บุ๋มและอิ๊บเป็นหนึ่งในคนที่โดนผลกระทบของพิษเศรษฐกิจปี 40 จนตัดสินใจฆ่าตัวตาย แต่บุ๋มหนีเอาตัวรอดจนโตมาเป็นนักธุรกิจสาว (ที่ก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จนัก) กับลูกสาวอีกคน และจำต้องกลับมาเยือนตึกที่เพื่อนเธอฆ่าตัวตายด้วยเหตุผลทางธุรกิจ
-สมัยปี 40 มีการปั่นโบรกเกอร์อย่างหนึ่งกับเงินที่ไม่มีอยู่จริง ซึ่งม๊ศัพท์เรียกสิ่งที่เกิดขึ้นว่า "ผี" (เพราะมันไม่มีจริง) เราจึงเห็นตัวละครอย่างพ่อของบุ๋มพูดเรื่อยเปื่อยคนเดียวเพราะเชื่อว่าจะกลับมารวยได้เหมือนนั่งคุยกับผี (ซึ่งรู้สึกว่าหนังรีเสิร์ชมาดี)
-ความกราดเกรี้ยวของบี น้ำทิพย์ ในบทบุ๋มที่ทวีคูณขึ้นทุกนาทีของหนัง ขยับจากการปกป้องตัวเองไปสู่การปกป้องลูกที่ให้อารมณ์เหมือนแม่เสือมากๆ ซึ่งโอเค แค่รู้สึกว่าเล่นใหญ่ไปนิด ขณะที่น้องลิลลี่น่ารักมาก
-เทียบกับหนังเรื่องก่อนของผู้กำกับคนเดียวกันอย่าง ลัดดาแลนด์ เรารู้สึกว่าลัดดาแลนด์แม่นเรื่องจังหวะมากกว่า จำได้ว่าฉากหมาเห่ากระโชกใส่คนก็ทำสะดุ้งโหยงแล้ว รวมถึงฉากที่ความกลัวค่อยๆ ทวีขึ้นจนจะเป็นลมอย่างฉากน้องกอล์ฟฉีกกระดาษ, ฉากตามหาแมว อันนั้นรู้สึกว่ามันเป็นฉากที่ถูกดีไซน์มาแล้วอย่างดีมากจริงๆ
-แต่ใน เพื่อน.. ที่ระลึก เรารู้สึกว่าจังหวะไม่คมเท่าเรื่องก่อน และที่สำคัญคือช่วงท้ายๆ ย้วย โฉ่งฉ่างมากจนรู้สึกรำคาญ ความกราดเกรี้ยวของบุ๋ม ค่อยๆ ทะลักล้นออกมามากขึ้นทุกนาทีและนำไปสู่ฉากระเบิดอารมณ์ที่ชวนใจหายและเล่นใหญ่แบบมองจากหน้าโรงก็รู้แล้วว่ากำลังโกรธ กับตลกในความไม่สมเหตุสมผลบางประการที่หนังทำให้เราเชื่อไม่ได้
-แต่แน่นอน ว่ามันเป็นหนังผีเรื่องหนึ่งที่พยายามจะพลิกไปเล่นท่ายากด้วยเส้นเรื่อง ด้วยแบ็คกราวด์ ด้วยหลายๆ อย่างซึ่งเราเห็นได้ชัดผ่านการพยายามเล่าเรื่องต่างๆ ของหนัง
-อย่างไรก็ดี ถ้าลัดดาแลนด์มีฉากประเภท "กูไม่ออก ถ้ากูออกแล้วจะเอาอะไร-!" เรื่องนี้ก็มี "เรื่องส่วนตัวค่ะ" กับ "อย่ามาขู่ รำคาญ" ที่ไฟว์กันในแง่ความตลกแบบขื่นๆ ได้เหมือนกัน
ส่วนตัว สำหรับเรา เราชอบใจที่หนังดึงเอาช่วงปี 40 มาใช้เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญมากของหนัง แม้จะเบาบางแต่มันคือสาเหตุของโศกนาฏกรรมทั้งหมด หนังใส่ฟุตเทจข่าวจริงที่สะเทือนอารมณ์มากๆ มาด้วย (ซึ่งส่วนตัวดูแล้วหดหู่มาก) สำหรับหลายๆ คน ปี 40 คือฝันร้ายที่ไม่อยากจำ และการจะก้าวข้ามมันมาได้นั้นก็ต้องใช้ระยะเวลา
ปี 40 คือปีที่หลายคนอาจรู้สึกว่าถูกหลอก เป็นปีที่เหมือนผี ถูกหลอกให้เชื่อและทุ่มเทว่าเราเป็นเสือตัวที่ห้า แต่อันที่จริงแล้วไม่ใช่เลย ความล่มสลายในปีนั้นจึงเหมือนโดนมีดกรีดฉับใหญ่ เป็นแผลสดขนาดยักษ์ ความฝันและแผลนั้นยังตามหลอกหลอนในชีวิตคนไทยอยู่อีกหลายปี จริงๆ แล้วมันเป็นปีที่ถือว่าล้มลุกคลุกคลานและก้าวผ่านมาได้อย่างเข้มแข็งด้วยซ้ำไป
แนะนำอีกเรื่องที่เล่าเรื่องพิษเศรษฐกิจปี 40 ได้โคตรดีคือ ภวังค์รัก (Concrete Clouds) ของผกก. ลี ชาตะเมธีกุล
ฝากบล็อก-เพจ สำหรับติดตามข่าวสาร-แลกเปลี่ยนกันเรื่องภาพยนตร์กันนะคะ
Page:
https://www.facebook.com/llkhimll
Blog:
http://llkhimll.wordpress.com/
(Review แบบลัดๆ) เพื่อน.. ที่ระลึก เมื่อผีคือภาพแทนของเศรษฐกิจและความทรงจำอันเจ็บปวด
บุ๋มและอิ๊บเป็นหนึ่งในคนที่โดนผลกระทบของพิษเศรษฐกิจปี 40 จนตัดสินใจฆ่าตัวตาย แต่บุ๋มหนีเอาตัวรอดจนโตมาเป็นนักธุรกิจสาว (ที่ก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จนัก) กับลูกสาวอีกคน และจำต้องกลับมาเยือนตึกที่เพื่อนเธอฆ่าตัวตายด้วยเหตุผลทางธุรกิจ
-สมัยปี 40 มีการปั่นโบรกเกอร์อย่างหนึ่งกับเงินที่ไม่มีอยู่จริง ซึ่งม๊ศัพท์เรียกสิ่งที่เกิดขึ้นว่า "ผี" (เพราะมันไม่มีจริง) เราจึงเห็นตัวละครอย่างพ่อของบุ๋มพูดเรื่อยเปื่อยคนเดียวเพราะเชื่อว่าจะกลับมารวยได้เหมือนนั่งคุยกับผี (ซึ่งรู้สึกว่าหนังรีเสิร์ชมาดี)
-ความกราดเกรี้ยวของบี น้ำทิพย์ ในบทบุ๋มที่ทวีคูณขึ้นทุกนาทีของหนัง ขยับจากการปกป้องตัวเองไปสู่การปกป้องลูกที่ให้อารมณ์เหมือนแม่เสือมากๆ ซึ่งโอเค แค่รู้สึกว่าเล่นใหญ่ไปนิด ขณะที่น้องลิลลี่น่ารักมาก
-เทียบกับหนังเรื่องก่อนของผู้กำกับคนเดียวกันอย่าง ลัดดาแลนด์ เรารู้สึกว่าลัดดาแลนด์แม่นเรื่องจังหวะมากกว่า จำได้ว่าฉากหมาเห่ากระโชกใส่คนก็ทำสะดุ้งโหยงแล้ว รวมถึงฉากที่ความกลัวค่อยๆ ทวีขึ้นจนจะเป็นลมอย่างฉากน้องกอล์ฟฉีกกระดาษ, ฉากตามหาแมว อันนั้นรู้สึกว่ามันเป็นฉากที่ถูกดีไซน์มาแล้วอย่างดีมากจริงๆ
-แต่ใน เพื่อน.. ที่ระลึก เรารู้สึกว่าจังหวะไม่คมเท่าเรื่องก่อน และที่สำคัญคือช่วงท้ายๆ ย้วย โฉ่งฉ่างมากจนรู้สึกรำคาญ ความกราดเกรี้ยวของบุ๋ม ค่อยๆ ทะลักล้นออกมามากขึ้นทุกนาทีและนำไปสู่ฉากระเบิดอารมณ์ที่ชวนใจหายและเล่นใหญ่แบบมองจากหน้าโรงก็รู้แล้วว่ากำลังโกรธ กับตลกในความไม่สมเหตุสมผลบางประการที่หนังทำให้เราเชื่อไม่ได้
-แต่แน่นอน ว่ามันเป็นหนังผีเรื่องหนึ่งที่พยายามจะพลิกไปเล่นท่ายากด้วยเส้นเรื่อง ด้วยแบ็คกราวด์ ด้วยหลายๆ อย่างซึ่งเราเห็นได้ชัดผ่านการพยายามเล่าเรื่องต่างๆ ของหนัง
-อย่างไรก็ดี ถ้าลัดดาแลนด์มีฉากประเภท "กูไม่ออก ถ้ากูออกแล้วจะเอาอะไร-!" เรื่องนี้ก็มี "เรื่องส่วนตัวค่ะ" กับ "อย่ามาขู่ รำคาญ" ที่ไฟว์กันในแง่ความตลกแบบขื่นๆ ได้เหมือนกัน
ส่วนตัว สำหรับเรา เราชอบใจที่หนังดึงเอาช่วงปี 40 มาใช้เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญมากของหนัง แม้จะเบาบางแต่มันคือสาเหตุของโศกนาฏกรรมทั้งหมด หนังใส่ฟุตเทจข่าวจริงที่สะเทือนอารมณ์มากๆ มาด้วย (ซึ่งส่วนตัวดูแล้วหดหู่มาก) สำหรับหลายๆ คน ปี 40 คือฝันร้ายที่ไม่อยากจำ และการจะก้าวข้ามมันมาได้นั้นก็ต้องใช้ระยะเวลา
ปี 40 คือปีที่หลายคนอาจรู้สึกว่าถูกหลอก เป็นปีที่เหมือนผี ถูกหลอกให้เชื่อและทุ่มเทว่าเราเป็นเสือตัวที่ห้า แต่อันที่จริงแล้วไม่ใช่เลย ความล่มสลายในปีนั้นจึงเหมือนโดนมีดกรีดฉับใหญ่ เป็นแผลสดขนาดยักษ์ ความฝันและแผลนั้นยังตามหลอกหลอนในชีวิตคนไทยอยู่อีกหลายปี จริงๆ แล้วมันเป็นปีที่ถือว่าล้มลุกคลุกคลานและก้าวผ่านมาได้อย่างเข้มแข็งด้วยซ้ำไป
แนะนำอีกเรื่องที่เล่าเรื่องพิษเศรษฐกิจปี 40 ได้โคตรดีคือ ภวังค์รัก (Concrete Clouds) ของผกก. ลี ชาตะเมธีกุล
ฝากบล็อก-เพจ สำหรับติดตามข่าวสาร-แลกเปลี่ยนกันเรื่องภาพยนตร์กันนะคะ
Page: https://www.facebook.com/llkhimll
Blog: http://llkhimll.wordpress.com/