เริ่มจาก ชีวิตประจำวันผมตอนเช้า ปกติก็ไปรอรถเมล์เพื่อไปโรงเรียน แต่พอขึ้นม.ปลายมา ด้วยความที่เริ่มขี้เกียจไปโรงเรียนเช้า เลยออกสายมาจากปกตินิดหน่อย พอผ่านไปสักพักก็เริ่มรู้สึกว่า"ทำไมเจอคนนี้บ่อยจังวะ" หลายๆครั้งที่แบบเดินๆอยู่ เค้าคนนี้ก็อยู่ข้างหลังเราเมื่อไหร่ ไม่ทันสังเกตุแต่ก็คิดไม่ได้สนอะไร เพราะคนอื่นที่เจอบ่อยๆก็มี
หลังจากนั้นไม่รู้เมื่อไหร่ก็เริ่มจำท่าทางการเดิน ลักษณะท่าทางได้แบบแม่นมาก จนเริ่มรู้ตัวหน่อยๆแล้วว่าเริ่มสนใจคนนี้ จนกลายเป็นว่าเริ่มอยากเจอคนนี้ละ แต่ก็ไม่ได้ทักเค้าไป เพราะผมไม่ใช่พวกชอบแล้วอยู่ๆเดินไปทัก อาจจะด้วยรูปร่างหน้าตาด้วยแหละเลยไม่ค่อยอยากไปทักเท่าไหร่ เลยได้แต่แอบมองบ้างอะไรบ้าง เคยคิดบ้างนะที่จะเข้าไปทำความรู้จักสักหน่อย แต่พอผ่านมาสักระยะก็เพิ่งมารู้ว่าเค้าอ่อนกว่าผม2ปี หลังากนั้นก็เริ่มรู้สึกว่าแค่นี้แหละพอแล้ว อย่าไปยุ่งกับเค้าเลย เค้าอยู่ของเค้าแบบนี้ก็ดีแล้ว เราไปยุ่งก็มีแต่จะไปสร้างความรำคาญเปล่าๆ
แค่นี้แหละที่อยากจะถามเพื่อนๆสักหน่อย (พิมไปเยอะไหมเนี่ยเรา 55+)
ปล. ผญคนนี้ เป็นคนที่นิ่งๆแบบ คนหน้าเดียว ไม่เคยเห็นคุยกับใครเลย มองภายนอกเหมือนพวกเด็กเนิร์ดนะ แต่จริงๆไม่ใช่
ปล.2 ผมเลือกที่จะอยู่ต่อไปแบบนี้แหละ มีความสุขแล้ว มีโอกาศเมื่อไหร่ค่อยทำความรู้จักละกัน
เป็นเพื่อนๆจะทำยังไง ทำความรู้จัก หรือ ทำตัวปกติไม่ต้องคิดอะไร
หลังจากนั้นไม่รู้เมื่อไหร่ก็เริ่มจำท่าทางการเดิน ลักษณะท่าทางได้แบบแม่นมาก จนเริ่มรู้ตัวหน่อยๆแล้วว่าเริ่มสนใจคนนี้ จนกลายเป็นว่าเริ่มอยากเจอคนนี้ละ แต่ก็ไม่ได้ทักเค้าไป เพราะผมไม่ใช่พวกชอบแล้วอยู่ๆเดินไปทัก อาจจะด้วยรูปร่างหน้าตาด้วยแหละเลยไม่ค่อยอยากไปทักเท่าไหร่ เลยได้แต่แอบมองบ้างอะไรบ้าง เคยคิดบ้างนะที่จะเข้าไปทำความรู้จักสักหน่อย แต่พอผ่านมาสักระยะก็เพิ่งมารู้ว่าเค้าอ่อนกว่าผม2ปี หลังากนั้นก็เริ่มรู้สึกว่าแค่นี้แหละพอแล้ว อย่าไปยุ่งกับเค้าเลย เค้าอยู่ของเค้าแบบนี้ก็ดีแล้ว เราไปยุ่งก็มีแต่จะไปสร้างความรำคาญเปล่าๆ
แค่นี้แหละที่อยากจะถามเพื่อนๆสักหน่อย (พิมไปเยอะไหมเนี่ยเรา 55+)
ปล. ผญคนนี้ เป็นคนที่นิ่งๆแบบ คนหน้าเดียว ไม่เคยเห็นคุยกับใครเลย มองภายนอกเหมือนพวกเด็กเนิร์ดนะ แต่จริงๆไม่ใช่
ปล.2 ผมเลือกที่จะอยู่ต่อไปแบบนี้แหละ มีความสุขแล้ว มีโอกาศเมื่อไหร่ค่อยทำความรู้จักละกัน