สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรผมถึงเลือกที่จะตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เอาเป็นว่าใครสนใจก็ลองอ่านดูนะครับ แล้วช่วยตอบคำถามผมที ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น มันเรียกว่าอะไร ความรัก ความผูกพัน หรืออะไรกันแน่
เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อตอนสมัยผมอยู่ ม.5 (ตอนนี้ผมปี3) ก็ประมาณ5ปีได้แล้ว พี่ที่ผมแอบชอบขอใช้นามแฝงว่าพี่"พี"นะครับ ผมได้มีโอกาสไปค่ายของคณะหนี่งครับ(สายสุขภาพจบมารักษาคน) ใช่แล้วครับ ค่ายหมอนั่นเอง เป็นค่ายที่เปิดโอกาสให้กับนักเรียนชั้น ม.4-ม.6 ทั่วประเทศสมัครครับละคัดเลือกเหลือแค่ 250 คน เพื่อเข้าค่าย2วันที่คณะนั้นครับ ซึ่งผมก็สมัครไปละผลปรากฏว่าผมได้เข้าค่ายนี้ครับ ในวันค่าย ก็ไม่มีอะไรนะครับก็ทำกิจกรรมทั้งวันปกติ ซึ่งในแต่ละกลุ่มจะมีพี่ค่ายที่จะอยู่กับน้องๆ ซึ่งผมกับพี่พีเราอยู่กันคนละกลุ่มครับ รุ่นพี่พีคือรุ่นที่มาเป็นพี่บ้านให้กับนักเรียนที่เข้าค่ายครับ ซึ่งค่ายตลอดทั้งสองวันนั้นผมไม่เคยเจอพี่พีเลย ไม่เคยรู้จักเลยครับ จนคืนวันที่จบค่าย ผมก็เล่นfacebook แอดเพื่อนๆที่ค่ายกับพี่ๆที่ค่ายครับ ก็แอดไปเยอะเหมือนกัน และรับแอดรุ่นพี่กับเพื่อนเยอะเหมือนกัน จนไม่รู้ว่า ผม หรือพี่ พีใครแอดใครก่อน ผมเล่นไปสักพักก้อมีรุ่นพี่คนหนึ่งครับ แกมาโพสหน้าวอลผม ถามว่า น้องอยู่กลุ่มไหน ผมก็คอมเม้นตามปกติเลยครับ ว่าอ่อผมอยู่บ้านนี้....ครับ พี่แกก้อให้ผมแนะนำตัว แล้วแกก็แนะนำตัวครับ ว่าแกชื่อพี่พีนะ อยู่บ้านนี้.....มีไรปรึกษาพี่ได้ ไรงี้ คือตอนนั้นผมก็ไม่คิดอะไรมากอะครับ ดีใจมากกว่าที่ได้รู้จักรุ่นพี่หลายคน หลังจากวันนั้น เวลาที่ผมลงรูปเกี่ยวกับค่าย พี่พีแกก็มาแสดงความคิดเห็นบ้างอะครับ ผมก็เลยลองเลื่อนไปส่องfaceพี่พีแกอย่างจริงจัง ก็เลื่อนดูรูปเก่าๆจนรู้ว่าพี่แกมีตำแหน่งในคณะอะครับ(เดาๆกันนะว่าตำแหน่งอะไร) คือความรู้สึกตอนนั้นมันก็ดีใจแปลกๆอะครับว่าแบบ โหวว คนแบบพี่แก ทักมาคุยกับเราหรอเนี่ย จนก็เลยลองถามพี่แกไปว่า พี่ครับ พี่มีตำแหน่งนี้หรอ แกก็ตอบว่า ว๊า รู้แล้วหรอ แต่พี่แกก็บอกว่า รู้ไม่รู้ ก็คงไม่ต่างกันเนอะ จนผมตัดสินใจลองทักแชทfaceแกไป แกก็ตอบดีนะครับ แกน่าจะเป็นคนfriendyด้วย ก็คุยกันไปเรื่อยนะครับ ถามเกี่ยวกับการเตรียมตัว การอ่านหนังสือไรงี้ จนก็เริ่มขอ line ละก็คุยกันมาเรื่อยๆอะครับ ก็คุยกันตามภาษาพี่น้องปกตินะครับ ความรู้สึกผมตอนนั้นน่าจะปลื้มมากกว่า (ต้องบอกก่อนว่าตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยมีแฟนเลยนะครับ5555++ ) ก็คุยกันมาเรื่อย จนวันหนึ่ง ผมก็แค่อยากรู้อะครับว่าวันเกิดพี่แกวันไหน ก็เลยลองเช็คดูปรากฏว่าเป็นวันพรุ่งนี้ครับ ผมก็เลย อวยพรวันเกิดแกไปในlineครับ ก็อวยพรธรรมดาทั่วไปแหละครับ และผมก็ส่งข้อความเสียงไปด้วยว่า HBD ตอนพี่แกตอบแกก็ตกใจนะครับ บอกไม่คิดว่าจะรู้ว่าเกิดวันนี้ แกบอก ีใจจังได้ฟังเสียงผมแล้ว ผมก็ดีใจนะครับ รู้สึกเหมือนมีใครอีกคนที่ให้คอยคุยด้วย จนเวลาผ่านไป ผมว่าผมก็คงเริ่มชอบพี่แกแล้วแหละครับ ไม่รู้สิ ผมรู้สึกอย่างนั้นนะ เพราะแบบไม่ว่าจะทำอะไรผมก็จะคิดถึงพี่แกตลอด ก็คุยกันตลอดบ่อยครั้งที่คุย ผมมักจะบอกพี่แกเสมอว่า อยู่คุยกับผมไปนานๆนะพี่ อย่าพึ่งหายไปไหนนะ ประมาณนี้ จนหลายเดือนอะครับ พี่แกก็เริ่มตอบผมน้อยลง ผมก็เข้าใจนะ เพราะแกก็คงเรียนหนักด้วย มหาลัยแล้ว ก้อคุยกันน้อยลงเรื่อยๆ แต่แปลกนะครับ ความรู้สึกผมมันกลับไม่ลดลงเลย มันกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น พี่เค้าทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจที่จะอ่านหนังสือ มีกำลังใจที่จะพยายามวิ่งตามความฝัน พี่แกเหมือนเป็นแรงขับเคลื่อนในชีวิตผมเลยก็ว่าได้ จนถึงวันเกิดผม ช่วงนั้นก็ไม่ค่อยได้คุยกันแล้ว แต่ผมก็รอนะ รอว่าพี่อกจะมาแฮป แต่ก็เปล่าประโยชน์ครับ จนวันถัดไป พี่แกทักมาว่า 'อ่าว เมื่อวานวันเกิดหรอ HBD นะ ' ตอนนั้นคือผมดีใจมากเลยนะ แม้ไม่มีคำอวยพรใดๆ แต่แบบ คือโคตรดีใจอะแบบความรู้สึกคือใจเต้นแรงมาก ลิงโลดมากตอนนั้น แต่ก็แค่นั้นแหละครับ ยิ่งเวลาผ่านไปจากวัน เป็นเดือน เป็นปี ก็แทบไม่ได้คุยกันเลย ปีนั้นก็เป็นปีเดียวนะครับที่พี่แกมา HBD ผม แต่ทุกๆปีผมก็รอนะครับ รอ ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็คงไม่มา แต่ผมก็ยังรอทุกวันเกิดเลย แต่วันเกิดพี่เค้า ผมอวยพรตลอดนะ ทุกๆปีผมอวยพรเค้ายาวมาก มันเป็นเหมิอนกับความรู้สึกในแต่ละปีนั้นๆถูกเขียนลงผ่านคำอวยพรของปีนั้นๆ และพี่เค้าก็ตอบผมเสมอ แถมมันเป็นวันเดียวที่แกจะตอบยาวกว่าวันอื่นเสมอเลย ผมโคตรดีใจอะ แล้วในวันสำคัญอย่างปีใหม่ สงกานต์ อะไรพวกนี้ผมถึงกล้าทักพี่แกไป เพราะถ้าช่วงอื่นพี่แกไม่ค่อยตอบผมหรอกครับ บางครั้งขึ้นว่าอ่าน ผมก็ดีใจแล้วนะ เพราะอย่างน้อยพี่แกก็ยังเปิดอ่านข้อความของผม ผมก็ดีใจแล้ว ผมทำแบบนี้ในทุกๆปีตอนนี้ผมอยู่มหาลัยแล้ว ผมก็ยังทำอยู่ ผมเข้ามหาลัยคนละที่กับพี่เค้า คนละคณะ ละอยู่ไกลกันมาก แต่รู้ไหมครับ ทุกครั้งที่ปิดเทอม ผมมักจะไปยังไปที่นั่นเสมอ ที่ๆจัดค่ายนั้นขึ้นมา ผมแค่ไปนั่งซึบซับบรรยากาศของช่วงเวลาสองวันนั้น แล้วทุกๆครั้งที่ไป ผมคาดหวังนะครับ ว่าอยากจะเจอพี่เค้าสักครั้ง ขอให้เจอ เดินสวนกันก็ยังดี แต่รู้ไหมครับ ทุกครั้งที่ผมไป ผมไม่เคยเจอพี่แกเลย ก็เสียใจนะครับ แต่ผมก็ชินแล้ว แต่รุ้อะไรไหมครับว่าพี่แกมีส่วนสำคัญในการเปลี่ยนชีวิตผมอย่างหนึ่ง เมื่อก่อนผมไม่เคยไปไหนมาไหนคนเดียวเลยไปกับครอบครัวตลอด แต่ตอนไปที่สถานที่จัดค่ายนั้นผมต้องไปคนเดียว ยากนะครับกับเมืองที่ไม่คุ้นตา ผมต้องเดินทางหลารูปแบบกว่าจะถึงที่หมาย ไปแรกก็กลัวนะแต่พอหลังๆผมกลับรู้สึกมีความสุขกับการที่ได้เดินทางไปไหนมาไหนคนเดียวรู้สึกว่าการใช่ชีวิตแบบนี้โคตรมีความสุข พี่แกทำให้ผมเห็นโลกที่กว้างขึ้น กล้าเดินทางไปไหนมาไหนคนเดียว กล้าที่จะไปในหลายๆที่ ผมถึงบอกว่าพี่แกก็เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตผมเหมือนกันนะ. ตลอด5ปีที่ผ่านมาก็มีคนเข้ามาคุยกับผมนะ คุยกันแบบเกือบจะคบมี แต่ในทุกการคุยผมกลับรู้สึกว่า ผมไม่กล้าตกลงคบกับใครเลย ผมกลัวว่าถ้าสักวันหนึ่งพี่เค้าทักผมมา ผมจะทำยังไงดี ผมเลยเลือกพี่เค้าแทนที่จะเลือกคนที่คุยในปัจจุบัน มันเหมือนกับว่าผมชอบ หรือ รักใครไม่ได้เลยเหมือนกับว่าผมมีแค่พี่แกที่อยู่ในใจผมมาตลอดตอนนี้ผ่านมา5 ปี ผมก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่นะครับ ยังคงนึกถึงพี่แกเสมอ ไม่ว่าจะทำอะไรก็คิดตลอดว่าถ้าทำสิ่งนี้ด้วยกันก็คงดี ไปเที่ยวที่นั่นด้วยกันก็คงดี ในทุกๆเส้นทางของชีวิต ทุกความนึกคิดของผมมีพี่อกมาตลอดเลยนะครับ ยิ่งช่วงนี้ ig มีstory พี่พีแกก็เล่นนะครับ ผมดูทุกสตอรี่ และแคปทุกภาพ save ทุกวีดีโอ เมื่อก่อนทำได้แค่saveในfbแต่ตอนนี้ได้เห็นวิถีชีวิตพี่แกมากขึ้นผมโคตรชอบเลย เหมือนอยู่ใกล้พี่พีมากขึ้นไปอีก ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ดูสอตรี่อกพี่แก บางอันเป็นแค่ภาพวิวธรรมดา แต่เมื่อพี่แกเป็นคนถ่ายสำหรับผมมันไม่ธรรมดาเสมอ ทุกวันนี้ผมก็ยังทำแบบนี้อยู่นะ ทำไปเรื่อยๆ ผมเลยอยากถามทุกคนว่า ที่ผมทำอยู่เนี่ย ผมรักพี่เค้า หรือแค่ผูกพันเฉยๆ แล้วทำไมผมถึงรอเค้ามาได้ถึง5ปีละ ความรู้สึกมันไม่เคยลดลงเลยนะ เมื่อก่อนเคยคิดว่า ถ้าเจอตัวจริง ผมอาจจะไม่ชอบพี่เค้าก็ได้ แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่า ไม่ว่าจะเจอกันหรือไม่ ความรู้สึกของผมก็คงไม่เปลี่ยน แต่ผมก็อยากเจอเค้าสักครั้งนะ อยากรู้ความรู้สึกตัวเอง ว่าจะรู้สึกยังไง ทุกวันนี้ผมถามตัวเองนะครับว่าสรุปแล้วผมรักพี่แกไหม หรือความรู้สึกนี้มันเรียกว่าอะไร แต่ผมไม่เคยเสียใจเลยที่กับความรู้สึกนี้ มันทำให้ผม เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น กลายเป็นคนที่กล้าทำอะไรมากขึ้น ผมชอบตัวเองตอนนี้มาก ผมเลยอยากให้คนอ่านช่วยบอกผมทีว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร................ขอบคุณล่วงหน้านะครับ มันยาวมากจริงๆ
5 ปี กับการแอบชอบคนๆหนึ่ง ที่ไม่เคยเจอตัวจริง นี่เรียกว่าความรักไหม
เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อตอนสมัยผมอยู่ ม.5 (ตอนนี้ผมปี3) ก็ประมาณ5ปีได้แล้ว พี่ที่ผมแอบชอบขอใช้นามแฝงว่าพี่"พี"นะครับ ผมได้มีโอกาสไปค่ายของคณะหนี่งครับ(สายสุขภาพจบมารักษาคน) ใช่แล้วครับ ค่ายหมอนั่นเอง เป็นค่ายที่เปิดโอกาสให้กับนักเรียนชั้น ม.4-ม.6 ทั่วประเทศสมัครครับละคัดเลือกเหลือแค่ 250 คน เพื่อเข้าค่าย2วันที่คณะนั้นครับ ซึ่งผมก็สมัครไปละผลปรากฏว่าผมได้เข้าค่ายนี้ครับ ในวันค่าย ก็ไม่มีอะไรนะครับก็ทำกิจกรรมทั้งวันปกติ ซึ่งในแต่ละกลุ่มจะมีพี่ค่ายที่จะอยู่กับน้องๆ ซึ่งผมกับพี่พีเราอยู่กันคนละกลุ่มครับ รุ่นพี่พีคือรุ่นที่มาเป็นพี่บ้านให้กับนักเรียนที่เข้าค่ายครับ ซึ่งค่ายตลอดทั้งสองวันนั้นผมไม่เคยเจอพี่พีเลย ไม่เคยรู้จักเลยครับ จนคืนวันที่จบค่าย ผมก็เล่นfacebook แอดเพื่อนๆที่ค่ายกับพี่ๆที่ค่ายครับ ก็แอดไปเยอะเหมือนกัน และรับแอดรุ่นพี่กับเพื่อนเยอะเหมือนกัน จนไม่รู้ว่า ผม หรือพี่ พีใครแอดใครก่อน ผมเล่นไปสักพักก้อมีรุ่นพี่คนหนึ่งครับ แกมาโพสหน้าวอลผม ถามว่า น้องอยู่กลุ่มไหน ผมก็คอมเม้นตามปกติเลยครับ ว่าอ่อผมอยู่บ้านนี้....ครับ พี่แกก้อให้ผมแนะนำตัว แล้วแกก็แนะนำตัวครับ ว่าแกชื่อพี่พีนะ อยู่บ้านนี้.....มีไรปรึกษาพี่ได้ ไรงี้ คือตอนนั้นผมก็ไม่คิดอะไรมากอะครับ ดีใจมากกว่าที่ได้รู้จักรุ่นพี่หลายคน หลังจากวันนั้น เวลาที่ผมลงรูปเกี่ยวกับค่าย พี่พีแกก็มาแสดงความคิดเห็นบ้างอะครับ ผมก็เลยลองเลื่อนไปส่องfaceพี่พีแกอย่างจริงจัง ก็เลื่อนดูรูปเก่าๆจนรู้ว่าพี่แกมีตำแหน่งในคณะอะครับ(เดาๆกันนะว่าตำแหน่งอะไร) คือความรู้สึกตอนนั้นมันก็ดีใจแปลกๆอะครับว่าแบบ โหวว คนแบบพี่แก ทักมาคุยกับเราหรอเนี่ย จนก็เลยลองถามพี่แกไปว่า พี่ครับ พี่มีตำแหน่งนี้หรอ แกก็ตอบว่า ว๊า รู้แล้วหรอ แต่พี่แกก็บอกว่า รู้ไม่รู้ ก็คงไม่ต่างกันเนอะ จนผมตัดสินใจลองทักแชทfaceแกไป แกก็ตอบดีนะครับ แกน่าจะเป็นคนfriendyด้วย ก็คุยกันไปเรื่อยนะครับ ถามเกี่ยวกับการเตรียมตัว การอ่านหนังสือไรงี้ จนก็เริ่มขอ line ละก็คุยกันมาเรื่อยๆอะครับ ก็คุยกันตามภาษาพี่น้องปกตินะครับ ความรู้สึกผมตอนนั้นน่าจะปลื้มมากกว่า (ต้องบอกก่อนว่าตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยมีแฟนเลยนะครับ5555++ ) ก็คุยกันมาเรื่อย จนวันหนึ่ง ผมก็แค่อยากรู้อะครับว่าวันเกิดพี่แกวันไหน ก็เลยลองเช็คดูปรากฏว่าเป็นวันพรุ่งนี้ครับ ผมก็เลย อวยพรวันเกิดแกไปในlineครับ ก็อวยพรธรรมดาทั่วไปแหละครับ และผมก็ส่งข้อความเสียงไปด้วยว่า HBD ตอนพี่แกตอบแกก็ตกใจนะครับ บอกไม่คิดว่าจะรู้ว่าเกิดวันนี้ แกบอก ีใจจังได้ฟังเสียงผมแล้ว ผมก็ดีใจนะครับ รู้สึกเหมือนมีใครอีกคนที่ให้คอยคุยด้วย จนเวลาผ่านไป ผมว่าผมก็คงเริ่มชอบพี่แกแล้วแหละครับ ไม่รู้สิ ผมรู้สึกอย่างนั้นนะ เพราะแบบไม่ว่าจะทำอะไรผมก็จะคิดถึงพี่แกตลอด ก็คุยกันตลอดบ่อยครั้งที่คุย ผมมักจะบอกพี่แกเสมอว่า อยู่คุยกับผมไปนานๆนะพี่ อย่าพึ่งหายไปไหนนะ ประมาณนี้ จนหลายเดือนอะครับ พี่แกก็เริ่มตอบผมน้อยลง ผมก็เข้าใจนะ เพราะแกก็คงเรียนหนักด้วย มหาลัยแล้ว ก้อคุยกันน้อยลงเรื่อยๆ แต่แปลกนะครับ ความรู้สึกผมมันกลับไม่ลดลงเลย มันกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น พี่เค้าทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจที่จะอ่านหนังสือ มีกำลังใจที่จะพยายามวิ่งตามความฝัน พี่แกเหมือนเป็นแรงขับเคลื่อนในชีวิตผมเลยก็ว่าได้ จนถึงวันเกิดผม ช่วงนั้นก็ไม่ค่อยได้คุยกันแล้ว แต่ผมก็รอนะ รอว่าพี่อกจะมาแฮป แต่ก็เปล่าประโยชน์ครับ จนวันถัดไป พี่แกทักมาว่า 'อ่าว เมื่อวานวันเกิดหรอ HBD นะ ' ตอนนั้นคือผมดีใจมากเลยนะ แม้ไม่มีคำอวยพรใดๆ แต่แบบ คือโคตรดีใจอะแบบความรู้สึกคือใจเต้นแรงมาก ลิงโลดมากตอนนั้น แต่ก็แค่นั้นแหละครับ ยิ่งเวลาผ่านไปจากวัน เป็นเดือน เป็นปี ก็แทบไม่ได้คุยกันเลย ปีนั้นก็เป็นปีเดียวนะครับที่พี่แกมา HBD ผม แต่ทุกๆปีผมก็รอนะครับ รอ ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็คงไม่มา แต่ผมก็ยังรอทุกวันเกิดเลย แต่วันเกิดพี่เค้า ผมอวยพรตลอดนะ ทุกๆปีผมอวยพรเค้ายาวมาก มันเป็นเหมิอนกับความรู้สึกในแต่ละปีนั้นๆถูกเขียนลงผ่านคำอวยพรของปีนั้นๆ และพี่เค้าก็ตอบผมเสมอ แถมมันเป็นวันเดียวที่แกจะตอบยาวกว่าวันอื่นเสมอเลย ผมโคตรดีใจอะ แล้วในวันสำคัญอย่างปีใหม่ สงกานต์ อะไรพวกนี้ผมถึงกล้าทักพี่แกไป เพราะถ้าช่วงอื่นพี่แกไม่ค่อยตอบผมหรอกครับ บางครั้งขึ้นว่าอ่าน ผมก็ดีใจแล้วนะ เพราะอย่างน้อยพี่แกก็ยังเปิดอ่านข้อความของผม ผมก็ดีใจแล้ว ผมทำแบบนี้ในทุกๆปีตอนนี้ผมอยู่มหาลัยแล้ว ผมก็ยังทำอยู่ ผมเข้ามหาลัยคนละที่กับพี่เค้า คนละคณะ ละอยู่ไกลกันมาก แต่รู้ไหมครับ ทุกครั้งที่ปิดเทอม ผมมักจะไปยังไปที่นั่นเสมอ ที่ๆจัดค่ายนั้นขึ้นมา ผมแค่ไปนั่งซึบซับบรรยากาศของช่วงเวลาสองวันนั้น แล้วทุกๆครั้งที่ไป ผมคาดหวังนะครับ ว่าอยากจะเจอพี่เค้าสักครั้ง ขอให้เจอ เดินสวนกันก็ยังดี แต่รู้ไหมครับ ทุกครั้งที่ผมไป ผมไม่เคยเจอพี่แกเลย ก็เสียใจนะครับ แต่ผมก็ชินแล้ว แต่รุ้อะไรไหมครับว่าพี่แกมีส่วนสำคัญในการเปลี่ยนชีวิตผมอย่างหนึ่ง เมื่อก่อนผมไม่เคยไปไหนมาไหนคนเดียวเลยไปกับครอบครัวตลอด แต่ตอนไปที่สถานที่จัดค่ายนั้นผมต้องไปคนเดียว ยากนะครับกับเมืองที่ไม่คุ้นตา ผมต้องเดินทางหลารูปแบบกว่าจะถึงที่หมาย ไปแรกก็กลัวนะแต่พอหลังๆผมกลับรู้สึกมีความสุขกับการที่ได้เดินทางไปไหนมาไหนคนเดียวรู้สึกว่าการใช่ชีวิตแบบนี้โคตรมีความสุข พี่แกทำให้ผมเห็นโลกที่กว้างขึ้น กล้าเดินทางไปไหนมาไหนคนเดียว กล้าที่จะไปในหลายๆที่ ผมถึงบอกว่าพี่แกก็เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตผมเหมือนกันนะ. ตลอด5ปีที่ผ่านมาก็มีคนเข้ามาคุยกับผมนะ คุยกันแบบเกือบจะคบมี แต่ในทุกการคุยผมกลับรู้สึกว่า ผมไม่กล้าตกลงคบกับใครเลย ผมกลัวว่าถ้าสักวันหนึ่งพี่เค้าทักผมมา ผมจะทำยังไงดี ผมเลยเลือกพี่เค้าแทนที่จะเลือกคนที่คุยในปัจจุบัน มันเหมือนกับว่าผมชอบ หรือ รักใครไม่ได้เลยเหมือนกับว่าผมมีแค่พี่แกที่อยู่ในใจผมมาตลอดตอนนี้ผ่านมา5 ปี ผมก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่นะครับ ยังคงนึกถึงพี่แกเสมอ ไม่ว่าจะทำอะไรก็คิดตลอดว่าถ้าทำสิ่งนี้ด้วยกันก็คงดี ไปเที่ยวที่นั่นด้วยกันก็คงดี ในทุกๆเส้นทางของชีวิต ทุกความนึกคิดของผมมีพี่อกมาตลอดเลยนะครับ ยิ่งช่วงนี้ ig มีstory พี่พีแกก็เล่นนะครับ ผมดูทุกสตอรี่ และแคปทุกภาพ save ทุกวีดีโอ เมื่อก่อนทำได้แค่saveในfbแต่ตอนนี้ได้เห็นวิถีชีวิตพี่แกมากขึ้นผมโคตรชอบเลย เหมือนอยู่ใกล้พี่พีมากขึ้นไปอีก ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ดูสอตรี่อกพี่แก บางอันเป็นแค่ภาพวิวธรรมดา แต่เมื่อพี่แกเป็นคนถ่ายสำหรับผมมันไม่ธรรมดาเสมอ ทุกวันนี้ผมก็ยังทำแบบนี้อยู่นะ ทำไปเรื่อยๆ ผมเลยอยากถามทุกคนว่า ที่ผมทำอยู่เนี่ย ผมรักพี่เค้า หรือแค่ผูกพันเฉยๆ แล้วทำไมผมถึงรอเค้ามาได้ถึง5ปีละ ความรู้สึกมันไม่เคยลดลงเลยนะ เมื่อก่อนเคยคิดว่า ถ้าเจอตัวจริง ผมอาจจะไม่ชอบพี่เค้าก็ได้ แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่า ไม่ว่าจะเจอกันหรือไม่ ความรู้สึกของผมก็คงไม่เปลี่ยน แต่ผมก็อยากเจอเค้าสักครั้งนะ อยากรู้ความรู้สึกตัวเอง ว่าจะรู้สึกยังไง ทุกวันนี้ผมถามตัวเองนะครับว่าสรุปแล้วผมรักพี่แกไหม หรือความรู้สึกนี้มันเรียกว่าอะไร แต่ผมไม่เคยเสียใจเลยที่กับความรู้สึกนี้ มันทำให้ผม เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น กลายเป็นคนที่กล้าทำอะไรมากขึ้น ผมชอบตัวเองตอนนี้มาก ผมเลยอยากให้คนอ่านช่วยบอกผมทีว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร................ขอบคุณล่วงหน้านะครับ มันยาวมากจริงๆ