สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องของน้องสาวเจ้าของกระทู้เองค่ะ
คือว่าน้องของจขกท.อยู่ชั้น ม.4 ซึ่งช่วงต้นเทอมน้องก็ดูมีความสุขดี แต่จู่ๆก็เกิดปัญหากับเพื่อนร่วมชั้น อาจจะมีการเข้าใจผิดกัน
ส่วนนี้ตัวเราเองก็คิดว่าเป็นปัญหาของเค้าที่น่าจะแก้ปัญหากันได้ แต่ปัญหากลับดูน่าเป็นห่วงมากขึ้น
เมื่อน้องสาวของจขกทเริ่มไม่อยากไป รร แล้ว เพราะดูเหมือนเพื่อนๆในชั้นจะไม่ชอบเค้ามากๆ
ซึ่งที่บ้านและตัวจขกทเอง ก็ได้พูดคุยกับน้องสาวแล้วว่ามีปัญหาอะไรกัน น้องกับเราและที่บ้านก็พูดคุยติดตามปัญหากันอยู่ตลอด
ไม่ได้ปล่อยปะละเลย ช่วยน้องแก้ปัญหาทุกครั้ง และน้องมักจะเล่าให้แม่ฟังอยู่เสมอๆ ว่าเพื่อนๆไม่ชอบคุยกับเธอ
และเช็คขาดในวันที่เธอลาป่วย ซึ่งมีใบรับรองแพทย์ ทั้งยังเช็คให้เธอขาดทุกคาบ ทุกครั้งที่เรียน
นอกจากนี้เพื่อนกลุ่มนั้น ยังนำเรื่องที่เธอไม่มาโรงเรียนไปบอกครูที่ปรึกษาว่าเธอโดดเรียน
ทำให้ครูที่ปรึกษาโทรมาที่บ้าน ซึ่งจริงๆแล้วแม่กับน้องได้คุยกันแล้ว ว่าน้องไม่สบายและจะกลับบ้าน
(น้องเรียนอยู่ที่ตัวจังหวัดซึ่งไกลจากที่บ้าน ทำให้ต้องอยู่หอ) แต่เมื่อน้องกลับไปโรงเรียน เธอก็ได้ไปพูดคุยกับครูที่ปรึกษาว่า
เธอป่วยจริงๆและไม่เคยโดดเรียน ซึ่งครูที่ปรึกษาดูเหมือนจะเข้าใจ แต่จริงๆแล้ว น้องบอกว่า เธอรู้สึกว่าครูที่ปรึกษามีอคิตกับเธอ
เพราะไม่ว่าเธอจะทำอะไรนิดๆหน่อย ครูจะก็โทรมาบอกกับแม่เสมอ มันบ่อยมาก
จนดูพิเศษไปกว่าเด็กคนอื่นๆไปมั้ย อย่างเรื่องมาสายเล็กๆน้อยๆ ครูก็โทรมา
ตอนแรกเราก็คิดว่า ครูใส่ใจนักเรียนดีมาก แต่บางเรื่องมันดูไม่มีเหตุผล เช่น น้องไม่ได้เข้าอบรมในงานของทางโรงเรียน ในช่วงที่เธอป่วย ทำให้ต้องมาเข้าย้อนหลัง ร่วมกับพี่ม.5/6 และต้องนอนค้างคืน ทำให้เธอไม่อยากนอนค้าง จึงโทรไปบอกกับแม่ว่าขอไม่นอนค้างคืน และแม่อนุญาติ แต่ครูที่ปรึกษากลับโทรมาหาแม่ตอน 3 ทุ่มของวันนั้นว่า ทำไมน้องไม่ยอมมานอน แม่บอกว่า น้องไม่มีเพื่อนและเธอเห็นว่ามีรุ่นพี่ผู้ชายเยอะ จึงไม่กล้าไปนอน
ครูจึงพูดกับแม่ว่า "ไม่อยากเข้า ก็ไม่ต้องผ่านกิจกรรมนี้ ไปทำกิจกรรมอื่น" ซึ่งแม่และน้องก็เข้าใจดี แต่ครูกลับพูดขึ้นมาอีกว่า
"จริงๆ เด็กหัวกลางๆ ไม่ต้องให้มาเรียนไกลก็ได้นะ เรียนแค่แถวบ้านก็พอแล้ว จะได้ดูแลง่ายๆ โรงเรียนเนี้ยะ มีแต่เด็กเก่งๆ ขยันๆ เด็กห้องพิเศษเท่านั้นแหละ ถึงจะเรียนได้" แม่เราตกใจมากที่ครูพูดแบบนี้ เพราะจริงๆส่งลูกไป ก็เพราะคิดว่าโรงเรียนเก่ง อาจจะช่วยให้น้องเก่งขึ้นก็ได้ แต่พอครูพูดแบบนี้ ทำให้รู้สึกไม่พอใจมากๆ และไม่รู้จะทำยังไงดี ทุกคนที่บ้านเป็นห่วงน้อง เพราะเธอไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้ว สุขภาพจิตน้องดูไม่ดีเลย เพราะไปโรงเรียนก็ต้องเจอครูคนนี้ แถมเพื่อนๆในห้องก็ไม่ยอมคุยด้วย จึงคิดว่าให้น้องย้ายโรงเรียนน่าจะดีกว่า
ที่เราอยากถามคือ เรารู้สึกว่าทางแก้ปัญหามีแค่การย้ายโรงเรียน มันมีวิธีอื่นๆอีกมั้ยคะ ที่จะแก้ปัญหานี้ได้
ขอบคุณค่ะ
ทำยังไงดี ครูเพ็ญศรีไม่ชอบ(น้อง)หนู
คือว่าน้องของจขกท.อยู่ชั้น ม.4 ซึ่งช่วงต้นเทอมน้องก็ดูมีความสุขดี แต่จู่ๆก็เกิดปัญหากับเพื่อนร่วมชั้น อาจจะมีการเข้าใจผิดกัน
ส่วนนี้ตัวเราเองก็คิดว่าเป็นปัญหาของเค้าที่น่าจะแก้ปัญหากันได้ แต่ปัญหากลับดูน่าเป็นห่วงมากขึ้น
เมื่อน้องสาวของจขกทเริ่มไม่อยากไป รร แล้ว เพราะดูเหมือนเพื่อนๆในชั้นจะไม่ชอบเค้ามากๆ
ซึ่งที่บ้านและตัวจขกทเอง ก็ได้พูดคุยกับน้องสาวแล้วว่ามีปัญหาอะไรกัน น้องกับเราและที่บ้านก็พูดคุยติดตามปัญหากันอยู่ตลอด
ไม่ได้ปล่อยปะละเลย ช่วยน้องแก้ปัญหาทุกครั้ง และน้องมักจะเล่าให้แม่ฟังอยู่เสมอๆ ว่าเพื่อนๆไม่ชอบคุยกับเธอ
และเช็คขาดในวันที่เธอลาป่วย ซึ่งมีใบรับรองแพทย์ ทั้งยังเช็คให้เธอขาดทุกคาบ ทุกครั้งที่เรียน
นอกจากนี้เพื่อนกลุ่มนั้น ยังนำเรื่องที่เธอไม่มาโรงเรียนไปบอกครูที่ปรึกษาว่าเธอโดดเรียน
ทำให้ครูที่ปรึกษาโทรมาที่บ้าน ซึ่งจริงๆแล้วแม่กับน้องได้คุยกันแล้ว ว่าน้องไม่สบายและจะกลับบ้าน
(น้องเรียนอยู่ที่ตัวจังหวัดซึ่งไกลจากที่บ้าน ทำให้ต้องอยู่หอ) แต่เมื่อน้องกลับไปโรงเรียน เธอก็ได้ไปพูดคุยกับครูที่ปรึกษาว่า
เธอป่วยจริงๆและไม่เคยโดดเรียน ซึ่งครูที่ปรึกษาดูเหมือนจะเข้าใจ แต่จริงๆแล้ว น้องบอกว่า เธอรู้สึกว่าครูที่ปรึกษามีอคิตกับเธอ
เพราะไม่ว่าเธอจะทำอะไรนิดๆหน่อย ครูจะก็โทรมาบอกกับแม่เสมอ มันบ่อยมาก
จนดูพิเศษไปกว่าเด็กคนอื่นๆไปมั้ย อย่างเรื่องมาสายเล็กๆน้อยๆ ครูก็โทรมา
ตอนแรกเราก็คิดว่า ครูใส่ใจนักเรียนดีมาก แต่บางเรื่องมันดูไม่มีเหตุผล เช่น น้องไม่ได้เข้าอบรมในงานของทางโรงเรียน ในช่วงที่เธอป่วย ทำให้ต้องมาเข้าย้อนหลัง ร่วมกับพี่ม.5/6 และต้องนอนค้างคืน ทำให้เธอไม่อยากนอนค้าง จึงโทรไปบอกกับแม่ว่าขอไม่นอนค้างคืน และแม่อนุญาติ แต่ครูที่ปรึกษากลับโทรมาหาแม่ตอน 3 ทุ่มของวันนั้นว่า ทำไมน้องไม่ยอมมานอน แม่บอกว่า น้องไม่มีเพื่อนและเธอเห็นว่ามีรุ่นพี่ผู้ชายเยอะ จึงไม่กล้าไปนอน
ครูจึงพูดกับแม่ว่า "ไม่อยากเข้า ก็ไม่ต้องผ่านกิจกรรมนี้ ไปทำกิจกรรมอื่น" ซึ่งแม่และน้องก็เข้าใจดี แต่ครูกลับพูดขึ้นมาอีกว่า
"จริงๆ เด็กหัวกลางๆ ไม่ต้องให้มาเรียนไกลก็ได้นะ เรียนแค่แถวบ้านก็พอแล้ว จะได้ดูแลง่ายๆ โรงเรียนเนี้ยะ มีแต่เด็กเก่งๆ ขยันๆ เด็กห้องพิเศษเท่านั้นแหละ ถึงจะเรียนได้" แม่เราตกใจมากที่ครูพูดแบบนี้ เพราะจริงๆส่งลูกไป ก็เพราะคิดว่าโรงเรียนเก่ง อาจจะช่วยให้น้องเก่งขึ้นก็ได้ แต่พอครูพูดแบบนี้ ทำให้รู้สึกไม่พอใจมากๆ และไม่รู้จะทำยังไงดี ทุกคนที่บ้านเป็นห่วงน้อง เพราะเธอไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้ว สุขภาพจิตน้องดูไม่ดีเลย เพราะไปโรงเรียนก็ต้องเจอครูคนนี้ แถมเพื่อนๆในห้องก็ไม่ยอมคุยด้วย จึงคิดว่าให้น้องย้ายโรงเรียนน่าจะดีกว่า
ที่เราอยากถามคือ เรารู้สึกว่าทางแก้ปัญหามีแค่การย้ายโรงเรียน มันมีวิธีอื่นๆอีกมั้ยคะ ที่จะแก้ปัญหานี้ได้
ขอบคุณค่ะ