สวัสดีครับ ก่อนอื่นผมต้องแนะนำตัวละครก่อน ตัวละครที่สำคัญมีอยู่3คน คือ ผม คุณ ม (ภรรยาเก่า) และคุณ น
     เริ่มแรกผมเลิกกับคุณ ม มาได้ประมาณ5ปี แต่เรามีลูกด้วยกัน2คน ตลอด5มีผมคงสถานะโสด ส่วนใหญ่ลูกๆอยู่กับผม คุณ ม จะไปๆมาๆ และเธอก็เปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น ณ ตอนนี้เธอมีลูกอีกคนกับครอบครัวใหม่ของเธอ(ซึ้งตอนนี้เลิกกันไปแล้ว)
     เรื่องของผมเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วช่วงเดือนธันวาคม ช่วงนั้นผมใช้ชีวิตปกติของผมไปหาเงินส่งลูกเรียนไปเรื่อยๆ มาวันหนึ่งที่ คุณ ม กลับมาพร้อมข่าวว่าได้เลิกกับสามีใหม่ที่มีลผุกด้วยกันแล้ว ผมจึงลองขอคืนดีกับคุณ ม ไป เพื่อที่ลูกๆผมจะได้มีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ผมกลับโดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย มันเป็นความรผุ้สึกที่เจ็บมากผมโดนเธอดูถูกสารพัดจนผมต้องไปนอนวัดเพื่อทำใจเลยทีเดียว พอผมทำใจได้ผมจึงตัดสินใจฝากลูกผมไว้กับพ่อแม่ผม ผมออกมาทำงานต่างจังหวัดเดือนไหนกลับมาหาลูกทีหนึ่ง เพื่อสร้างอนาคตตัวเองเพราะผมจมอยู่กับคุณ ม มา5ปีเต็มแล้ว
     ต้นปีนี้ผมได้มาทำงานต่างจังหวัด ผมได้เจอบรรยากาศใหม่ๆเพื่อนใหม่ๆงานใหม่ๆมันทำให้ผมรู้สึกดีมากขึ้นแต่ยังคงมีความรู้สึกถึงคุณ ม อยู่ ทั้งรักทั้งแค้นทั้งโกรธ อารมณ์ผมตอนนั้นมันขึ้นๆลงๆไม่ค่อยนิ่ง เพราะต้องติดต่อกับคุณ ม ตลอดเรื่องลูก ผมยังคงตั้งใจทำงานเพื่ออนาคตของผมและลูกๆต่อไปเรื่อยๆมุ่งมั่นตั้งใจกับงานอย่างเดียว แต่อยู่มาวันหนึ่งมันเป็นช่วงที่ไปสัมนาต่างจังหวัดกัน ผมได้เจอกับ คุณ น ที่ทำงานที่เดียวกัน ตอนแรกผมไม่สนใจเลย ใช้ชีวิตตามเส้นทางของผมเรื่อยๆผมจำคุณ น ได้ครั้งแรกว่าเธอมาขอนั้งฟังบรรยายข้างผมก่อนหน้านั้นมีกินเลี้ยงกันผมก็ดื่มมาก แต่ผมคิดว่าตัวผมไม่มีกลิ่นนะพอคุณ น มานั้งข้างผมเท่านั้นกลิ่นเหล้าโชยมาเลย ผมมองหน้าคุณ น แล้วยิ้มให้ แต่ในหัวคิดว่ามนุษย์ป้าคนนี้ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าตัวเองกลิ่นเหล้าแรงมาก(คุณ น จะออกแนวเจ๊ๆหน่อยๆแต่อายุอานามเท่าผมนะส่วนคุณ ม เป็นคนสวยมากแต่อายุเท่ากัน) ตอนนั้นผมเลยจำคุณ น ได้แค่ว่าเจ๊ชอบดื่มและยังไม่ได้คิดอะไรเลย พอจบช่วงสัมนาก็กลับมาทำงานปกติ จนมาวันหนึ่ง ผมทะเลอะกับคุณ ม เรื่องลูกๆเพราะความคิดมันต่างกัน ผมหัวเสียมากวันนั้นจึงออกไปหาอะไรดื่มอพื่อให้นอนหลับ พอถึงร้านก็เจอกับเพื่อนๆที่ทำงาน โดยมีคุณ น อยู่ด้วย(ขาสุราของแท้) พวกเขาก็ชวนผมไปนั้งด้วย ผมได้นั้งข้างคุณ น พอดี(ว่างที่เดียว)ผมก็นั้งดื่มไปฟังเขาคุยกันไปเรื่อย สนุกสนานเฮฮาไปแต่จู่ๆมือคุณ น ก็มาจับขาผมผมก็มองหน้าไป(คนเคยมีลูกแล้วใจมันนิ่ง)คิดในหัวว่า"อีป้านี้เมาแน่นอน" ผมยิ้มให้คุณ น ไปแล้วบอกว่า"จับงี้เดี๋ยวผมมีอารมณ์นะ" มนุษย์ป้ายังไม่จบจับพุงผมต่อเรียกเพื่อนมาจับด้วยอีก หลังจากนั้นก็คุยกันสนุกสนานเฮฮาไม่คิดไรมากกับคนเมา จนร้านปิดพวกผู้หญิงอยากไปต่อจึงชวนพวกผม แต่พวกผมไม่ไปด้วย เพราะง่วงแล้วจึงแยกย้ายกันไป พวกก่อนกลับก็ไปนั้งกินบะหมี่กัน ตอนนั้งกินบะหมี่อยู่ไลน์ผมก็ดังขึ้นมา มีข้อความจากคนแปลกหน้า นั้นก็คือคุณ น ผมยังงงอยู่เลยว่าเอามาจากไหน คุณ น ไลน์มาว่า"ทำไมไม่ตามมาเป็นตุ๊ดป่าว" ผมจึงสวนไปว่า"ลองปะละ" แล้วก็ไลน์คุยกันปกติ จนผมกลับมาถึงที่พัก คุณ น ก็ยังไลน์มาคุย ผมจึงบอกให้โทรไลน์มาเลยขี้เกียจพิมพ์ วันนั้นจึงเป็นวันแรกที่ผมได้คุยกับคุณ น เธอก็ถามผมว่ามีลูกแล้วเหรอ(ผมไม่ได้ปิดบังใครนะมาทำงานวันแรกผมก็แนะนำตัวว่ามีลูกแล้ว) เธอก็ถามหลายๆอย่างผมก็ตอบไปมั่งไม่ตอบมั่ง จนมาถึงคำถามที่ว่าไม่อยากมีใครเหรอ ผมตอบเธอไปว่า"ผมไม่อยากได้คู่ขาน่ะแต่ผมอยากได้คู่ชีวิต" เราก็ยังคุยกันไปเรื่อยๆ ตอนนั้นผมยังไม่คิดอะไรเลยคัยมาคุยกลับ จยนานเข้าๆความสัมพันธ์มันเริ่มมีขึ้น แต่ยังคงไม่มีสถานะที่ชัดเจนเพราะคุยกันแบบปิดทักคนก็ไม่รู้ว่าทำไม เราก็ยังคุยกันไปเรื่อยๆนัดกัยออกมาดื่มกัน2คนมั่ง มาวันหนึ่งมันเป็นวันเกิดผมพอดี ผมชวนคุณ น มานั้งดื่ม และก็บอกว่าวันนี้วันเกิดผม คุณ น ก็ตกใจเพราะไม่รู้ เราก็นั้งคุยกันไปจับมือกันให้กำลังใจกันไปทั้งเรื่องงานความรักชีวิตต่างๆเราเรียนรู้กันเรื่อยๆ(ยิ่งนานวันยิ่งรู้จักกันมากขึ้นมีทั้งทะเลอะ งอน หัวเราะ ร้องไห้ยังมีเลย แต่สถานะไม่ชัดเจน) จนร้านปิดเราเดินควงแขนกันออกมานอกร้าน คุณ น เข้ามากอดผม ตอนนั้นผมตกใจมากไม่คิดว่าเธอจะกล้ากอด ใจผมมันสั่นๆ แล้วก็ต่างคนต่างกลับบ้าน(เรายังไม่เคยมีอะไรกันนะแค่เกือบๆผมคิดถึงหน้าลูกก็เลยไม่ทำ) วันนั้นผมกลับที่พักไปนั้งคิดว่า "เราก็ไม่มีแฟนมานานแล้วนิลองสักหน่อยดีไหม"หลังจากนั้นผมก็เริ่มทำดีกับคุณ น มากขึ้น เรามีความรู้สึกดีต่อกันแต่ยังคงสถานะเดิมไม่ชัดเจน จนมาถึงเดือนสิงหาคม วันเกิดคุณ น วันที่ 27 วันที่25ผมกับคุณ น มีงอนกันนิดหน่อย วันที่ 26 คุณ น ชวนผมไปกินข้าวเที่ยง แล้วไปดื่มกาแฟต่อ ผมได้ให้ของขวัญวันเกิดเธอไป เป็นนาฬิกา เธอดีใจมาก (เพราะผมคิดว่าให้ก่อนดีกว่าเพื่อไม่ได้เจอเธอตอนวันเกิด) แล้วต่างคนก็ต่างกลับบ้าน ช่วงหัวค่ำคุณ น ไลน์มาชวนไปดื่มกันโดยที่เธอขับรถมารับผม เราก็ไปนั้งดื่มกันจนเวลา00.00ผมก็สุขสันต์วันเกิดเธอไป เธอก็บอกขอบคุณนะ แล้วก็นั้งยิ้มไป มีไลน์มาหาเธอเธอเอาให้ผมดู เธอบอกผมว่าปีนี้แปลกที่แฟนเก่าเธอส่งไลน์มาสุขสันต์วันเกิด ตอนนั้นผมยังไม่คิดอะไร พอกลับเธอก็มาส่งผมกลับบ้านพักก่อนลงรถคุณ น ก็เอามือมาลูบหน้าผมหนึ่งที แล้วบอกขอบคุณนะที่เป็นเพื่อนเขาในวันนี้ตอนนั้นผมคิดว่า"ลากเข้าห้องดีปะวะ แต่ก็ได้แต่คิดครับเพราะหน้าลูกลอยมาอีกละ" ผมก็ยิ้มให้แล้วก็ลงรถ วันต่อมาวันที่27คุณ น มาชวนผมไปทำบุญวันเกิดมันเป็นครั้งแรกที่เราไปไหนด้วยกันที่ไม่ใช่ร้านเหล้า ผมรู้สึกดีมาก วันนั้นเราไปทำบุญเสร็จแล้วก็ไปหาร้านกาแฟดื่มกัน เธอพาผมไปแถวบ้านเกิดเธออยู่ต่างอำเภอ ตอนขับรถ คุณ น ถามผม"ว่าตอนนี้คุยกับคุณ ม อยู่ไหม" ผมก็ตอบไปว่า "คุยอยู่คุยเรื่องลูกน่ะ แล้วเขาก็มาขอคืนดีผมด้วย" คุณ น ถามต่อว่า "แล้วเธอคิดยังไง" ผมก็ตอบไปว่า "ผมเฉยๆนะไม่รู้สึกโกรธเกลียดรักหรืออะไรแล้ว มันกลายเป็นเฉย แต่ก็พูดกันรู้เรื่องมากขึ้น" คุณ น ก็บอกว่า "ดีแล้วเด็กๆจะได้มีความสุข" ผมก็บอกว่าขอบคุณนะ ต่อมาขับมาถึงแถวบ้านเกิดคุณ น เธอชี้ให้ผมดูที่ต่างๆ และชี้ให้ดูว่านี้คือบ้านแฟนเก่าเธอคบกัยมา8ปี แต่เธอเป็นคนทิ้งเขา และเขาแต่งงานแล้ว ตอนนั้นผมก็มองหน้าเธอและยิ้มให้ พอถึงร้านกาแฟเราก็นั้งดื่มนั้งคุยถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน พอกลับจากเที่ยวก็ไปทานข้าวเย็นด้วยกัน พอเธอมาส่งผมกลับที่พักเธอบอกว่าจะไปเที่ยวกับน้องต่อ ผมก็บอกเดี๋ยวตามไปหานะ เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร ผมก็ตามไปหาเธอดื่มกันตามปกติ แต่ความรู้สึกผมมีมากกว่าเดิมแล้ว วันที่28เราก็คุยกันปกติ วันที่29เราก็ยังคุยกันปกติ แต่ช่วงเย็นผมชวนเธอไปกินข้าวเธอบอกไม่ว่าง ผมก็ไม่เป็นไรไปหากินกับเพื่อนเอา ผมไปกินชาบูแล้วถ่ายรูลงเฟส แต่!!วันนี้มันอะไรกัน คุณ ม มาเม้นโพสผม ผมยังไม่สนใจเพราะคิดว่าผมบอกคุณ น ไปแล้ว พอกลับบ้านพักผมก็ทักหาคุณ น ปกติ เธอก็อ่านตอบปกติ แต่เช้าวันที่30เริ่มจะไม่ปกติแล้ว ผมทักไปเธอไม่อ่าน เจอเธอที่ทำงานผมยิ้มให้เธอไม่ยิ้ม มันผิดสังเกตุ ผมก็ทักไปทั้งเฟสทั้งไลน์ เธอก็ยังไม่อ่าน ผมคิดว่างานเธออาจจะเยอะจนไม่มีเวลามั่ง แต่ตอนบ่ายสามเธอต่องอ่านแน่ๆ เธออ่านแล้วเธอก็ตอบว่างานเยอะ ผมสบายใจไปนิดหนึ่งนึกว่าเธอจะโกรธอะไรไหม แต่หลังจากนั้น แม่ผมโทรมา ว่าไม่มีคนเฝ้าอาที่โรงพยาบาล(อาผมไส้ติ่งแตกตั้งแต่27ละคุณ น ก็รู้)แม่ผมบอกว่าอยากให้กลับมาเฝ้าเพราะตอนนี้ คุณ ม มาเฝ้าให้ ผมตกใจเลย ในหัวผมคิดว่า"ทำไมคุณ ม มาทำดีกับครอบครัวผม" ผมจึงอยากให้คุณ ม อย่าทำแบบนี้(ผมบอกกับคุณ ม นะว่าผมมีคนคุยอยู่) ผมพยายามทักคุณ น ไปหลายทีกะว่าจะชวนเธอกลับบ้านผมด้วยกัน แต่เธอก็ไม่อ่านเลย ผมเริ่มหัวร้อน จนเวลาประมาณสามทุ่มเธอก็ไม่อ่าน ผมก็นั้งเล่นเฟสไปดันไปเห็นเธอไปเม้นโพสน้องที่ทำงานด้วยกัน หัวผมคิดว่า"ไหนว่างานเยอะไม่ว่างไงแค่ตอบผมทำไมไม่ตอบวะเป็นอะไรวะ"ผมจึงทั้งไลน์ทั้งเฟสทั้งโทรหาเธอ วุ่นวายจนเธออ่านข้อความ แล้วผมก็โดนเธอด่ากลับ โดยใช้คำหยาบเลย คำหยาบหลายๆคำผมไม่สนเลยผมสนแค่คำเดียว "เมิงกับกูก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน" เป็นคำเดียวที่ผมช็อค ผมทำเธอลำคาญมากขนาดนั้นเลยเหรอ ที่ผ่านมาเราเป็นอะไรกันวะ ผมก็ยังพิมพ์ไปหาเธออีกประโยคแต่เธอก็ไม่อ่านมันเลย จนวันศุกร์ที่1ผมต้องกลับบ้านไปเฝ้าอาผม ตอนเย็นก่อนเลิกงาน ผมเจอคุณ น เธอเดินลงมาที่ชั้นที่ผมทำงาน เรามองหน้ากัน แต่างคนต่างมองแต่ไม่มีใครยิ้มให้กัน ผมมองนาฬิกาแล้วใกล้เวลารถออกแล้ว ผมจึงถือกระเป๋าเดินสวนเธอออกไป โดยไม่ทักเธอเลย
      พอผมกลับมาถึงบ้านผมต้องทำงานแทนอาผมก่อนดึกๆค่อยไปเปลี่ยน คุณ ม เฝ้าอาผม พอมาถึงโรงพยาบาล ภาพที่ผมเห็นมัทำให้ผมสะเทือนใจเลย คุณ ม และลูกๆผมนอนเฝ้าอาผมอยู่ที่ทางเดินโรงพยาบาล ผมรีบปลูกพวกเขาให้ไปนอนที่บ้าน เรานั้งคุยกันสักพัก แล้วผมก็บอกให้เธอพาลูกไปนอนได้แล้ว ตรงนี้ผมอยู่เอง คืนนั้นผมนั้งคิดนอนไม่หลับทั้งคืน ผมไม่แน่ใจว่าผมควรทำไงต่อ ผมเห็นลูกผมมีความสุขที่ได้อยู่กันเป็นครอบครัว มันเป็นความสุขของเด็กที่ไม่รู้อะไร ส่วนคุณ น กับผมละ มันจะเป็นยังไงต่อ เช้ามาผมตัดสินใจใช้เบอร์แปลกโทรไปหา
คุณ น ผมตัดสินใจขอคุณ น คบกัน แต่คุณ น บอกผมว่า "มันคงไม่สะดวก" แล้วก็วางสาย ผมเคว้ง งง ไม่เข้าใจ มึนๆ ที่ผ่านมาทำดีต่อกันมันเรียกว่าอะไร คุณทำให้ผมลืมคุณ ม ได้ คุณทำให้ผมไม่โกรธไม่เกลียดคุณ ม คุณทำให้ผมเฉยๆกับเรื่องที่ผมเคยผ่านมา ผมนั้งอยู่กับที่ประมาณ10นาทีสูบบุหรี่ไปประมาณ5มวน นั้งคิดถึงคำถามและคำตอบในหัว แล้วผมก็มองไปเห็น คุณ ม เดินมากับลูกๆ ลูกผมเข้ามาทัก "พ่อจ๋า" สติผมกลับมา ผมก็มองหน้าคุณ ม แล้วก็ชวนเธอไปกินข้าว ผมเห็นเด็กมีความสุข แต่ทำไมผมรู้สึกทุกข์ ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับตัวผมตอนนี้เลย ตอนนี้ผมกลับมาทำงาน คุณ ม ก็ไลน์มาหาตลอดคุยเรื่องลูก โชว์หน้าคุยกันให้ลูกคุยผมก็รู้สึกดีนะแต่มันยังไงไม่รู้ ส่วนคุณ น ก็หายเงียบไปเลย ไม่อ่านไลน์เฟสผมเลย ผมไม่รู้ว่าผมควรทำยังไง คุณ ม แม่ของลูกคนที่เคยทำผมแทบบ้า แต่กลับมาทำให้เด็กๆมีความสุข และคุณ น คนที่ทำให้ผมยิ้มได้ทำให้ผมดีขึ้นกว่าเดิมทำให้ผมลืมทุกข์จากอดีต ผมไม่รู้ว่าจะตัดสินใจเดินทางไหนดี ผมกลัวและเสียใจ ขอความคิดเห็นหน่อยครับ