เราเป็นเด็กม.5 ตัวเล็กๆตนนึง ที่ได้รู้จักกับรุ่นพี่คนนึงให้ชื่อว่า เอ ละกัน เรารู้จักกับรุ่นพี่คนนี้เพราะเป็นนักกีฬาปิงปองเหมือนกับเรา เราสองคนรู้จักกันตั้งเเต่เราอยู่ม.1 ส่วนพี่เค้าอยู้ม.3 เราก็กรี้ดๆพี่เค้าอยู่เพราะพี่เค้าหล่อไม่มีอะไรมากตามภาษาเด็ก เราก็สนิทกันพอสมควรเจอกันที่โรงเรียนก็ทักกันตสมปกติ เราจะได้คุยกันเยอะก็โดยเฉพาะช่วงที่มีแข่ง พวกนักปิงปองชอบเล่นเปิดใจกัน โดยที่ตัวเราชอบเทคแคร์คนอื่นอยู่เเล้วจึงเก็บข้อมูลเรื่องนู้นเรื่องนี้เยอะ พี่เค้าก็คล้ายๆกัน คุยกันทีไรก็ชอบถามว่าเพื่อนคนนู้นคนนี้ของเราเป็นยังไงเเล้ว
ตอนพี่เค้าอยู่ม.6 เราไม่ได้คุยกันมากเท่าไหร่เพราะพี่เค้าเตรียมสอบ แถมเราก็รู้มาว่าพี่เค้ามีแฟนกับรุ่นพี่ที่เรารู้จักคนนึง เป็นแฟนกันเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย อยู่ๆก็เป็นแฟนกันแล้ว จนพี่เค้าติดคณะวิศวะ แถมยังได้ทุนไปเรียนเยอรมันด้วย เหตุทุกอย่างเกิดขึ้นตอนวันเกิดของพี่เค้า พี่เค้าเกินปลายเดือนกรกฎา เราก็แฮปพี่เค้าไปในเฟส พี่เค้าก็ขอบคุนเเล้วชวนไปกินข้าวกะถ่ายรูปด้วยกันเพราะตั้งเเต่รู้จักกันมาเรายังไม่มีรูปกันเลย (ในแชทเราสองคนเรียกกันว่าคุนพี่กะคุนน้อง)
เราก็คิดในใจเสมอว่าเราอย่าคิดอะไรกับพี่เค้านะ พี่เค้ามีแฟนแล้ว ไม่ดีเราเองจะเจ็บเปล่า
พอถึงวันนั้นเราก็ดันป่วยไข้ขึ้นสูงแถมไม่ค่อยมีเสียเเต่เราก็ไปกินข้าวกับพี่เค้าตั้งแต่บ่ายสอง พอกินข้างเสร็จเราก็ไปเดินดูเสื้อกับพี่เค้าที่เตรียมซื้อไปเมืองนอก เสร็จเกือบห้าโมงครึ่งเราก็แยกย้ายกันกลับ พี่เค้าก็บอกว่าให้ไปหาหมอปรากฎเป็นไข้หวัดพี่เค้าก็ทักมาถามอาการเกือบทุกวันเลย พอกลับถึงบ้านแล้วก็พึ่งนึกได้ว่าเราลืมถ่ายรูปกัน หลังจากนั้นเราจึงนัดกันมาถ่ายรูป พอดีช่วงนี้พี่เค้าอยากดูหนังก่อนไปช่วงกลางสิงหา เราก็เลยไปดูกับพี่เค้าโดยให้พี่เค้าเลือกหนัง ตอนดูก็ไม่ได้อะไร พอดูไปเกินครึ่งเรื่องพี่เค้าก็ถามเราว่า"หนาวมั้ยพี่ใส่สองชั้นยังเย็นๆเลยนะ" เราก็บอกไม่เป็นไม่หนาวขนาดนั้น พี่เค้าก็เหมือนถามย้ำอีกทีว่าเอาเสื้อพี่มั้ย เราก็เกรงใจเลยบอกไปว่าไม่เป็นไร สักพักพี่เค้าก็ถอดเสื้อคล้ายๆเสื้อสูทมาห่มให้เรา พี่เค้าก็เหลือเเต่เสื้อยืดสีขาวปกติ พอดูหนังดูหนังเสร็จเราก็คืนพี่เค้า เราก็อึดอัดแหล่ะก็เลยถามพี่เค้าไปว่าพี่กะแฟนเค้าเป็นยังไงเเล้ว พี่เค้าก็บอกว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว แถมยังบอกอีกว่ารักตอนม.ปลายรักแป๊บเดียวก็เลิกคบไม่ได้นานหรอก มันมีอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ตรงกันเยอะ เรียนหนักอะไรอย่างงี้ พูดอย่างงี้ใจเราก็ละลายเพราะยิ่งแชทยิ่งดูมีอะไรดูเป็นห่วงแถมทำแบบนี้ไม่มีแฟนอีกเราก็เทใจไปเกือบหมดใจเเล้วเราสองคนก็ออกไปกินข้าวด้วยกันอีกเเล้วก็ลืมถ่ายรูปเหมือนเดย
พี่เค้าไปเยอรมันปลายเดือนสิงหาพอดีช่วงนัน้โรงเรียนจัดกีฬาสีพอดี ะี่เค้าบอกว่าจะนัดมาเเต่พี่เค้าทำบัตรนักศึกษาหายจึงต้องไปติดต่อที่ไหนก็ไม่รู้มาหาเราไม่ได้ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอพี่เค้าอีกเลย เเต่ตอนนนี้เราก็ยังแชทกันอยู่เหมือนเดิม ใจนึงเราก็คิดว่าเราจะบอกชอบพี่เค้าตอนจบม.6 รอไปเรื่อยๆ จนทุกอย่างมันโอเค แต่อีกใจเราก็คิดว่าควรพอไม่งั้นเราจะเจ็บเอง เพราะบางทีถ้าบอกไปเราอาจจะเสียรุ่นพี่ดีๆคนนึงไปจากชีวิตเรา เราควรทำยังไงดี ?
ปล.อ่านแล้วอาจจะงงๆหน่อยนะเพราะย่อเรื่องเอะมากเรื่องจริงซับซ้อนกว่านี้อีก แถมพี่เค้าให้ความหวังเราหลายเรื่องในแชทซึ่งบอกไม่ได้
มีใจหรือเฟรนรี่หรือให้ความหวัง
ตอนพี่เค้าอยู่ม.6 เราไม่ได้คุยกันมากเท่าไหร่เพราะพี่เค้าเตรียมสอบ แถมเราก็รู้มาว่าพี่เค้ามีแฟนกับรุ่นพี่ที่เรารู้จักคนนึง เป็นแฟนกันเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย อยู่ๆก็เป็นแฟนกันแล้ว จนพี่เค้าติดคณะวิศวะ แถมยังได้ทุนไปเรียนเยอรมันด้วย เหตุทุกอย่างเกิดขึ้นตอนวันเกิดของพี่เค้า พี่เค้าเกินปลายเดือนกรกฎา เราก็แฮปพี่เค้าไปในเฟส พี่เค้าก็ขอบคุนเเล้วชวนไปกินข้าวกะถ่ายรูปด้วยกันเพราะตั้งเเต่รู้จักกันมาเรายังไม่มีรูปกันเลย (ในแชทเราสองคนเรียกกันว่าคุนพี่กะคุนน้อง)
เราก็คิดในใจเสมอว่าเราอย่าคิดอะไรกับพี่เค้านะ พี่เค้ามีแฟนแล้ว ไม่ดีเราเองจะเจ็บเปล่า
พอถึงวันนั้นเราก็ดันป่วยไข้ขึ้นสูงแถมไม่ค่อยมีเสียเเต่เราก็ไปกินข้าวกับพี่เค้าตั้งแต่บ่ายสอง พอกินข้างเสร็จเราก็ไปเดินดูเสื้อกับพี่เค้าที่เตรียมซื้อไปเมืองนอก เสร็จเกือบห้าโมงครึ่งเราก็แยกย้ายกันกลับ พี่เค้าก็บอกว่าให้ไปหาหมอปรากฎเป็นไข้หวัดพี่เค้าก็ทักมาถามอาการเกือบทุกวันเลย พอกลับถึงบ้านแล้วก็พึ่งนึกได้ว่าเราลืมถ่ายรูปกัน หลังจากนั้นเราจึงนัดกันมาถ่ายรูป พอดีช่วงนี้พี่เค้าอยากดูหนังก่อนไปช่วงกลางสิงหา เราก็เลยไปดูกับพี่เค้าโดยให้พี่เค้าเลือกหนัง ตอนดูก็ไม่ได้อะไร พอดูไปเกินครึ่งเรื่องพี่เค้าก็ถามเราว่า"หนาวมั้ยพี่ใส่สองชั้นยังเย็นๆเลยนะ" เราก็บอกไม่เป็นไม่หนาวขนาดนั้น พี่เค้าก็เหมือนถามย้ำอีกทีว่าเอาเสื้อพี่มั้ย เราก็เกรงใจเลยบอกไปว่าไม่เป็นไร สักพักพี่เค้าก็ถอดเสื้อคล้ายๆเสื้อสูทมาห่มให้เรา พี่เค้าก็เหลือเเต่เสื้อยืดสีขาวปกติ พอดูหนังดูหนังเสร็จเราก็คืนพี่เค้า เราก็อึดอัดแหล่ะก็เลยถามพี่เค้าไปว่าพี่กะแฟนเค้าเป็นยังไงเเล้ว พี่เค้าก็บอกว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว แถมยังบอกอีกว่ารักตอนม.ปลายรักแป๊บเดียวก็เลิกคบไม่ได้นานหรอก มันมีอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ตรงกันเยอะ เรียนหนักอะไรอย่างงี้ พูดอย่างงี้ใจเราก็ละลายเพราะยิ่งแชทยิ่งดูมีอะไรดูเป็นห่วงแถมทำแบบนี้ไม่มีแฟนอีกเราก็เทใจไปเกือบหมดใจเเล้วเราสองคนก็ออกไปกินข้าวด้วยกันอีกเเล้วก็ลืมถ่ายรูปเหมือนเดย
พี่เค้าไปเยอรมันปลายเดือนสิงหาพอดีช่วงนัน้โรงเรียนจัดกีฬาสีพอดี ะี่เค้าบอกว่าจะนัดมาเเต่พี่เค้าทำบัตรนักศึกษาหายจึงต้องไปติดต่อที่ไหนก็ไม่รู้มาหาเราไม่ได้ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้เจอพี่เค้าอีกเลย เเต่ตอนนนี้เราก็ยังแชทกันอยู่เหมือนเดิม ใจนึงเราก็คิดว่าเราจะบอกชอบพี่เค้าตอนจบม.6 รอไปเรื่อยๆ จนทุกอย่างมันโอเค แต่อีกใจเราก็คิดว่าควรพอไม่งั้นเราจะเจ็บเอง เพราะบางทีถ้าบอกไปเราอาจจะเสียรุ่นพี่ดีๆคนนึงไปจากชีวิตเรา เราควรทำยังไงดี ?
ปล.อ่านแล้วอาจจะงงๆหน่อยนะเพราะย่อเรื่องเอะมากเรื่องจริงซับซ้อนกว่านี้อีก แถมพี่เค้าให้ความหวังเราหลายเรื่องในแชทซึ่งบอกไม่ได้