ลุยเดี่ยวเที่ยวเหนือ ของหายแต่ได้คืน..!! เกือบติดคุกที่ลำปาง..?? จากตะวันออกสู่เหนือสุดแดนสยาม

   สวัสดีครับ ก่อนอื่นผมขอออกตัวไว้ก่อนนะครับว่ากระทู้นี้คือกระทู้แรกในชีวิตผมเลยครับ อาจจะมีการเรียบเรียงคำพูดที่อาจจะไม่สวยงามยังไงก็ขออภัยใว้ณที่นี้เลยครับ
   เรื่องราวการเดินทางของผมกับความประทับใจในสิ่งที่ได้พบเจอตลอดการเดินทาง10วัน จากตะวันออกขึ้นสู่ภาคเหนือ ของที่หล่นหายแต่ได้คืนเพราะเจอคนดีที่หาได้ยากในสังคมปัจจุบัน แต่สิ่งนึงที่คิดว่าถ้าเป็นผมก็จะทำแบบเดียวกับพี่เค้าแน่นอน เรื่องราวการเข้าพักโรงแรมแห่งหนี่งในเมืองลำปางแต่ทำไห้เกือบติดคุกเพราะนอนต่อจากคนขายยา และเรื่องราวอื่นๆที่น่าประทับใจตลอดการเดินทางครับ


พาหนะที่ใช้เดินทางทริปนี้ก็เจ้าอ้วนนี่แหละครับ ข้อดีรถพวกนี้คือมันเก็บของได้เยอะ แถมบิดอย่างเดียวไม่ต้องใส่เกียร์ไห้วุ่นวาย หลังจากที่หัวหน้าผมเซ็นต์อนุมัติใบลาผมด้วยรอยยิ้มปลื้มปิติที่ลูกน้องจะได้ไปเที่ยวรวดเดียว10วัน(ไม่รู้ผมคิดไปเองรึป่าว) ผมก็รีบเตรียมข้าวของสัมภาระ มัดขึ้นหลังรถเพื่อรอเวลาเดินทาง ข้อมูลเส้นทางที่พักก็หาจากในพันทิปนี่แหละครับ  พอถึงศุกร์สุดท้ายเลิกงานปุ๊บก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินทางทันทีครับ เย็นนั้นผมวิ่งไปนอนที่เมืองปราจีนเพื่อย่นระยะทางและเวลา เริ่มต้นเดินทางน้องฝนก็มาต้อนรับอย่างหนักหน่วงตั้งแต่วันแรกเลยครับ เปียกเชรดดดดดดดดดดดดดด

    เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นตั้งแต่วันแรก พอเช้าผมวิ่งออกมาผ่านช่วงสระบุรีถนนไม่ค่อยดี หลุมบ้างเนินบ้าง แต่ผมก็ยังวิ่งมาเป็นร้อย ไกล้จะเข้าอ.พระพุทธบาท เกิดอยากถ่ายรูปก็เลยจอดรถเพื่อหยิบกล้องในกล่องหลังรถ จอดปุ้บหันมาจะหยิบกล้อง.......!! เห้ยยย...!! เกิดอาการช๊อคไปชั่วขณะ มันหายไปทั้งใบ หายไปใหน ตอนใหน ยังไง คำถามเกิดขึ้นในหัวมากมายแต่ใครจะมาตอบ (ขอเล่าคร่าวๆละกันครับ) ในกล่องประกอบด้วย กระเป๋าตังค์เอกสารสำคัญบัตรเครดิต+ไอโฟน5s+กล้องDslr+เลนส์อีก2 ตัว+ข้าวของอีกประมาณนึง เรียกว่าหมดตัวเลยทีเดียว ก็เลยลองขี่ย้อนกลับเผื่อว่าอาจจะหล่นอยู่ไม่ไกล  แต่ก็ไม่เจอ ก็เลยไปขอความช่วยเหลือในปั้มน้ำมันไกล้ๆแถวนั้น ให้น้องแคชเชียร์ใช้ไอโฟนตามหา แต่ผมดันไปออกจากระบบตอนใหนก็ไม่รู้ เลยลองโทรไป ติดแต่ไม่มีคนรับ ขณะที่กำลังหมดหวัง มีสายเข้าน้องบอกว่าเบอร์ผมโทรกลับมา เสียงปลายสายเป็นผู้ชายบอกว่าเก็บกล่องได้ ให้ผมไปรับของคืน โหยยยไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ของคืน รีบขอบคุณน้องๆที่ให้ความช่วยเหลือ ผ่านไปครั้งหน้าจะเอาขนมไปฝาก

   หลังจากนัดแนะสถานที่รับของคืน ผมก็รีบบึ่งไปทันที พีแกอยู่ห่างจากผมเกือบ30กิโล พี่แกขับรถขนส่ง แกเล่าว่าขับรถมาเห็นรถข้างหน้าพยายามหลบอะไรซักอย่าง เลยลงไปดูแล้วเก็บขึ้นมา พี่แกไห้ผมตรวจนับสิ่งของว่ามีอะไรหายไปบ้าง ผมดูแล้วอยู่ครบทุกอย่าง ขอบอกขอบใจแกยกใหญ่ แกบอกเข้าใจหัวอกคนที่ทำของหายว่ามันจะรู้สึกยังไง ผมควักเงินในกระเป๋าให้พี่แก1000บาท แกไม่รับแต่ผมไม่ยอมคว้ามือแกมายัดแบงค์ไปบนมือแกแล้วบอกว่า"ผมโชคดีมากที่เจอคนแบบพี่ถ้าเป็นคนอื่นเค้าคงไม่เอาของมาคืนผมหรอก" หลังจากนั้นแกก็ขอตัว ผมแลกเบอร์กับแกใว้ วันหน้าลงมาเกาะช้างจะต้อนรับอย่างดี พี่แกชื่อเอกชัย คนกรุงเทพ
   ผ่านเรื่องราวตรงนั้นมาได้ผมชั่งใจว่าจะไปต่อ หรือจะกลับดีเพราะมีความรู้สึกลางไม่ดีตั้งแต่เริ่มต้น สุดท้ายขอไปต่อดีกว่ากลัวอะไรกับเรื่องแค่นี้ ว่าแล้วก็วิ่งต่อไปยังบ้านมุง อ.เนินมะปราง หมู่บ้านที่อยู่ท่ามกลางเขาหินปูนสวยงาม

   วิวทุ่งนากับภูเขาช่างสวยงามยิ่งนัก เสียดายเวลามีน้อยต้องออกเดินทางต่อ คืนนี้จะต้องไปนอนในเมืองสุโขทัย

   มาถึงสุโขทัยก็มืดแล้ว ลุยฝนมาตลอดทาง เจอโรงแรมขึ้นป้ายคืนละ300 รีบเลี้ยวไปเช็คอิน คืนนั้นทั้งคืนนอนฟังเสียงน้ำรั่วลงบนที่นอนทั้งคืน เห้อออชีวิต เปียกอีกล้าวววววววว
    เช้ามาก็มุ่งหน้าไปยังอุทยานแห่งชาติสุโขทัย นักท่องเที่ยวเยอะพอสมควร แต่ผมก็ไม่ได้เข้าไปเพราะฝนทำท่าจะตกอีกแล้ว ก็เลยขี่รถชมด้านนอก แล้วก็ไปต่อที่วัดศรีชุม
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

  พอสายหน่อยน้องฝนก็มาอีกเช่นเคย ตกจนไปใหนไม่รอด ตกไม่มีทีท่าจะหยุด เลยตัดสินใจลุยฝนออกจากสุโขทัยมุ่งหน้าไปยังอุทยานแห่งชาติแม่ปิง ตั้งใจไปกางเต้นท์นอนที่แก่งก้อเผื่อว่าจะได้เจอครูสองกับครูแอน(คิดถึงวิทยา)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้

   ที่นี่คนเดียวเลยครับ555ผีจ๋าอย่ามาหลอกกันนะ จริงๆมันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น เจ้าหน้าที่ก็มีประการอยู่ที่นี่ ห้องน้ำก็ไม่ได้ไกลมาก แถมมีแพร้านอาหารด้วย มื้อเย็นผมลองไปชิมเมนูปลาแม่น้ำ อร่อยมากปลานี่ทำกันสดๆเลย ราคาไม่แพงเพราะมันเยอะมากกกก อิ่มไปอีกมื้อตื่นมาชมบรรยากาศยามเช้า สดชื่นทีเดียวครับ ผมเป็นคนแปลกครับ ถ้าวันหยุดจะตื่นเช้า แต่ถ้ารู้ว่าเป็นวันทำงานโน่น..แปดโมงครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
  เมื่อออกจากอุทยานก็มุ่งหน้าต่อไปที่สวนสนบ่อแก้ว เส้นทางก็สอบถามกับเจ้าหน้าที่ที่ด่านทางออกนั่นแหละครับ เปิดกูเกิ้ลแมพบ้างไรบ้าง หลงบ้างก็สนุกดีครับ ผมชอบหน้าฝนเพราะวิวข้างทางมันจะเขียวแทบทั้งหมด มองไปทางใหนก็สดชื่นครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
   และแล้วก็มาถึงสวนสนบ่อแก้ว เกาะนามิเมืองไทย
   เริ่มเข้าเขต อ.แม่แจ่มแล้วครับ ผมตั้งใจมาที่นี่เพราะต้องการที่จะขี่เจ้าอ้วนนี่เข้าไปบ้านป่าปงเปียง แต่หนทางที่จะเข้าไปมันไม่เหมาะทีจะขี่มอเตอร์ไซด์เข้าไป แต่ก็ไปอีกกระทู้นึงบอกว่ามีอีกทางที่สามารถเข้าไปได้ ทางดีกว่า แต่ก็ต้องใช้สกิลนิดหน่อย
   เริ่มมีนาขันบันไดให้ได้เห็นบ้าง ผมตัดสินใจโทรไปหาคุณวิชัย เจ้าของโฮมสเตย์มาฉิโพ บ้านว่างพอดีหลังสุดท้าย แกถามว่ามารถอะไร พอบอกว่าเป็นรถสก็ตเตอร์ ถึงกับร้องเลยครับ555 แกบอกว่าเข้าไม่ได้แน่นอน แต่ผมบอกแกว่าจะเข้าอีกทางแกก็ทำน้ำเสียงแบบว่าไม่แน่ใจว่าจะรอดมั้ย555 เอาน่ามาตั้งไกลยังงัยขอลองสักตั้งก่อน

    บ้านตีนผา ถ้ามาถึงตรงนี้แสดงว่าไกล้ถึงแล้วครับ เส้นทางก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างที่คิด
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
    เส้นทางช่วงที่ไกล้จะถึงที่พัก มาตรงนี้ต้องใช้สกิลการขี่รถพอสมควร ทั้งรถทั้งสัมภาระที่แบกมาทำเอาผมเกือบพลาดเหมือนกัน
    ผมมาถึงแล้วครับ"บ้านป่าปงเปียง"เคยเห็นแต่ภาพในอินเทอร์เน็ต แต่ตอนนี้มันอยู่ข้างหน้าเรานี่เอง ขณะที่กำลังชื่นชมกับบรรยากาศ หมอกสีขาวก็ลอยมาปกคลุมท้องนา โอยยยย...!!ช่างสวยงามจับใจ ต่อให้ถ่ายด้วยกล้องคุณภาพดีขนาดใหนก็สู้กับสองตาเราไม่ได้จริงๆ
    ผมได้นอนบ้านหลังนี้ครับ ถึงจะเล็กกว่าเพื่อนแต่ก็ไกล้กับรถดี ขนสัมภาระได้ง่าย
    คุณวิชัยมาเสริฟอาหารเย็นด้วยตัวเองครับ
    วิวหน้าบ้านผมครับ หลังจากได้รับปิ่นโตข้าว ฝนก็ตกลงมาอีกก็เลยได้นั่งกินข้าวในห้องนอนเพราะหน้าบ้านฝนมันสาดนั่งไม่ได้ กินข้างไปนั่งมองวิวจากในห้องนอน ฟินไปดิครับ อากาศเย็นสบายครับที่นี่ พอกินข้าวเสร็จฝนหยุดพอดีก็ได้เวลาออกสำรวจครับเด่วพรุ่งนี้มาต่อครับ