ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่ารักหรือเปล่า ?

นี่เป็นกระทู้แรกของเราถ้าผิดพลาดประการใดขออภัยทุกๆคนด้วยนะค่ะ คือเราไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย เราเริ่มมีอาการแบบนี้มาสักพักละแต่ก้อไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าที่เป็นอยู่นี่เรียกว่ารักหรือเปล่า? คือเรามีน้าอยู่คนนึงเราอยู่ด้วยกันตลอด บ้านเราเป็นครอบครัวใหญ่น่ะเลยอยู่รวมกัน จนเราเรียนจบได้มีโอกาสไปทำงานกับน้า ดีใจนะได้ทำงานที่เดียวกันเพราะเราไว้ใจและมีน้าเป็นที่พึ่งได้ แต่เราก้อรู้มาว่าน้าอยู่กับแฟนความรู้สึกตอนนั้นมันทั้งอึ้งทั้งน้อยใจนิดๆหรือว่าเสียใจก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าไม่ชอบแฟนของน้าเลยออกแนวจะเกลียดขี้หน้าด้วยซ้ำแต่เวลาเจอเราก็แกล้งยิ้มทักทายไปงั้นๆทั้งที่ใจมันบอกว่าโคตรเกลียดผู้หญิงตนนี้เลย น้าดีกับเรามากช่วยยกกระเป๋าจัดห้องให้ดูแลทุกอย่างดีเหมือนพ่อคนนึงเลย เวลาไปทำงานก็ไปรับไปส่งทั้งที่ทำงานอยู่ไกลกันประมาณ20โลได้ โทมาหาสามเวลาเช็คเวลาเรากินข้าว กลับห้อง คุยไลน์กันตลอด เวลามีผู้ชายมาแซวน้าก้อจะพูดแบบขำๆว่าเราเป็นทอมมีเมียแล้ว มันทำให้เราสบายใจนะที่น้าปกป้องเราไว้ไม่ให้ลูกน้องแกแซวมากจนเกินไป กลับมาห้องก็พาไปซื้อของกินวันไหนไม่ไปก็ซื้อเข้ามาให้ เดินมาเคาะประตูบอกให้ไปอาบน้ำ เวลาจะนอนเราก้อต้องไลน์บอกน้าทุกคืน วันไหนน้ามารับช้ามากเราก้อจะงอนนิดๆแล้วน้าก้อมาปลอบเราตามหลังบอกเหตุผลที่มารับช้า แต่เราเคยขอน้าว่าจะย้ายไปอยู่ใกล้ๆที่ทำงานแต่น้าก็ไม่ยอมบอกว่าเดี๋ยวโดนพ่อเราว่าเอา ที่เราอยากไปเพราะเราไม่อยากรู้สึกแบบนี้อีกต่อไป ยอมรับนะว่าหวงงน้ามากไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนมาใกล้ชิดน้าเลย อยากให้น้าอยู่กับเราดูแลเราแค่คนเดียวเท่านั้น เราอยู่กับน้าจนคนที่ทำงานไม่เชื่อว่าเรากับน้าเป็นน้าหลานกันละ คือเราต้องอยู่ในสายตาแกตลอดเวลา ที่ตั้งกระทู้ถามนี้เพราเราไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเหมือนกันว่าที่เป็นอยู่แบบนี้เรารู้สึกอะไรกันแน่ พยายามบอกว่าไม่ใช่แต่ในใจยังไงมันก็บอกว่าใช่ตลอด เราควรทำไงดีมันอึดอัดนะเวลาเห็นหน้ากัน เราต้องทำเหมือนว่าเป็นหลานที่น่ารักคนนึงทั้งที่ใจมันอยากเป็นมากกว่านั้น