ขอระบายความในใจเลิกกับแฟนค่ะ

เป็นความรักตั้งแต่สมัยมัธยม แฟนดีมาตลอดเลยค่ะ เขาเป็นผู้ชายที่ดูซื่อตรง จริงใจมาก ไม่มีเรื่องนอกใจ ไม่ค่อยคิดอะไร ด้วยความที่เป็นเราก็เริ่มรู้สึกว่ารักเขามากๆแต่ช่วงนึงเขาไม่มีเงินที่จะเรียน บ้านเขาจนเขาเครียดตอนนั้นเราเองก็คิดนะเห้ยเราจะคบกับคนนี้จริงๆหรอ
แต่แล้วสุดท้ายก็เลือกที่จะรักต่อไป เป็นกำลังใจให้เขาทุกครั้งที่ท้อ ยิ่งตอนที่เขาทำงานรับจ้าง
รู้สึกว่าเออผู้ชายคนนี้ดีนะรู้จักทำงานเราควรจะอยู่ตรงนี้แหละ จนกระทั่งเขาไปเรียนระยะทางก็ไกลกันพอสมควร
แต่ก็กลับมาเจอกันบ้าง มีทะเลาะกันบ้างตามประสาแฟนกันแต่ก็ปรับกันได้ตลอด ไม่มีปัญหาอะไร จนถึงช่วงที่เราเข้ามหาลัย
ช่วงนั้นฝึกงานแล้วค่ะ(เรียนจบมาทำเกี่ยวกับรัฐวิสาหกิจ) เราเริ่มมีปัญหากันค่ะแต่ความจริงมันก็ปรับกันได้คราวนี้ไม่ปรับแล้วค่ะ
เขาไปจากเราเลย ตอนแรกก็พูดอย่างดีกว่าอยากรักษาความรู้สึกดีๆเอาไว้ แต่พอยอมเลิกเป็นคนละคนเลยค่ะ
แบบว่าเปลี่ยนไปมากๆทำเหมือนไม่เคยรักกันมาก่อน เราแบบเสียความรู้สึกมากกับที่ผ่านมา ด้วยความที่เรามั่นคงกับเขามาตั้งแต่แรก
มันทำให้เรายิ่งทำอะไรที่ไร้ค่ากับเขาไปอีกแต่เขาไม่ใยดีเราเลย สุดท้ายตอนนี้ก็พอจะคิดได้แล้วค่ะเหตุผลหลักๆคือเขาก็ตั้งตัวได้แล้ว
มีคนใหม่เข้ามาด้วยค่ะไวมาก เลิกกับเราไปมันก็ดีอยู่แล้วโปรไฟล์ก็คงดีขึ้นไม่ต้องมาทนรอเด็กมหาลัยอย่างเราและ
มันทำให้เรารู้ว่าดูผู้หญิงให้ดูตอนที่ลำบาก ดูผู้ชายให้ดูตอนที่สบายนั้นเป็นเรื่องจริงหรือวัยนี้เราไม่ควรจริงใจ ไม่ควรมีความรักกับใครกันแน่
เราไม่อยากมาเจออะไรแบบนี้อีกแล้ว สุดท้ายแล้วทุกคนก็รักตัวเองใช่ไหม ..


* มันผิดที่เราเองด้วยที่ชอบจะชอบชวนทะเลาะแต่ความรักของเรามันไม่มีค่าเลยหรอ เขาถึงไปง่ายๆแบบนั้น มีแต่เราที่ยังนั่งงคิดถึงสิ่งดีๆ
ในขณะที่เขาคิดถึงคนอื่นไปแล้วเขาบล็อกเราทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ไปแล้ว เราคิดอยู่ซ้ำๆว่ามันไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาเลยรึไง
ทำไมเขาถึงได้ทำกับเราแบบนี้ เรารักเขามากกว่าตัวเองตอนนี้รู้สึกแย่มากๆ เหนื่อย ท้อ แต่ก็ต้องเรียน พยายามตัดเขาส่องเขาทางโซเชี่ยล
มีความสุขดีไม่มีเป็นอะไรเลยเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น อีกไม่นานก็คงเปิดตัวแฟนใหม่