ไม่อยากกลับบ้านค่ะ หนูไม่ต้องการบ้านที่ไม่มีความอบอุ่น บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองเกิดออกมาจากความผิดพลาด เหนื่อยค่ะ ไม่อยากมีชีวิตอยู่เลยสักนิด

หนูอยู่กับแม่สองคน พ่อหย่ากับแม่ไปแต่งงานใหม่ตั้งแต่ที่หนูยังเด็กและมีลูกหนึ่งคน พ่อย้ายไปอยู่ที่อื่นแต่ก็ยังไม่เคยละเลยหน้าที่ของพ่อในเรื่องดูแล ไม่ว่าจะเป็นการจ่ายค่าเทอม หรือค่ารักษาพยาบาล หนูคิดอยู่เสมอว่าพ่อแม่รักหนูจนถึงตอนนี้

พ่อมักใจดีกับหนูเสมอเมื่อหนูทำในสิ่งที่พ่อคาดหวัง แต่พอทำในสิ่งที่พ่อไม่ชอบ พ่อมักจะพูดเสมอว่า " ถ้าผิดพลาดไปโตมาพ่อไม่เลี้ยงนะ " หรือไม่ก็ " สมน้ำหน้าแล้ว ทำตัวเอง " ฟังคำพูดแล้วมันท้อค่ะ ไม่อยากพยายามแล้ว มันเหนื่อยไม่ว่าจะทำดีแค่ไหน พอทำพลาดครั้งเดียวก็เหมือนความดีมันหายไปหมด

จนวันหนึ่งหนูทะเลาะกับแม่ มันรุนแรงมาก แม่ไม่ยอมคุยกับหนู ไม่ให้อภัย ไม่พูดด้วย ไม่ยิ้มให้ ไม่ทำอะไรเลยนอกจากให้เงิน แบบนี้มันก็ไม่ต่างจากพ่อไม่ใช่หรอ? มันเป็นแบบนี้มาได้หนึ่งเดือนแล้ว

บ้านเริ่มเป็นสถานที่ที่ไม่อยากกลับ หนูเริ่มไม่ชอบบ้าน หนูพยายามหากิจกรรมที่โรงเรียนมาทำให้มากที่สุด เสาร์อาทิตย์ก็ไปทำงานที่โรงเรียน จะได้ไม่ต้องอยู่บ้าน

หนูเหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่จะมีชีวิต มันไม่มีความหวังแล้ว หนูต้องการคนปรึกษา หนูควรทำยังไงดี หนูอยากตายผิดไหม ทำไมต้องเกิดมาไม่ชอบชีวิตแบบนี้เลยเพราะมีชีวิตอยู่ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมแม้กระทั่งผู้ให้กำเนิดยังไม่ใส่ใจ