รักครั้งนี้มันผิดไหม แล้วเราต้องทำยังไงต่อไปดี

สวัสดีค่ะเราเป็นคนอีสานแต่ลงมาหางานทำที่หาดใหญ่ เหตุผลเพราะเราอยากมาอยู่ใกล้คนที่เรารัก ซึ่งมาคนเดียวและเป็นครั้งแรกที่ออกจากบ้านมา
รู้สึกหัวใจพองโตมากตื่นเต้นสุดๆ
เริ่มเลยนะคะ ต้นปี60เราเรียนจบ แล้วเราก็กลับมาขายของที่บ้านมีวันหนึ่งรู้สึกว่างมากเราเลยโหลดแอฟบีทอคล์มาเล่น เล่นได้ประมาณสองวันเราก็ค้นหาเพื่อนไปเจอกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเขาเป็นทหารยุที่สามจังหวัดพี่เขาดีมากพอกลับจากภาระกิจตอนเช้าเขาจะโทรปลุกเราทุกวันจนวันหนึ่งพี่เขาก็ขอไลน์เป็นวันแรกที่เราคุยกันแบบเห็นหน้าเราก็คุยกันแบบนี้ทุกวันพี่เขาสอนทุกอย่างเป็นได้ทุกอย่างมีเวลาให้เราทั้งวันแม้กระทั่งตอนมีภาระกิจเวลามีปัญหาพี่เขาจะคอยปลอบเราคุยกันมาได้ประมานสามเดือนอาจจะด้วยการที่เราเจอคนที่มีวุฒิภาระและเป็นผู้ใหญ่เลยทำให้เรารักเขาจนอยากลงมาทำงานที่ใต้ เย้ จะได้เจอตัวจริงสักที แอบคิดนะว่าตัวจริงจะน่ารักเหมือนในวิดีโอคอลหรือเปล่า เราลงมาอยู่ใต้มาหางานหาหลายที่นะแต่ก็ยังไม่ได้พี่เขาก็จะคอยปลอบตลอดช่วยเหลือทุกอย่าง เราลงมาอยู่ใต้ได้ประมาณสองอาทิตย์พี่เขาก็ได้ลากลับบ้าน เย้ ได้เจอกันสักทีพี่เขาจะมาถึงเย็นๆแต่เราออกไปรอที่บขส.ตั้งแต่บ่ายสามตื่นเต้นมากเลย พอเวลาที่รอคอยมาถึงเรานี่ยืนสั่นเลยตื่นเต้นมากเห็นพี่เขาเดินมาไกลๆเหมือนจะเป็นลมให้ได้พอมาถึงพี่เขาเข้ามาลูบหัวแล้วบอกคิดถึงจังเลยแล้วเขาก็จับมือเดินข้ามถนนตื่นเต้นจนกลืนข้าวไม่ลงพอซื้อของใช้เสร็จเราก็กลับห้องคืนนั้นเป็นคืนที่มีความสุขที่สุดเรากอดไม่ปล่อยเลยพี่เขาเป็นอบอุ่นแคร์เราทุกอย่างใส่ใจดีมากยิ่งทำให้เรารักเขามากขึ้น เราทำทุกนาทีที่อยู่กับพี่เขาให้มีค่าที่สุดเพราะตอนเช้าพี่เขาต้องกลับไปทำงานอีกที่หนึ่ง
พอตื่นขึ้นกินข้าวเช้าเสร็จเราก็ไปส่งพี่เขาที่บขส.ใจหายมากเลยแต่ต้องเข้าใจพอพี่เขาขึ้นรถน้ำตานี่ตกในเลยเราก็กลับมาทำหน้าที่ของเราเมื่อพี่เขาไปถึงที่ทำงานเขาแล้วทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนพี่เขาไม่ค่อยมีเวลาให้เวลาเริ่มจะไม่ตรงกันเหมือนเดิมพอเราว่างพี่เขาจะไม่ว่างเลยไม่ได้คุยกันเลยเราเริ่มน้อยใจเป็นแบบนี้ประมาณอาทิตย์กว่า พอถึงเวลาที่พี่เขาต้องกลับสามจังหวัดพี่เขาก็จะติดต่อเรามาเพราะเขาต้องผ่านที่ที่เราอยู่เขาจะแวะมาหาเราก่อนค่อยจะกลับซึ่งวันนั้นเป็นวันที่เหมือนตกเหว พี่เขาเข้าไปอาบน้ำแต่วางโทรศัพท์ไว้โต๊ะเครื่องแป้งแล้วก็มีสายโทรเข้ามา โชว์บนหน้าจอว่า ที่รัก เราจุกจนพูดไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก พอพี่เขาออกจากห้องน้ำเราก็แกล้งบอกว่ามีสายเข้านะไม่รู้ใครโทรมาแล้วพี่เขาก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ออกไปคุยที่ระเบียง เราอยากจะเดินไปถามมากเลยว่าใครแต่ทำไม่ได้ พอพี่เขาคุยเสร็จเข้ามาในห้องเราก็นิ่งไม่พูดไม่มองนั่งก้มหน้าอย่างเดียวพี่เขาก็เลยเดินมากอดถามว่าเป็นไรเราก็ไม่พูดจนทนไม่ไหวร้องไห้แล้วถามพี่เขาว่ามีอะไรปิดบังเราไหมพี่เขานิ่งไปพักหนึ่งกอดเราแน่นมากแล้วบอก พี่ขอโทษ ถ้าพี่บอกไปน้องจะยังรักพี่ไหม ตอนนั้นคืออยากรู้มากว่าพี่เขาปิดบังอะไรเรา ก็เลยบอกไปว่าจะเป็นยังไงก็จะรักพี่รับได้ทุกอย่าง พี่เขาเลยบอกว่ามีแฟนแล้วคบกันมานานมากแล้วแต่ยังไม่แต่งงาน แต่เขาบอกว่าเขารักเรามากขอร้องเราอย่าทิ้งเขา ตอนนั้นรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าเลยได้แต่กอดเขาแล้วร้องไห้ร้องทั้งคืนจนไปส่งพี่เขาที่บขส.น้ำตามันก็ยังไหล จนทุกวันนี้พี่เขาก็ยังติดต่อมาเราต้องทำยังไงดีทำไมเรารักเขาขนาดนี้จะออกมาก็ทำไม่ได้จะอยู่ต่อก็สงสารอีกคนที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย