สวัสดีค่ะ
ตอนนี้จขกท.กำลังมีปัญหาค่ะ
รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ภายนอกดูเครียด จริงจัง เพราะเป็นคนที่สามารถสังเกตอารมณ์จากสีหน้าได้ ง่ายๆคือรู้สึกยังไงก็แสดงออกทางสีหน้าน่ะค่ะ แล้วก็การใช้ชีวิตประจำวันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก เพราะไม่ได้ออกนอกบ้านหรือถึงออกไปก็จะไปนั่งเฉยๆในงานรวมญาติหรือในกลุ่มเพื่อนแม่ ไม่ได้ไปเที่ยวเพราะปัญหาเรื่องเงินในครอบครัว แถมพ่อแม่ก็ไม่ได้พาออกไปไหนเลยค่ะ(เขาคงมีเหตุผลของเขาแหละ) ปิดเทอมก็อยู่แต่ในบ้าน อยากทำงานพิเศษ จิตอาสาหรือหากิจกรรมทำ แต่ก็ทำไม่ได้ (บ่น)
วันๆเรียนอย่างเดียวค่ะ กลับมาก็ทำการบ้าน กว่าจะเสร็จก็ถึงเวลานอนพอดี วนลูปแบบนี้ทุกๆวันเลยค่ะ
ตอนนี้เบื่อๆเซ็งๆ เฉยเมยกับอะไรรอบข้างซะหมด รู้สึกไม่สนใจอะไรเป็นพิเศษ ทำให้กลายเป็นคนไม่ค่อยยิ้ม ไม่อยากยิ้ม ทำให้เพื่อนๆเข้าใจผิดว่าเราเครียดง่าย เป็นคนจริงจัง ทั้งๆที่จริงๆแล้วในหัวนี่โล่งมาก ว่างเปล่า
จริงๆรู้นะคะว่ามันไม่ดีที่เป็นแบบนี้ จะให้ฝืนยิ้มก็กระไรอยู่ จึงต้องการคำแนะนำค่ะว่าจะทำยังไงให้เรามีความคิดดีๆต่อสิ่งรอบข้าง อยากมีความสุขกับปัจจุบันค่ะ
ช่วงนี้ตัวเองยิ้มยาก คนอื่นๆมักจะเข้าใจเราผิด แก้ไขยังไงดีคะ
ตอนนี้จขกท.กำลังมีปัญหาค่ะ
รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ภายนอกดูเครียด จริงจัง เพราะเป็นคนที่สามารถสังเกตอารมณ์จากสีหน้าได้ ง่ายๆคือรู้สึกยังไงก็แสดงออกทางสีหน้าน่ะค่ะ แล้วก็การใช้ชีวิตประจำวันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก เพราะไม่ได้ออกนอกบ้านหรือถึงออกไปก็จะไปนั่งเฉยๆในงานรวมญาติหรือในกลุ่มเพื่อนแม่ ไม่ได้ไปเที่ยวเพราะปัญหาเรื่องเงินในครอบครัว แถมพ่อแม่ก็ไม่ได้พาออกไปไหนเลยค่ะ(เขาคงมีเหตุผลของเขาแหละ) ปิดเทอมก็อยู่แต่ในบ้าน อยากทำงานพิเศษ จิตอาสาหรือหากิจกรรมทำ แต่ก็ทำไม่ได้ (บ่น)
วันๆเรียนอย่างเดียวค่ะ กลับมาก็ทำการบ้าน กว่าจะเสร็จก็ถึงเวลานอนพอดี วนลูปแบบนี้ทุกๆวันเลยค่ะ
ตอนนี้เบื่อๆเซ็งๆ เฉยเมยกับอะไรรอบข้างซะหมด รู้สึกไม่สนใจอะไรเป็นพิเศษ ทำให้กลายเป็นคนไม่ค่อยยิ้ม ไม่อยากยิ้ม ทำให้เพื่อนๆเข้าใจผิดว่าเราเครียดง่าย เป็นคนจริงจัง ทั้งๆที่จริงๆแล้วในหัวนี่โล่งมาก ว่างเปล่า
จริงๆรู้นะคะว่ามันไม่ดีที่เป็นแบบนี้ จะให้ฝืนยิ้มก็กระไรอยู่ จึงต้องการคำแนะนำค่ะว่าจะทำยังไงให้เรามีความคิดดีๆต่อสิ่งรอบข้าง อยากมีความสุขกับปัจจุบันค่ะ