สืบเนื่องต่อจากกระทู้นี้ครับ
https://pantip.com/topic/36786482
เรื่องของผมเพิ่งเกิดขึ้นใหม่เมื่อกี้นี้ครับเนื่องจากแฟนเก่าของผมที่ที่บ้านข้อนข้างมีฐานะมั่นคงและคุณภาพชีวิต
ค่อนข้างดีเขาโทรมาหาผม (แบบพี่น้อง) เพราะเขามีแฟนแล้วเขาเล่าให้ผมฟังว่าตอนนี้ชีวิต happy มาก
(ผมกับแฟนเก่าเราเป็นพี่น้องกันแบบนี้นานแล้ว)
ผมก็เล่าให้ฟังว่าชีวิตตอนนี้ผมเป็นไงเรียนอยู่ต่างประเทศปกติดีมีปัญหาก็แต่เรื่องแฟน
จนปรึกษากับแฟนเก่าว่าจะทำอย่างไรดี
เพราะแฟนผมเขาไม่เคยคิดถึงอานาคตกับผมเลยแตกต่างกับผมเลย
วันนี้ผมจึงโทรไปหาแฟนผมและเราทะเลาะกันเรื่องทที่ผมพูดเปรียบเทียบ
(การเปรียบเทียบของผมไม่มีเจตนาไม่ดีเพียงแค่ต้องการอนาคตของเราให้ดีกว่าที่เป็นอยู่)
ผมโรบอกว่าเนี่ย แฟนเก่าผมกับแฟนเขาตอนนี้เป็นแบบนี้นะบ้านเป็นแบบนี้นะ
(แฟนผมเขาบ้านก็ไม่ได้ยากจนครับข้อนข้างมีฐานะด้วยใช้กินดีทุกวันกินข้างในโรงแรมอาทิตย์ละ3ครั้ง)
กินของดีๆตลอด แต่พออยู่กับผมก็พูดตลอดว่าไม่มีเงินครับ
ผมเลยพูดกับเขาว่าทำไมถึงไม่คิดถึงอนาคตกับผมเลย
ตอแรกผมเอาความสุขของผมไปแลกกับความสุขให้เขาโดยการที่ผมเก็บเงินไม่ซื้ออะไรเลยตอนอยู่อังกฤษ
และซื้อเสื้อ balenciaca ให้เขาแทน ซื้อของให้เขาผมก็เสียใจในตัวผมแต่ก็ก็ดีใจที่เห็นเขายิ้ม มมีความสุข
แต่พอววันที่ผมไปเที่ยวผมหาความสุขของผมบ้างเขากลับพูดว่าทำไมไม่เก็บเงินอะเอาไปเที่ยวทำไม ....
ผมไม่มีสิทธิมีความสุขบ้างหรอครับ นั่นเป็นสิ่งที่ผมเสียใจมาก
ตอนนี้สิ่งที่ผมเสียใจมากที่สุดคือสุดท้าย เขาบอกเลิกผมเพราะเขาเบื่อผมครับ และเขาได้พูดมาอีกคำนึง
ทำให้ผมมั่นใจว่าผมจะปล่อยเขาไปผมพูดว่าพี่ผมอะอายุแค่20 นะพี่อะ30กว่าแล้ว
ถ้าพี่เลิกกับผมใครที่ไหนจะรักพี่ขนาดนี้และจะคิดถึงอนาคตพี่พี่จะเป็นยังไงถ้าเราไม่คิดถึงอนาคตตอนนี้
พี่เขากลับตอบผมมาว่า โอ้ยไม่ต้องยุ่งอะเรื่องชีวิตกูกูจัดการเองได้ไม่ต้องเป็นห่วงเลย
คำนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมมั่นใจว่าโอเค มันควรจบนั่นคือสิ่งที่ผมเป็นห่วงเขาเพราะตลอดมาเขาพูดว่าเขาไม่มีเงิน
แต่ที่จริงมันไม่ใช่ครับ เขามีเพียงแค่เขามีตอนอยู่กับคนอื่นครับ :') เขามักเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่นก่อนความรู้สึกผมเสมอ
คนทุกคนสามารถมีความสุขได้แม้ผมจะทุกข์โดยเฉพาะเพื่อนของเขาและตัวเขาเอง
ในกระทู้ที่แล้วเคยมีคนถามผมว่า
"การให้โอกาสคนรักเป็นเรื่องที่ดี เพราะคนเราสามารถทำผิดกันได้
แต่หากเค้าทำผิดซ้ำซาก คุณก็น่าจะคาดได้ว่า เค้าให้ความสำคัญกับความรู้สึกคุณแค่ไหน
ก็อยู่ที่คุณว่า คุณรักตัวเองแค่ไหน
ถ้าคุณรักเค้ามากกว่าตัวคุณเอง และ สามารถให้โอกาสเค้าได้เรื่อยๆ
วันนึงเค้าก็อาจคิดได้ และเห็นความสำคัญของคุณขึ้นมาได้เช่นกัน
คนเราเปลี่ยนวิธีคิด เปลี่ยนวิถีชีวิต เปลี่ยนใจ และ เปลี่ยนนิสัยได้
แต่เท่าที่เห็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยมีใครทนถึงวันนั้นไหว"
และผมได้ตอบเขาไปว่า
ขอบคุณมากๆนครับ แต่ผมคงเป็นหนึ่งในเปอร์เซ็นที่รอเขาจนเขาเปลี่ยน
ไมใช่ผมไม่รักเขานะครับถ้าไม่รักคงไม่ให้อภัยถึงทุกกวันนี้
แต่นี่เขาเปลี่ยนตัวเขาแล้วปัญหากลับตกมาอยู่ที่ตัวผมครับ
ผมรู้ว่าทางออกมีทางเดียวคือต้องเลิก แต่ว่า....ตอนนี้เขาปรับตัวดีขึ้นแล้วถ้าผม
ไปบอกเลิกเขาพร้อมเหตุผลของผมเขาจะไม่คิดหรอครับว่าต่อให้เป็นคนดี
ก็ไม่ได้ดี เขาจะคิดแบบนี้ไหมและถ้าเขาคิดแบบนี้อนาคตของเขาเขาจะอยู่อย่างไร
จะมีคนรักเขาแบบผมไหม เรื่องนี้ผมก็เป็นห่วงครับเพราะเขาก็จะ 32 แล้วด้วย
ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้วครับ ผมไม่จำเป็นต้องห่วงเขาอีกต่อไปแล้ว มีแต่ตัวผมเองที่ยังเอาตัวเองไม่รอด
ไปสะเออะชีวิตเขา รู้สึกสมเพศตัวเองเมหือนกันครับ
แต่ก็ดีความวันนี้ที่ได้รู้ขอบคุณที่รับฟังครับ
บทสรุปของความรักในแบบที่เรารักและเป็นห่วงเขามากกว่าตัวเรา
ค่อนข้างดีเขาโทรมาหาผม (แบบพี่น้อง) เพราะเขามีแฟนแล้วเขาเล่าให้ผมฟังว่าตอนนี้ชีวิต happy มาก
(ผมกับแฟนเก่าเราเป็นพี่น้องกันแบบนี้นานแล้ว)
ผมก็เล่าให้ฟังว่าชีวิตตอนนี้ผมเป็นไงเรียนอยู่ต่างประเทศปกติดีมีปัญหาก็แต่เรื่องแฟน
จนปรึกษากับแฟนเก่าว่าจะทำอย่างไรดี
เพราะแฟนผมเขาไม่เคยคิดถึงอานาคตกับผมเลยแตกต่างกับผมเลย
วันนี้ผมจึงโทรไปหาแฟนผมและเราทะเลาะกันเรื่องทที่ผมพูดเปรียบเทียบ
(การเปรียบเทียบของผมไม่มีเจตนาไม่ดีเพียงแค่ต้องการอนาคตของเราให้ดีกว่าที่เป็นอยู่)
ผมโรบอกว่าเนี่ย แฟนเก่าผมกับแฟนเขาตอนนี้เป็นแบบนี้นะบ้านเป็นแบบนี้นะ
(แฟนผมเขาบ้านก็ไม่ได้ยากจนครับข้อนข้างมีฐานะด้วยใช้กินดีทุกวันกินข้างในโรงแรมอาทิตย์ละ3ครั้ง)
กินของดีๆตลอด แต่พออยู่กับผมก็พูดตลอดว่าไม่มีเงินครับ
ผมเลยพูดกับเขาว่าทำไมถึงไม่คิดถึงอนาคตกับผมเลย
ตอแรกผมเอาความสุขของผมไปแลกกับความสุขให้เขาโดยการที่ผมเก็บเงินไม่ซื้ออะไรเลยตอนอยู่อังกฤษ
และซื้อเสื้อ balenciaca ให้เขาแทน ซื้อของให้เขาผมก็เสียใจในตัวผมแต่ก็ก็ดีใจที่เห็นเขายิ้ม มมีความสุข
แต่พอววันที่ผมไปเที่ยวผมหาความสุขของผมบ้างเขากลับพูดว่าทำไมไม่เก็บเงินอะเอาไปเที่ยวทำไม ....
ผมไม่มีสิทธิมีความสุขบ้างหรอครับ นั่นเป็นสิ่งที่ผมเสียใจมาก
ตอนนี้สิ่งที่ผมเสียใจมากที่สุดคือสุดท้าย เขาบอกเลิกผมเพราะเขาเบื่อผมครับ และเขาได้พูดมาอีกคำนึง
ทำให้ผมมั่นใจว่าผมจะปล่อยเขาไปผมพูดว่าพี่ผมอะอายุแค่20 นะพี่อะ30กว่าแล้ว
ถ้าพี่เลิกกับผมใครที่ไหนจะรักพี่ขนาดนี้และจะคิดถึงอนาคตพี่พี่จะเป็นยังไงถ้าเราไม่คิดถึงอนาคตตอนนี้
พี่เขากลับตอบผมมาว่า โอ้ยไม่ต้องยุ่งอะเรื่องชีวิตกูกูจัดการเองได้ไม่ต้องเป็นห่วงเลย
คำนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมมั่นใจว่าโอเค มันควรจบนั่นคือสิ่งที่ผมเป็นห่วงเขาเพราะตลอดมาเขาพูดว่าเขาไม่มีเงิน
แต่ที่จริงมันไม่ใช่ครับ เขามีเพียงแค่เขามีตอนอยู่กับคนอื่นครับ :') เขามักเป็นห่วงความรู้สึกคนอื่นก่อนความรู้สึกผมเสมอ
คนทุกคนสามารถมีความสุขได้แม้ผมจะทุกข์โดยเฉพาะเพื่อนของเขาและตัวเขาเอง
ในกระทู้ที่แล้วเคยมีคนถามผมว่า
"การให้โอกาสคนรักเป็นเรื่องที่ดี เพราะคนเราสามารถทำผิดกันได้
แต่หากเค้าทำผิดซ้ำซาก คุณก็น่าจะคาดได้ว่า เค้าให้ความสำคัญกับความรู้สึกคุณแค่ไหน
ก็อยู่ที่คุณว่า คุณรักตัวเองแค่ไหน
ถ้าคุณรักเค้ามากกว่าตัวคุณเอง และ สามารถให้โอกาสเค้าได้เรื่อยๆ
วันนึงเค้าก็อาจคิดได้ และเห็นความสำคัญของคุณขึ้นมาได้เช่นกัน
คนเราเปลี่ยนวิธีคิด เปลี่ยนวิถีชีวิต เปลี่ยนใจ และ เปลี่ยนนิสัยได้
แต่เท่าที่เห็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยมีใครทนถึงวันนั้นไหว"
และผมได้ตอบเขาไปว่า
ขอบคุณมากๆนครับ แต่ผมคงเป็นหนึ่งในเปอร์เซ็นที่รอเขาจนเขาเปลี่ยน
ไมใช่ผมไม่รักเขานะครับถ้าไม่รักคงไม่ให้อภัยถึงทุกกวันนี้
แต่นี่เขาเปลี่ยนตัวเขาแล้วปัญหากลับตกมาอยู่ที่ตัวผมครับ
ผมรู้ว่าทางออกมีทางเดียวคือต้องเลิก แต่ว่า....ตอนนี้เขาปรับตัวดีขึ้นแล้วถ้าผม
ไปบอกเลิกเขาพร้อมเหตุผลของผมเขาจะไม่คิดหรอครับว่าต่อให้เป็นคนดี
ก็ไม่ได้ดี เขาจะคิดแบบนี้ไหมและถ้าเขาคิดแบบนี้อนาคตของเขาเขาจะอยู่อย่างไร
จะมีคนรักเขาแบบผมไหม เรื่องนี้ผมก็เป็นห่วงครับเพราะเขาก็จะ 32 แล้วด้วย
ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้วครับ ผมไม่จำเป็นต้องห่วงเขาอีกต่อไปแล้ว มีแต่ตัวผมเองที่ยังเอาตัวเองไม่รอด
ไปสะเออะชีวิตเขา รู้สึกสมเพศตัวเองเมหือนกันครับ
แต่ก็ดีความวันนี้ที่ได้รู้ขอบคุณที่รับฟังครับ