่เป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง ไม่มีคำว่าเดือดร้อนเรื่องเงินเลยย เงินไม่เคยขาดมือ แต่เราก็ไม่ได้เป็นคนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนะ ออมเงินอยู่เป็นนิจ เคยคิดจะทำงานพิเศษอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังเลือกงานที่ทำแล้วเราไม่เหนื่อยมาก อย่างเพื่อนเราทำงานเป็นเด็กเสริฟร้านอาหารเริ่มทำตอนเย็นเลิกเที่ยงคืนงานอย่างงี้เราไม่อยากทำนะ เพราะมันเหนื่อย และภาคค่ำเราก็มีเรียนตลอด งานที่เราทำเช่นรับจ้างเก็บข้อมูลวิจัยอะไรอย่างงี้ คือทำแล้วไม่เดือดร้อน ที่ทำเพราะอยากให้ตัวเองยุ่งๆด้วย ชีวิตในรั้วมหาลัยเราไม่ได้ติดกลุ่มเพื่อนตลอดนนะ กินข้าวคนเดียวก็ได้ ไปเรียนคนเดียวก็ได้ไม่มีปัญหา เรียกได้ว่าตอนนั้นก็ดีอยู่นะ
หากพูดถึงชีวิตเราตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยลำบากเลย ลำบากในที่นี้คือไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเลย ที่บ้านเราค่อนข้างมีฐานะ แต่เราใช่ว่าจะโดนเลี้ยงมาแบบสบายๆนะ แม่ให้เราทำงานตั้งแต่เด็กจนโต เรื่องทำงานช่วยที่บ้านเราไม่เคยเกี่ยงเลย หากอยูบ้านแล้วเบื่อหรือเครียดก็กลับหอ เพียงเท่านี้อาการเหล่านั้นก็จะหายไปพริบตา แต่ตอนนี้ไม่รู้จะไปอยู่ไหนเมื่อเครียดหรือเบื่อ ในบริเวณบ้านใกล้เรือนเคียงบ้านเราถือเป็นบ้านที่มีฐานะที่สุดเลยก็ว่าได้ สังคมคนข้างบ้านก็มีบ้างคนไม่รู้เรื่อง(โตแต่ตัว แต่การกระทำเป็นเด็ก) บ้างคนก็ชอบพูดเรื่องลบๆ บางคนก็ชอบวิจารณ์เรื่องการแต่งกายของเรา ชอบเอาปมคนอื่นมาพูด จะหนีไปให้พ้นจากคนกลุ่มนี้ก็หนีไม่พ้น เพราะบ้านติดกัน แถมเป็นญาติเราสะอีก บางครั้งเขาก็ถามว่าเราไม่เครียดเหรออยู่แต่บ้าน ตอนแรกก็ไม่เครียดหรอก แต่ถามบ่อยเกิน แล้วชอบไปบอกว่าเราอยู่แต่บ้านไม่ออกไปไหนเลย เราก็ออกนะ ออกถ้าอยากไป แต่ถ้าให้ออกมาคุยกับเพื่อนบ้านที่เราไม่ชอบเราก็ไม่อยากออก ไม่ใช่เพียงแต่คนนอกบ้านนะคนในบ้านก็ชอบบ่น จนเราเบื่อออออออออ อยากไปให้พ้นๆ
ถึงตอนนี้ความเครียดก็มาเพิ่มอีกคือเรื่องสุขภาพ ทำให้เราคิดมากเข้าไปอีก จนตอนนี้ปจด เดือนนี้ยังไม่มาเลย เรารู้สึกเบื่อหน่ายอย่างไรไม่รู้
ตอนนี้เราไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆนะ ช่วยงานที่บ้านตลอด แต่เป็นงานค่อยข้างจำเจ ตอนนี้พยายามหางานข้างนอกทำแล้ว เผื่อออกข้างนอกอะไรๆมันจะดีขึ้น
คนใดเคยเป็นแบบนี้บ้าง แล้วจะแก้ไขชีวิตอย่างไรให้ดีขึ้น ความสุขในชีวิตทำงานคืออะไร
ขอบคุณค่ะทุกคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็น
ไม่มีความสุขหลังจากเรียนจบ หลุดพ้นสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไร
ย้อนกลับไปช่วงชีวิตวัยเรียนเป็นช่วงชีวิตที่เราว่ามันเหนื่อย ตึงเครียด ต้องอดทนกับหลายๆเรื่องื แต่พอย้อนไปตอนนั้นปัญหามันเล็กน้อยมาก แม้จะเครียดก็เครียดไม่นาน ต่อให้อยู่ในช่วงเครียดก็มีเพื่อนที่จะระบายหรือมีอะไรทำให้แก้เครียด ถามเรื่องการใช้ชีวิตในรั่วมหาลัยเราก็เรียนแบบปกติ ไม่ได้ขยันมากมาย แต่ผลการเรียนก็ไม่ได้แย่ มีเพื่อนคุยเพื่อนเที่ยวทำให้มีอะไรทำตลอดเวลา กิจกรรมในรั่วมหาลัยก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง แล้วแต่ว่าอยากทำอะไรหรือใครชวนไป เพราะไม่มีใครมาบังคับ บางกิจกรรมที่อยากทำและคิดว่าเป็นกิจกรรมที่ดีแต่ไม่ได้ทำเพราะชวนเพื่อนแล้วไม่มีใครไป เหตุผลเดียวคือไม่กล้าไปคนเดียว ไปได้แต่จะรู้สึกประหม่า อึดอัด เลยไม่ไปดีกว่า ทำให้บางครั้งพลาดโอกาสดีดีไปเพียงเพราะไม่กล้า ในตอนนั้นคิดว่าไม่เป็นไร ไม่ไปก็ช่าง ค่อยหากิจกรรมที่เพิ่ิอนเราอยากไปด้วยดีกว่า ค่าใช้จ่ายในชีวิตวัยเรียนพ่อแม่เป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง ไม่มีคำว่าเดือดร้อนเรื่องเงินเลยย เงินไม่เคยขาดมือ แต่เราก็ไม่ได้เป็นคนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยนะ ออมเงินอยู่เป็นนิจ เคยคิดจะทำงานพิเศษอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังเลือกงานที่ทำแล้วเราไม่เหนื่อยมาก อย่างเพื่อนเราทำงานเป็นเด็กเสริฟร้านอาหารเริ่มทำตอนเย็นเลิกเที่ยงคืนงานอย่างงี้เราไม่อยากทำนะ เพราะมันเหนื่อย และภาคค่ำเราก็มีเรียนตลอด งานที่เราทำเช่นรับจ้างเก็บข้อมูลวิจัยอะไรอย่างงี้ คือทำแล้วไม่เดือดร้อน ที่ทำเพราะอยากให้ตัวเองยุ่งๆด้วย ชีวิตในรั้วมหาลัยเราไม่ได้ติดกลุ่มเพื่อนตลอดนนะ กินข้าวคนเดียวก็ได้ ไปเรียนคนเดียวก็ได้ไม่มีปัญหา เรียกได้ว่าตอนนั้นก็ดีอยู่นะ
หากพูดถึงชีวิตเราตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยลำบากเลย ลำบากในที่นี้คือไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเลย ที่บ้านเราค่อนข้างมีฐานะ แต่เราใช่ว่าจะโดนเลี้ยงมาแบบสบายๆนะ แม่ให้เราทำงานตั้งแต่เด็กจนโต เรื่องทำงานช่วยที่บ้านเราไม่เคยเกี่ยงเลย หากอยูบ้านแล้วเบื่อหรือเครียดก็กลับหอ เพียงเท่านี้อาการเหล่านั้นก็จะหายไปพริบตา แต่ตอนนี้ไม่รู้จะไปอยู่ไหนเมื่อเครียดหรือเบื่อ ในบริเวณบ้านใกล้เรือนเคียงบ้านเราถือเป็นบ้านที่มีฐานะที่สุดเลยก็ว่าได้ สังคมคนข้างบ้านก็มีบ้างคนไม่รู้เรื่อง(โตแต่ตัว แต่การกระทำเป็นเด็ก) บ้างคนก็ชอบพูดเรื่องลบๆ บางคนก็ชอบวิจารณ์เรื่องการแต่งกายของเรา ชอบเอาปมคนอื่นมาพูด จะหนีไปให้พ้นจากคนกลุ่มนี้ก็หนีไม่พ้น เพราะบ้านติดกัน แถมเป็นญาติเราสะอีก บางครั้งเขาก็ถามว่าเราไม่เครียดเหรออยู่แต่บ้าน ตอนแรกก็ไม่เครียดหรอก แต่ถามบ่อยเกิน แล้วชอบไปบอกว่าเราอยู่แต่บ้านไม่ออกไปไหนเลย เราก็ออกนะ ออกถ้าอยากไป แต่ถ้าให้ออกมาคุยกับเพื่อนบ้านที่เราไม่ชอบเราก็ไม่อยากออก ไม่ใช่เพียงแต่คนนอกบ้านนะคนในบ้านก็ชอบบ่น จนเราเบื่อออออออออ อยากไปให้พ้นๆ
ถึงตอนนี้ความเครียดก็มาเพิ่มอีกคือเรื่องสุขภาพ ทำให้เราคิดมากเข้าไปอีก จนตอนนี้ปจด เดือนนี้ยังไม่มาเลย เรารู้สึกเบื่อหน่ายอย่างไรไม่รู้
ตอนนี้เราไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆนะ ช่วยงานที่บ้านตลอด แต่เป็นงานค่อยข้างจำเจ ตอนนี้พยายามหางานข้างนอกทำแล้ว เผื่อออกข้างนอกอะไรๆมันจะดีขึ้น
คนใดเคยเป็นแบบนี้บ้าง แล้วจะแก้ไขชีวิตอย่างไรให้ดีขึ้น ความสุขในชีวิตทำงานคืออะไร
ขอบคุณค่ะทุกคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็น